Χωρίς ΙΔΕΑ…

Πριν από 35 χρόνια, ήμουν νεαρός.

Νεαρός (για μένα) = αυτός που παλεύει με τις ορμές του, προσπαθεί να τιθασεύσει το αίμα που κυλά στις φλέβες του με την ιδεολογία της ψυχής του που αρχίζει να κατασταλάζει τον χαρακτήρα του και προσπαθεί να μοιράσει το χρόνο του ανάμεσα σε σάρκα και ιδέες.

Πριν από 33 χρόνια, ένιωσα νέος.

Δεν ξέρω αν είχα γίνει όντως ή έτσι ένιωθα…

Νέος (για μένα) = αυτός που ΠΙΣΤΕΥΕΙ ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο και μπορεί να το κάνει ή ολομόναχος ή με τη βοήθεια άλλων.

Έτσι λοιπόν, πίστεψα ότι ολομόναχος θα μπορούσα να σχεδιάσω έναν πολιτισμό που δεν θα έχει ανάγκη το χρήμα, δεν θα εξαρτάται από αυτό. Σαν νέος, παρασυρμένος από την ιδεολογία που ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΣ θεμελίωσα και οικοδόμησα, ξέχασα την ενσυναίσθηση: τι πιστεύουν οι άλλοι, τι νιώθουν οι άλλοι, τι ανάγκες έχουν οι άλλοι, με τι συνθήκες αγωνίζονται οι άλλοι.

Οι άλλοι;
Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι δεν είναι όλοι οι δρόμοι στρωμένοι με λουλούδια.
Σαν νέος δεν είχα πολλές οικονομικές υποχρεώσεις, άρα δεν είχα και πολλές απαιτήσεις.
Με προβλημάτιζε (τότε) το «τόξο» του τρίτου κόσμου, δηλαδή οι αφρικανικές και οι μουσουλμανικές χώρες.
Πίστευα, ότι αν όλοι αυτοί οι λαοί έχουν πρόσβαση στη γνώση και στην πληροφορία, θα άνοιγαν τα μάτια τους.
Εντάξει, εμείς δεν είχαμε τη γνώση, αλλά είχαμε την πληροφορία.
Στοιχειώδη μόρφωση είχαμε όλοι, αν συνδυάζαμε σωστά την πληροφορία, όλα θα έπαιρναν το δρόμο τους.

Γνώση (για μένα) =  έχεις λύσει τα προβλήματα που βασανίζουν το μυαλό σου (όχι της ζωής σου, φυσικά) και με την πείρα (= Σοφία) που απέκτησες, ετοιμάζεσαι να βοηθήσεις και τους διπλανούς.

Πριν 10 χρόνια, έγινα πατέρας. Νόμιζα πως ήμουν ακόμα νέος.
Νέος (για εμένα πριν 10 χρόνια) = αυτός που μπορεί να μεγαλώσει το παιδί του με την ηθική που αυτός νομίζει σωστή – κι αυτό συνεπάγεται οικονομική ανεξαρτησία.

Πέρασαν τα χρόνια, άφησαν σημάδια. Από την τριβή με την καθημερινότητα έχασα δυνάμεις, βιολογικές. Όμως η Φλόγα εκεί, να καίει. Σκέφτηκα πως ΘΑ ΗΘΕΛΑ να ήμουν ακόμα νέος.
Όμως, το μεγάλωμα των παιδιών απαιτεί να χαμογελάς σε πρόσωπα, να είσαι ευγενικός σε καταστάσεις, να μην είσαι ο εαυτός σου μπροστά σε άλλους, να μην ξεθυμαίνεις μπροστά στα ίδια σου τα παιδιά.
Μόνο όταν κλείσεις τα βλέφαρα για ύπνο, να σκεφτείς το πώς και το γιατί, να σφίξεις τα δόντια και να κοιμηθείς, στη ζέστη ή στο κρύο, θυμίζοντας στον εαυτό σου πως δεν πρέπει αύριο να είσαι ο εαυτός σου, αλλά το ιδεατό γρανάζι…

Θα μπορούσε να μην υπάρχει χρήμα;
Θα μπορούσαν να μην υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν για φαγητό στα σκουπίδια;
Θα μπορούσαν να μην υπάρχουν χρέη;
Θα μπορούσε να μην υπάρχει ανασφάλεια για το αύριο των παιδιών;
Ίσως…

Κάποιος πατέρας, λίγο πιο σκουρόχρωμος, λίγο πιο ανατολικά, πήρε τη μεγάλη απόφαση:
Θα περνούσε την οικογένειά του, μέσα στο κρύο, από τη Θάλασσα. Τη Θεά Θάλασσα, που πρέπει να την πετύχεις στα κέφια της…
Δεν ξέρω λεπτομέρειες από τη ζωή του και ΔΕΝ ΘΕΛΩ (δεν είμαι νέος, πια) να τις φανταστώ, αλλά, έχει ζήσει συχνά κάποιος από εμάς την αγωνία ότι το παιδί του μπορεί να μην τα καταφέρει τα επόμενα 15 λεπτά και απλά να μην υπάρχει;

 

Ω, πολίτη της δύσης, δεν έχεις την ενσυναίσθηση…
Ίσως να πέρασες, τα βράδια, από το κρεβάτι του παιδιού σου, για να δεις αν αναπνέει…
Ίσως ανησύχησες με ένα κρυολόγημα…
Ίσως (και κακιά ή ώρα) να υπήρξαν και χειρότερα…
Όμως, έλα στη θέση του γονιού που, θέλοντας να ξεφύγει από τη φρίκη που λέγεται ΠΟΛΕΜΟΣ,
βία,
αναγκαστική γνωριμία της κτηνώδους πλευράς του ανθρώπου,
ετσιθελική ερμηνεία των νόμων του Θεού:
· δοκιμάζει τη ζωή του παιδιού του στις ορέξεις της θεάς Θάλασσας και του κρύου…
· μπαίνει σαν φυγάς σε άγνωστο κόσμο που ασχολείται με το χρηματιστήριο και τα οικονομικά ισοζύγια και τους ισολογισμούς, το σκάνδαλο του υπουργού διαπλοκής, τα στρινγκ της τραγουδίστριας, το φάλτσο του ποδοσφαιριστή, την εκτέλεση του ρόλου, την χαμένη κόρη της βασίλισσας…
Λες να τον τρομάξει το ότι θα βρεθεί σε νέο κόσμο χωρίς εφόδια;
Ή το ότι θα πρέπει να βγάλει «κάρτα», να «χαμογελά» και να υπομένει την ολιγαρχία και το εξαντλητικό ωράριο;

Δεν είμαι νέος πια. ΚΑΤΑΛΑΒΑ ότι δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο.
Κανένας δεν μπορεί, στην σύντομη περίοδο μιας ολόκληρης ζωής, να γκρεμίσει ψεύτικα ταμπού, χιλιετίες θεμελιωμένα.
Μπορεί, όμως, να δώσει ΣΤΟΡΓΗ.
Σε Ανατολή και ΔΥΣΗ. Άντε, σε Νότο και σε ΒΟΡΡΑ…

Advertisements