utopia planitia 3/4

Ο Ναμόρ ήταν κάπως λαχανιασμένος, αλλά δεν το έδειξε. Βέβαια, δεν ήταν εύκολο να χοροπηδάς, να συνδυάζεσαι με τους άλλους και ταυτόχρονα να εξιστορείς τα αρνητικά όσων, από τα αρχαία χρόνια, προσπαθούσαν να τριχοτομήσουν τη γωνία.

Μόλις κάθισε στην πάγκο, σκουπίστηκε προσωρινά με την πετσέτα του και αμέσως η σκέψη του μεταφέρθηκε στη Γη.

 

Ούτε ο εαυτός του ο ίδιος δεν καταδεχόταν να παραδεχτεί ότι έψαχνε το μυαλό του Επιλογέα.

Γιατί, άραγε; Για να δει τη στρατηγική του και να πάρει τη μεγάλη δόξα της Νίκης στη Μάχη, προφανώς. Ναι, σίγουρα αυτό ήταν, δεν υπήρχε άλλος λόγος.

 

Έκλεισε τα μάτια. Βρήκε μια Σκέψη ανοικτή και έκανε αναγνώριση. Κάτι τέτοιο απαγορευόταν. Ακόμα κι αν δεν μπορούσε να το εντοπίσει κάποιο μηχάνημα, όλο και κάποιος Προικισμένος μπορεί να έκανε περιπολία προς τα εκεί. Ούτε στον εαυτό του δεν θα το επέτρεπε ο ίδιος. Όμως, η Σκέψη αυτή του φάνηκε τόσο οικεία…

 

Περιεργάστηκε τις εντυπώσεις: Κούραση, ελαφρύ παράπονο για την εικόνα του πραγματικού σώματος, υπολογισμοί, υπολογισμοί, υπολογισμοί… Δεν ήταν σίγουρος, αλλά του φάνηκε κάπως αργή σε αυτούς.

Προσπάθησε να σκαλίσει τη Μνήμη… αδύνατον. Ή είχε χαθεί, ή ήταν αδύνατον για εκείνον – υπήρχαν άραγε όρια στις δυνάμεις του;

Μόνο κάποιες σκόρπιες αναμνήσεις σε στυλ φωτογραφίας. Ένα σπίτι διώροφο, κάτι του έλεγε το χρώμα των τοίχων αλλά δεν…, τίποτα παραπάνω.

Τεσπα, με τίποτα δεν είχε συναντήσει τη Σκέψη του Επιλογέα.

 

Ξαναγύρισε στο παρών. Ξανασκουπίστηκε μηχανικά. Μόνο τότε πρόσεξε ότι δίπλα του καθόταν η Μιράζ. Ήταν εφεδρική και αντικαθιστούσε σήμερα τον Σαμψών. Είχε βγάλει το κράνος τυης και, αν και μικρότερη, τα μάτια της έδειχναν κάποιο τσαμπουκά… και ναι, ήταν όμορφα, μεγάλα και αθώα.

«Τόσο πολύ σε πειράζει, λοιπόν;» τον ρώτησε.

«Να με πειράζει; Τι να με πειράζει;»

«Ξέρεις… που είμαστε ορφανά…»

 

 

Άρης…

Γύρισε και παρατήρησε το χαρούμενο μουτράκι της.
Περίεργο, δεν φαινόταν ουδεμία χαρακιά λύπης μέσα της.
Ή δεν είχε πονέσει ποτέ της, ή δεν την ένοιαζε για τίποτα, ή μπορούσε να το κρύψει.
Αυτό το τελευταίο σήμαινε ότι είχε μεγαλύτερες δυνατότητες από αυτόν.
Μέχρι πριν λίγες μέρες αναρωτιόταν αν ήταν ο μόνος άνθρωπος που είχε τις συγκεκριμένες ικανότητες. Από τη μέρα που γνώρισε τον Εκλέκτορα, αναρωτιόταν αν ήταν μέλος της ίδιας οικογένειας. Αυτό μέχρι πριν λίγα δευτερόλεπτα… μήπως, τελικά, υπήρχαν πολλοί;

«Γιατί το λες αυτό; Μεγαλώσαμε όλα μαζί. Όλοι δεν νοιώσαμε τη στοργή και τη φροντίδα της οικογένειας. Τη στοργή τη νοιώσαμε, από αυτούς που μας φρόντιζαν.»
Αυτά ήταν τα μόνα λόγια που μπόρεσε να πει, μπροστά στην αμηχανία του.

