Μικρούλη μου

Μικρούλη μου,
η ασήμαντη ζωούλα σου τερματίστηκε στα παράλια μιας άγνωστης χώρας με τον χειρότερο τρόπο. Δηλαδή ότι ακριβώς ζητούσαν τα αδηφάγα Μ.Μ.Ε  για να σε παρασημοφορήσουν με έναν σπουδαίο θάνατο.

Πλήθος τα ρεπορτάζ, τόνοι τα κροκοδείλια δάκρυα, αναλύσεις επί αναλύσεων στα γνωστά πανηγυράκια που στήθηκαν από κανάλια και τύπο. Κάπου εκεί πήρε να κοπάζει το κύμα των υμνητών σου γιατί το μπαγιόκο τελείωνε , ο χρόνος λιγόστευε και κατά το «time is money» αποτελούσες παρελθόν.

Όμως υπάρχει και συνέχεια.

Δεν το εξόφλησες τόσο εύκολα το χρέος σου, μικρούλη μου, στα θεριά. Επανήλθαν λοιπόν με τις προβλέψεις τους – ως άλλες Πυθίες- για την εξέλιξη που θα είχες σε μια ξένη και «πολιτισμένη» χώρα. Σε είδα εκεί ξανά μικρούλη μου να ζωντανεύεις από τα «πολιτισμένα τους» μολύβια και να κυνηγάς αγνές και άφθαρτες Ευρωπαίες παρά τη θέληση τους, μη σεβόμενος την «φιλοξενία» και την «θαλπωρή» με την οποία σε περιέβαλαν.

Μικρέ μου άγγελε,
δεν τολμώ να βάλω την φωτογραφία σου σε τούτο το κείμενο. Θολώνω, με παίρνουν τα δάκρυα. Λυγίζω σαν πατέρας και σαν άνθρωπος. Γιατί βλέποντας εσένα βλέπω όλα τα παιδάκια του κόσμου και όχι μια ευκαιρία να πλουτίσω ή να κάνω πολιτική.

Μικρέ μου άγγελε,
εκεί ψηλά που είσαι με τα υπόλοιπα αστέρια,
συγχώρεσε μας για άλλη μια φορά και ας μην το αξίζουμε.

Advertisements