Γιορτή

Φεύγει και χάνεται ο παλιός ο χρόνος,
ταξίδι τελευταίο σαν σκαρί που πεθαίνει.
Αργαλειός που θα πάψει σε λίγο να υφαίνει,
τους ιστούς που περίτεχνα στοιχειώνει ο πόνος.

Νύχτα τελευταία, το τζάμι χνωτίζω
τα άστρα χάνω από μυριάδες φωτάκια.
Η μοναξιά στολισμένη αγκαλιάζει δεντράκια,
γιορτή σε μια πόλη που πια δεν γνωρίζω.

Ώρες που φεύγουν στην πνοή του αέρα,
λόγια θυμίζουν των φίλων που είχα,
φλουρί χρυσό που ποτέ μου δεν βρήκα,
ξημερώνει και στήνω ξανά την σκακιέρα.

Advertisements