Που είμαστε ορφανά…

«Αυτό έχεις να πεις; Το ξέρεις ότι τα ξέρω όλα αυτά. Και το ξέρεις ότι άλλο εννοούσα. Εννοούσα να μου περιγράψεις τα συναισθήματά σου για το ότι είμαστε… ξέρεις… μεταλλαγμένοι. Και όχι απλώς μεταλλαγμένοι, αλλά εμπλουτισμένοι μεταλλαγμένοι. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.
Άφησα αυτές τις σκέψεις κάπως βαθιά, το παραδέχομαι. Για να μπεις στη σκέψη μου και όχι μόνο στην επιφάνεια. Γιατί δεν το έκανες;»

Ο Πρίγκιπας Ναμόρ πήρε βαθιά αναπνοή.
«Ποιος σου είπε ότι δεν έψαξα;»
«Ω, έλα τώρα. Είναι πάρα πολύ λίγος καιρός που ανακάλυψα ότι έχω αυτήν την δυνατότητα.»

Πολύ λίγος καιρός… Ίσως έτσι εξηγείται… Μα, είναι δυνατόν; Εμφύτευσαν σε κάποιον μια ικανότητα που δεν την είχε; Και, με ποιο γονίδιο; Είναι δυνατόν ένα γονίδιο να προκαλέσει τέτοια αλλαγή, με την παρουσία του ή με την απουσία του; Είναι δυνατόν; Μια ακολουθία από δαύτα, μήπως; Μήπως απλά ενισχύεται κατά χιλιάδες φορές η ικανότητα που έχει κάθε άνθρωπος; Μήπως, τελικά, δεν ήταν ο μόνος; Μήπως δεν ήταν μόνο η οικογένειά του ή και κάποιοι μακρινοί συγγενείς; Μήπως…

«Δεν με ακούς, έτσι; Λοιπόν ναι, λίγος καιρός. Έχω καταλάβει ότι εσύ την έχεις από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου. Κι αν αναρωτιέσαι… ναι, με πειράζει που με ΄χουν… βελτιώσει. Αλλά, με κάνει να νοιώθω περήφανη… και ιδιαίτερη. Και εκλεκτή. Τύφλα να έχει ο γήινος… εκλέκτορας.»

Αυτό τον τελευταίο τον τάραξε. Δεν ήξερε γιατί. Υποψιαζόταν, αλλά…
«Η ταραχή σου δεν κρύβεται, Πρίγκιπα. Ναι, μάλλον ισχύει η τελευταία σκέψη σου. Όλοι οι άνθρωποι το έχουν σε μια μορφή που ούτε μετρήσιμη είναι, ούτε ανιχνεύσιμη. Μου την μεγένθυναν, μου την πολλαπλασίασαν. Έτσι, απλά.»
«Είσαι πολύ όμορφη. Κι όμως, η ματιά σου έχει κάτι το διαφορετικό για την ηλικία σου. Δεν…»
«Όχι, δεν. Δεν νοιώθω τα συναισθήματα των άλλων. Έμαθα να τα ξεπερνάω. Όλα σχεδόν βασίζονται σε βλακώδη κίνητρα. Πρόσεξε το ρήμα: έμαθα. Επίσης, δεν νοιώθω άνθρωπος, πια.»

«Ναι, κάτι έμαθες. Και ναι, σε κάτι έχεις δίκιο. Όχι, δεν με νοιάζει που είμαστε ορφανά. Και δεν ζηλεύω που σου εμφύτευσαν μια από τις δυνάμεις μου. Όπως και δεν θα ένοιαζε εσένα, αν μου εμφύτευαν μια από τις δικές σου ξεχωριστές ικανότητες. Όλοι εδώ είμαστε ταγμένοι σε ένα σκοπό. Να αποδείξουμε ότι η νέα κοινωνική δομή, που δοκιμάζεται στον Άρη, είναι καλύτερη από αυτήν της Γης, που παρακμάζει.»

