Utopia planitia 4/4

Κυρίες και κύριοι, η μεγάλη Μάχη είναι έτοιμη να ξεκινήσει.
Τα γεγονότα θα φτάνουν στη Γη με καθυστέρηση, καθώς το σήμα τρέχει με την ταχύτητα του φωτός, αλλά δεν πειράζει φαντάζομαι.

Οι Αρειανοί μαχητές έχουν κιόλας πάρει θέσει Μάχης και περιμένουν τους φιλοξενούμενους. Όμως, ποιοι είναι οι Αρειανοί; Έχουν πάρει όλοι τα ονόματά τους από… αλλά ας πούμε πρώτα τα ονόματα…

Λοιπόν:
Μαγκνέτο, Φοίνιξ, Ναμόρ, Μιράζ, Κτήνος (ή Χανκ), Άισμαν, Κύκλωπας, Νάιτ Γουόλκερ, Ξάβιε, Βόλβεριν, Βετεράνος,…
Ναι, έχουν πάρει όλοι το όνομά τους από τα παλιά κόμικ που κυκλοφορούσαν στη Γη, τη σειρά X men, που, θυμίζω, ήταν όλοι μεταλλαγμένοι. Με αυτόν τον τρόπο θέλησαν να τονίσουν ότι δεν είναι πια συνηθισμένοι άνθρωποι, έστω και γέννημα-θρέμμα του Άρη, αλλά ένα εμπλουτισμένο παράγωγο του νεογνού που είδε κάποτε το φως της ζωής.

Τώρα λοιπόν που η Μάχη θα ξεκινήσει και τα μυστικά όπλα των μονομάχων θα βγουν αναγκαστικά στη φόρα, μόλις φανερώσαμε το μυστικό των Αρειανών. Ναι, κυρίες και κύριοι, οι Αρειανοί είναι μεταλλαγμένοι. Επιλέχθηκαν από πολύ μικροί και διότι ήταν προς το καλύτερο διαφορετικοί από τα άλλα παιδάκια και διότι ο οργανισμός τους μπορούσε να δεχθεί ευνοϊκά τις… εχμμμ… «εμπλουτίσεις» γονιδίων που τους μεταμόρφωσαν σε υπερ-ανθρώπους.

Αυτά είναι κιόλας γνωστά, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο. Κυκλοφορούν και διάφορες φήμες, ότι πολλοί από αυτούς είναι τηλε-παθητικοί και ότι μπορούν να διαβάζουν τις σκέψεις άλλων. Άραγε, αυτό είναι πραγματικότητα ή ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας; Σε λίγη ώρα θα λάμψει η αλήθεια. Και θα φανούν και πραγματικότητες που αυτή τη στιγμή ούτε καν φανταζόμαστε.

Επίσης, οι στρατιωτική πειθαρχία με την οποία μεγάλωσαν τα παιδιά αυτά και έγιναν οι σημερινοί νέοι, φανερώνει την σκληρότητα με την οποία επιβιώνουν όλοι οι κάτοικοι του κόκκινου πλανήτη: Και οι αρχικοί άποικοι αλλά και οι επόμενες γενιές.

Και εδώ, κυρίες και κύριοι, η αληθινή σημασία της Μάχης.
Από τη μια η Γη… η Μητρόπολη του ανθρώπου… με Ιστορία και πολιτισμό χιλιάδων ετών. Με την ανθρώπινη φύση όπως την μάθαμε, με τα άσπρα της και τα μαύρα της, με τα θετικά της και τα αρνητικά της.
Από την άλλη ο Άρης. Η πρώτη αποικία του έγινε από ανθρώπους που, ενώ πίστευαν ότι άξιζαν, το πολιτικό και το κοινωνικό σύστημα της Γης δεν τους έδινε ελπίδα. Μαζί τους και πολλοί, ισχυροί μεν, αλλά ανήσυχοι, που θεωρούσαν πως η Γη έδωσε αυτά που είχε να δώσει. Κι έτσι ο Άρης γιγαντώθηκε κι έγινε μια κοινωνία αλληλοβοήθειας όπου δεν επικρατεί το δόγμα «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό», αλλά το «το ένα χέρι νίβει το άλλο».
Έτσι είναι. Αν σε αυτόν τον πλανήτη δεν βοηθήσεις, τότε κανείς δεν θα σε βοηθήσει κι εσένα στην περίπτωση ατυχήματος που θα σε βγάλει από τους θόλους με τις ανθρώπινες συνθήκες και θα σε εκθέσει στο απάνθρωπο φυσικό περιβάλλον του πλανήτη.