«Χα… Αυτό λέγεται φανατισμός, νεαρέ Πρίγκιπα. Σε νοιάζει ποια από τις δυο τάσεις, που έτυχε σήμερα να αφρο-κυριαρχούν, θα έχει την τελική επικράτηση. Μη γελιέσαι. Η διάδοχη κατάσταση είναι άλλη. Και Άλλων…»

Πήρε βαθιά ανάσα και, με όλη του τη δύναμη, βούτηξε μέσα στο μυαλό της. Τείχος. Αυτό συνάντησε.
Ξανάφερε το είναι του στη δικιά του Σκέψη. Όμορφο πρόσωπο, χυδαία σχεδιασμένο να φαίνεται σαν άγουρο.

«Με βρίσκεις Όμορφη, Πρίγκιπα;»
Το χέρι της κινήθηκε αργά. Χάιδεψε το μάγουλό του. Τα χείλη της πήραν θέση παθιασμένου φιλιού.
Ο Ναμόρ κοκκίνησε και τραβήχτηκε, ταπεινωμένος.
«Μπα… ο περήφανος το βάζει στα πόδια, μπροστά στην πρώτη του φορά;»
Έσφιξε τις γροθιές του.
«Χα. Όλοι οι άντρες ίδιοι είστε.»

«Πολύ… ανθρώπινο το σχόλιό σου… γυναίκα…»
Έξυπνη ατάκα. Του έδωσε το χρόνο και το θάρρος να σηκωθεί και να αποχωρήσει περήφανα.

Γη…

Ο Εκλέκτορας παρακολουθούσε από το τεράστιο τζάμι τους μαθητές του στην Αίθουσα προπόνησης.
Πήγαιναν αρκετά καλά και είχαν ξεπεράσει τους εαυτούς τους. Βέβαια, κανείς δεν ήξερε τι δυσκολίες θα αντιμετώπιζαν στη μεγάλη Μάχη που θα γινόταν στην έδρα του αντιπάλου.

Αναστέναξε και έβγαλε μια γκριμάτσα απελπισίας με αυτό που είδε να έρχεται από την άλλη άκρη της Αίθουσας. Ποτέ δεν συμπάθησε τον Ότο, τον Άνθρωπο του Προέδρου. Βέβαια, ούτε τους πολιτικούς συμπαθούσε. Υπήρχαν στιγμές που αναρωτιόταν πώς κατάφερε να γίνει Εκλέκτορας. Μήπως επειδή;… μπα, αποκλείεται…

Το πρώτο αντιπαθητικό πράγμα στον επισκέπτη ήταν τα μυτερά και πολύ στενά παπούτσια του. Μετά, τα ρούχα του. Αρνιόταν πεισματικά να φορέσει τα ενδύματα μιας χρήσης που ήταν και υγιεινά και οικολογικά και άνετα. Η κορύφωση όμως ερχόταν με το συνδυασμό κασκόλ-γιλέκου-γραβάτας και γυαλιών ηλίου. Κάθε φορά που τον έβλεπε, ξεχνούσε τι καιρό κάνει έξω.

«Πώς πάμε;» ρώτησε ο επισκέπτης.
Ακόμα και το υπερβολικό σφίξιμο κατά τη διάρκεια της χειραψίας του φάνηκε υποκριτικό.
«Όπως κάθε μέρα. Τα παιδιά τα δίνουν όλα.»
«Ωραία-ωραία. Ελπίζω να έχουμε άξια εκπροσώπηση στη Μάχη του Άρη, έτσι;»
Ο Εκλέκτορας σήκωσε τους ώμους, κάτι που θα μπορούσε να σημαίνει ίσως, δεν ξέρω, τι με νοιάζει ακόμα… Αυτό δεν σταμάτησε το χαμόγελο του πολιτικού, αν και εφόσον είχε δώσει βάση στην απάντηση.

«Εσείς; Τι νέα έχετε εσείς; Πώς πάει η… κατασκοπεία;»
«Γνωρίζετε πολύ καλά, αγαπητέ, ότι δεν ψάχνουμε πληροφορίες, με δόλιο τρόπο, για μια χώρα-φίλη, που σε λίγο καιρό θα πανηγυρίσει την ανεξαρτησία της. Όλα όσα γνωρίζουμε προέρχονται από τις επίσημες μεταδώσεις των αρειανών ΜΜΕ.»
«Γνωστά όλα αυτά. Όμως, όλο και κάτι νέο θα έχετε στη… φαρέτρα σας, ειδικά σε ό,τι αφορά την Μάχη που μας ενδιαφέρει εδώ, σωστά; Καφέ;»

«Αλήθεια, ποτέ δεν έχουμε μιλήσει γι αυτό, έστω και off the record. Θα προτιμούσα ένα πράσινο τσάι με μέντα.»
«Πράγματι, δεν έχουμε μιλήσει ποτέ, έστω στο παρασκήνιο.»
Ο Εκλέκτορας έκανε νεύμα για το τσάι στον «καφετζή», τριάντα μέτρα μακριά, την ώρα που σκεφτόταν ότι δεν υπήρχε πλέον άλλο χρώμα στο τσάι, εκτός από το πράσινοΑς. Ο Ότο αναρωτήθηκε φευγαλέα πώς θα καταλάβαινε με ένα γύρο του δείκτη στον αέρα για το τσάι και τη μέντα. Με τόσα χημικά, δεν θα είχε και τόση σημασία.

«Λοιπόν…» συνέχισε ο επισκέπτης «… σίγουρα θα έχετε ακούσει για το Πείραμα.»
«Βεβαίως. Και ξεναγήθηκα στους χώρους του κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου στον πλανήτη. Αλλά, πραγματικά δεν καταλαβαίνω, τι σχέση έχει αυτό με την Μάχη;»
«Ας πιάσουμε τότε τα πράγματα από την αρχή…»
Ο Ότο ήπιε μια γουλιά από αυτό που μάλλον ήταν πράσινο τσάι με μέντα και συνέχισε:
« Ας το πάρουμε από την αρχή. Ξέρεις ότι οι Μαχητές μας δεν θα έχουν εύκολο έργο. Έχουν να αντιμετωπίσουν αντιπάλους που όχι μόνο ζουν από μικροί σαν Σπαρτιάτες, σαν τους δικούς μας άλλωστε, αλλά ανθρώπους που μεγάλωσαν με στρατιωτική πειθαρχία, ενώ υπάρχει έντονη φημολογία ότι εμπλουτίστηκαν με γονίδια για να γίνουν πιο ισχυροί.»
«Γνωστό αυτό. Και μάλιστα όχι με γονίδια όπως τα εννοούμε εμείς, αλλά με μια νέα ακολουθία από δαύτα, που, άγνωστο πώς, οι ερευνητές του Άρη θεωρούν ότι δίνουν υπερδυνάμεις.»

«Ακριβώς. Φαίνεται λοιπόν ότι δεν σταμάτησαν εκεί. Για να είναι ακόμα πιο σίγουροι, έβαλαν την ακολουθία αυτή και στα πρώτα κύτταρα που αναπτύχθηκαν στο Πείραμα.»
«Μα… με είχαν πληροφορήσει για κάποια χρονικέ επιτάχυνση, αλλά… εμφανίστηκαν κιόλας κύτταρα στο Πείραμά τους; Απίστευτο…»
«Έτσι φαίνεται. Προφανώς οι εξελίξεις είναι πολύ περισσότερες από αυτές που γνωρίζουμε. Τα αποτελέσματα του Πειράματος είναι άκρως απόρρητα. Αναρωτιέμαι αν και οι ίδιοι μπορούν να υπολογίσουν τις εξελίξεις…»

«Όσον αφορά το κομμάτι που ενδιαφέρει εμένα, αν κατάλαβα καλά, οι… πρόσθετες ουσίες με τις οποίες… ποτίζουν τους μαχητές τους, είναι δοκιμασμένες όχι σε ζώα, αλλά σε οργανισμούς που προφανώς θεωρούνται… εξωγήινοι.»
«Έτσι ακριβώς. Δεν γνωρίζω βέβαια, πόσο είναι ηθικό κάτι τέτοιο, με βάση τη Νομική.»
«Εξωγήινη βιο-ηθική δεν έχει θεσπιστεί ακόμα…» γέλασε ο Εκλέκτορας. «… το θέμα είναι κατά πόσον μπορείς να επέμβεις σε μια ζωή που εσύ ο ίδιος δημιούργησες και δεν έτυχε να συνυπάρχεις απλά μαζί της. Βέβαια, η ζωή αυτή δεν έχει συνείδηση, οπότε μπορούμε να ξεκινήσουμε με κάποια βάση.»

Γύρισε και κοίταξε τον επισκέπτη. Δεν χαμογελούσε πια.
«Τι;… μη μου πεις ότι…»
«Δεν λέω τίποτα. Σκόρπιες πληροφορίες… κουτσομπολιά, ίσως. Πάντως, υπάρχουν κάποια αόριστα ίχνη ότι το Πείραμα έχει απίστευτες εξελίξεις. Δεν θα μπορούσα να πω τίποτα άλλο, ακόμα κι αν ήξερα ή καταλάβαινα τι σημαίνουν όλα αυτά.»

Ήταν φανερό. Για πρώτη φορά ο Ότο μίλησε «ανθρώπινα». Για πρώτη φορά η συνέχεια ίσως δεν ήταν ένας αλγόριθμος για τους λίγους γνώστες.
Για πρώτη φορά ο Εκλέκτορας δεν περιεργάστηκε τα ρούχα του συνομιλητή του και για πρώτη φορά του χάρισε ένα χαμόγελο με ίχνη συμπάθειας.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούσε ότι θα δινόταν ένας αγώνας, άνισος μεν, αλλά μεταξύ ανθρώπων.
Μήπως θα είχαν να αντιμετωπίσουν και κάτι άλλο;
Μήπως, ακόμα και ο Ναμόρ;… ΟΧΙ… αδύνατον !!!

 

Γη…

Εδώ δεν τον έπαιρνε να φοράει και κασκόλ και γυαλιά ηλίου. Κοιτάχτηκε στον καθρέπτη, έβγαλε τα δεύτερα και τα έχωσε βιαστικά στην δεξιά τσέπη της καπαρδίνας του.
Η δεσποινίς Οφηλία εμφανίστηκε. Άλλωστε, την είχαν προδώσει τα θορυβώδη τακούνια της.
«Ο Πρόεδρος θα σας δεχτεί αμέσως» του είπε.
Έτσι κι έγινε.

Ο Πρόεδρος ήταν μόνος. Το τραπέζι ήταν δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με το μέγεθος του δωματίου. Γι αυτό και η απόσταση των δύο ανδρών ήταν αρκετή, καθώς ο Επισκέπτης πήρε την καρέκλα απέναντι από τον Πρόεδρο.
«Καθυστέρησα λίγο. Είχα πάει στον Εκλέκτορα. Βέβαια, του είπα μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Μην πιαστεί και τελείως αδιάβαστος. Σε λίγο καιρό η αποστολή ξεκινά.
«Δεν μας ενδιαφέρει ο Εκλέκτορας…» είπε ο Πρόεδρος αναστενάζοντας. Τεντώθηκε στην καρέκλα του και έφερε για λίγο τα χέρια πίσω από το σβέρκο. Αμέσως μετά έπιασε με το ένα χέρι το κλεμμένο τσιπάκι και το χάιδεψε με το άλλο. «… πες μου τι έμαθες.»
Ο Επισκέπτης έβγαλε κι αυτός ένα πανομοιότυπο τσιπάκι και το άφησε στο τραπέζι, ανάμεσά τους.

«Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ομάδα μου βρήκε ότι υπάρχουν σημαντικές εξελίξεις στο Πείραμα που γίνεται στον Άρη για το ξεκίνημα της ζωής στη Γη. Καταφέραμε να κλέψουμε τους στερεοχημικούς τύπους 800 ενώσεων που δεν ξέραμε καν την ύπαρξή τους. Είναι πολύπλοκα μόρια και μάλλον οι πρώτοι οργανισμοί που αναπτύχθηκαν στο Πείραμα έχουν σαν βάση αυτές τις ενώσεις.»
«Ωραία. Οι οργανικές ενώσεις είναι πολλά εκατομμύρια, λογικό είναι να μην έχουν παρασκευασθεί όλες. Τις αντιγράψαμε;»
«Δοκιμάσαμε στα εργαστήρια του στρατού. Το 90% των επιστημόνων μας είπαν ότι μπορούν να ξεκινήσουν αμέσως την παραγωγή τους. Οι υπόλοιποι έβγαζαν τα ρούχα τους ότι αυτό είναι απέραντα πολυέξοδο, άρα και αδύνατον να πραγματοποιηθεί.»
«Και λοιπόν;»
«Μας έφεραν κάποια δείγματα και έλεγαν ότι είναι αυτές, δεν έχω λόγο να μην τους πιστέψω. Όμως, αποτέλεσμα μηδέν. Δεν είχε σχηματιστεί κανένα ίχνος ζωής.»
«Μάπα λοιπόν το καρπούζι.»
«Τι είπατε;»
«Τίποτα. Μα, για πες μου, γιατί ζήτησες να συναντηθούμε έκτακτα απόψε;»

Γη…

Ο Εκλέκτορας προσπάθησε να κρύψει τη συγκίνησή του. Αλλά τα χέρια του έτρεμαν. Άλλαξε γυαλιά ώστε να μπορεί να διαβάζει και κοίταξε τις πρώτες γραμμές του κειμένου. Περιττό, αφού το ήξερε λέξη προς λέξη. Ακόμα και τα σημεία στίξης θυμόταν πώς και με τι διάθεση τα έβαλε. Όμως, έπρεπε να φανεί επίσημος.
«Νέοι μου… είναι μεγάλη η συγκίνησή μου αυτή τη στιγμή. Είστε η ομάδα των εκλεκτών, η ομάδα που επιλέχθηκε από τότε ακόμα που, στα έξι σας χρόνια, ξεχωρίζατε από άλλα παιδιά. Είστε οι ξεχωριστοί, αυτοί που, πέραν από την δεδομένη συγκλονιστική ζωή που θα περάσετε στο μέλλον, θα είστε οι αντιπρόσωποι της Γης στην πιο μεγάλη Μάχη της ιστορίας. Στη Μάχη με την οποία θα γιορταστεί η ανεξαρτησία του Άρη. Στη Μάχη όπου καλούμαστε να αποδείξουμε, και στους άλλους και στους εαυτούς μας τους ίδιους, ότι η ανθρώπινη ιστορία πάνω σε αυτή τη γαλάζια μικρή σφαίρα, γύρω από έναν μικρό ήλιο στις παρυφές ενός ταπεινού γαλαξία, σε μια απαρατήρητη γωνιά του σύμπαντος, έβγαλε καρπούς. Δεν φτάσαμε μέχρι εδώ μόνο με πολέμους και αίμα. Φτάσαμε και με δύο ιδανικά που αποτελούν την πεμπτουσία της φύσης μας. Έρωτας για σκέψη και έρωτας για προσφορά. Αυτός ήταν και θα είναι ο Άνθρωπος.

Ζήσαμε μαζί 12 ολόκληρα χρόνια. Ζήσαμε στιγμές στοργής, οργής και στιγμές έντασης. Όμως, η αγάπη μας ένωνε. Και τώρα, φτάσαμε στο τέλος. Σε λίγες μέρες, 30 από σας θα κάνουν το πρώτο τους διαστημικό ταξίδι. Προορισμός μας, το Κολοσσαίο του Άρη… το πεδίο της Μάχης. Δυστυχώς, είμαι αναγκασμένος από τους κανονισμούς να αποκλείσω 10 από εσάς. Ελάτε στη θέση μου… πρέπει να ψαλιδίσω τα όνειρα δέκα ανθρώπων που στα 18 τους χρόνια η ζωή τους δείχνει τη σκληρότητά της. Δυστυχώς, δεν γίνεται διαφορετικά. Το ήξερα από την πρώτη στιγμή που ανέλαβα ότι θα λύγιζα σαν ερχόταν η ώρα. Συγχωρέστε με και συμπαθάτε με. Το μόνο που τολμώ να αρθρώσω είναι η δικαιολογία πως γι αυτό έκοψα a priori τα φτερά από την ίδια μου την κόρη.

Θα ανακοινώσω τώρα τους 30 της αποστολής. Εύχομαι και ελπίζω τα 10 αδέρφια τους που δεν θα ακολουθήσουν να δώσουν τη Μάχη νοερά μαζί τους…»

Ακολούθησε η ανακοίνωση των ονομάτων. Τα γυαλιά του ήταν θολά, μα δεν είχε σημασία… Εκφωνούσε χωρίς να ακούει. Η ψυχή του χόρευε με τη λύπη και την πίκρα των δέκα, μα και με τη χαρά και το όνειρο των τριάντα. Έτσι είναι η ζωή, προς το παρόν…

Άρης…

Ημέρα της τελικής δοκιμής, των προκριματικών.
Ο εξομοιωτής Μάχης υποδέχτηκε τους Υποψήφιους.
Οι τριάντα πρώτοι θα αποτελούσαν την ομάδα. Οι υπόλοιποι θα γίνονταν κάτοχοι ενός τιμητικού τίτλου.

Τα φτερά στα πόδια του Ναμόρ και οι καταπληκτικές ικανότητές του τον έκαναν να τερματίσει επιτυχώς από τους πρώτους. Όμως, πάνω από όλα, τα αληθινά, μεγάλα φτερά ήταν η θέληση και ο εγωισμός του.
Έρχονταν στιγμές που ένοιωθε πως, αν και είχε φτάσει στο μάξιμουμ των δυνάμεών του, κάποιος του έδινε ώθηση απίστευτη. Θεωρούσε πως κανείς δεν ξέρει ακριβώς μέχρι πού φτάνουν τα όριά του.

Είχε ιδρώσει. Με έκπληξη είδε πως εκείνη είχε τερματίσει πριν από αυτόν. Είχε κιόλας πάρει μια αναπαυτική θέση και του χαμογελούσε γλυκά.
Σκέπασε το πρόσωπό του με την πετσέτα, ώστε να αποφύγει για μια στιγμή το βλέμμα της.
Έβαλε τη Σκέψη του να ταξιδέψει – τα πιο όμορφα ταξίδια γίνονταν πάντα σε συνθήκες εξάντλησης. Του άρεσε να σκέφτεται τα ταλαίπωρα ανθρωπάκια της Γης και να μοιράζεται τα μάταια συναισθήματα της καθημερινότητάς τους.
Αυτή τη φορά δεν πρόλαβε να ταξιδέψει μακριά. Κάποια σκέψη φώτισε δίπλα του. Περίεργο… δεν είχε κανένα από τα γνωστά συναισθήματα… άλλα πράγματα την απασχολούσαν. Προσπάθησε να συγκεντρωθεί μέσα της… δεν μπόρεσε να καταλάβει πώς οι σκέψεις γίνονταν ψυχικά φορτία, ούτε ποια προβλήματα απασχολούσαν τη νόηση εκείνη. Θα έλεγε κανείς πως όλη η ακολουθία δεν αντιστοιχιζόταν σε σκέψη ανθρώπινη.
«Το έπιασες αυτό;» τη ρώτησε βγάζοντας την πετσέτα και πριν προλάβει να την κοιτάξει.
Μετά κατάλαβε ότι εκείνη δεν χαμογελούσε πια…

Γη…

«Ζήτησα να βρεθούμε διότι… οι συνεργάτες μου που έμειναν στον Άρη κατάφεραν να στείλουν πληροφορίες που περιγράφουν, έστω και αχνά, τα πρώτα αποτελέσματα από τη μελέτη των οργανισμών.»
«Λοιπόν; Να είσαι σύντομος.»
«Λοιπόν… όπως ξέρετε, τα εγκεφαλικά κύτταρα των γήινων οργανισμών δεν ανανεώνονται όπως τα κύτταρα στους υπόλοιπους ιστούς. Αλλά και δεν πεθαίνουν. Έτσι, θυμόμαστε για πάντα αυτά που μαθαίνουμε. Οι απόγονοί μας όμως, πρέπει να τα ξαναμάθουν όλα από την αρχή.»
«Λοιπόν;»
«Λοιπόν… φαίνεται ότι αυτό δε συμβαίνει στους νέους οργανισμούς. Ναι μεν τα εγκεφαλικά κύτταρα ζουν όσο κι ο οργανισμός, αλλά διαθέτουν και ένα μηχανισμό ώστε η γνώση να μεταβιβάζεται στους απογόνους. Με απλά λόγια, τα παιδιά γεννιούνται μορφωμένα όσο οι γονείς. Αυτό σημαίνει ανάπτυξη σε ρυθμούς γεωμετρικής προόδου σε περίπτωση που εμφανιστεί κάποιο είδος με νοημοσύνη. Φαίνεται ότι το Πείραμα ξεκίνησε για να βοηθήσει στη Μάχη. Αλλά η εξέλιξή του ήταν απίστευτα απρόσμενη.»

 

Advertisements