Για να δούμε όμως και ποιοι είναι οι γήινοι μαχητές που σε λίγο θα εμφανιστούν:
Μάδερμπορντ, Χιονάτη, Μπιτλς, Νεύτων, Ουράνιο τόξο, Ετέρνια, Οχιά, Σωκράτης, Πουά, Τάρανδος…
Όπως βλέπετε, τα ονόματά τους είναι εμπνευσμένα από διάφορούς τομείς, είτε της επιστήμης, είτε του παραμυθιού ή της μουσικής ή του γήινου περιβάλλοντος. Τα όπλα των γήινων έχουν μείνει καλά κρυμμένα μέχρι στιγμής. Ωστόσο, οι Αρειανοί υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχουν καν μυστικά όπλα και ότι η «χύμα» κατάσταση που δείχνει η επιλογή των ονομάτων φανερώνει και την τακτική αλλά και τις σκέψεις των Μαχητών αυτών: Άλλα αντί άλλων.

Κοιτάχτηκε για λίγο στον καθρέφτη. Η στολή του ήταν άψογη. Προσπάθησε μόνο να σκληρύνει λίγο το ύφος του. Έπρεπε σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, να φανεί άξιος ηγέτης της αποικίας των σκληραγωγημένων ανθρώπων, των πρώτων που πήδηξαν στο διάστημα.

Σήμερα δεν χωρούσαν στο μυαλό του τα συμφέροντα και οι άλλοι λόγοι που έφτασαν τον Άρη στο σημείο να θέλει την ανεξαρτησία του. Όχι, δεν είχε θέσει τίποτα από αυτά. Σήμερα έπρεπε να καμαρώσει την θριαμβευτική νίκη της αρειανής νεολαίας απέναντι σε ένα καθεστώς που δεν μπορούσε να προσφέρει τίποτα πια. Έπρεπε να δείξει ότι οι πανηγυρισμοί του λαού του ήταν κάτι αξιωματικά δεδομένο, που απλά έπρεπε να εκδηλωθεί μετά τη λήξη της Μάχης.

Έβγαλε μια γκριμάτσα δυσφορίας μόλις αντίκρυσε τον Στρατηγό της Βιολογίας.
–   Με καθυστερείς. Αν η Μάχη αρχίσει χωρίς εμένα δεν θα είναι και το καλύτερο, το ξέρεις.
–   Το ξέρω, Αρχηγέ. Όμως θεώρησα χρέος μου να σε απασχολήσω για πέντε λεπτά. Αφορά την ασφάλεια ολόκληρης της αποικίας.
–   Τι εννοείς;
–   Αναπτύσσονται με απίστευτη ταχύτητα. Ορισμένα είδη άρχισαν κιόλας να συγκροτούνται σε κοινωνίες.
–   Πώς; Είναι δυνατόν κάτι τέτοιο;
–   Δεν το περίμενε κανένας.
–   Μα, τότε… το Πείραμα έχει απόλυτη επιτυχία.
–   Αναμφισβήτητα. Όμως, εκτός του ότι η οργάνωση, άρα και η ύπαρξη νοημοσύνης δεν αφορά μόνο ένα είδος…
–   Λογικό δεν ήταν αυτό; Από τη στιγμή που εμπλουτίστηκαν με ανθρώπινα γονίδια… Μια στιγμή… είπες πάνω από ένα είδος. Λογικά δεν θα πρέπει να έχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ τους, έτσι δεν είναι;
–   Ίσως όχι πολύ μεγάλες, άλλωστε πείραμα ήταν, αλλά περισσότερες από αυτές που περιμέναμε.

Ο Εκλέκτορας κοίταζε τα παιδιά του. Ναι, ήταν δικά του παιδιά. Ο ίδιος τα είχε μεγαλώσει. Αν τα είχε καταφέρει δεν θα κρινόταν από το αποτέλεσμα της Μάχης. Όχι… θα κρινόταν από το χαμόγελο. Από το αν είχαν κατορθώσει να παραμείνουν παιδιά…
… όπως τώρα… ένα μήνα στον Άρη και ακόμα έπαιζαν με τη μικρότερη βαρύτητα… η Οχιά κουλουριαζόταν και τεντωνόταν απότομα τη στιγμή που έπεφτε ελεύθερα. Τα άλλα παιδιά γύρω χειροκροτούσαν και γελούσαν. Ο Νεύτων παρίστανε τον τερματοφύλακα και απέκρουε φανταστικά σουτ αντιπάλων.
Ώπα! Μόνο η Ουρανόπολη βρισκόταν σε μια γωνιά σκεπτική.

Την πλησίασε…
–   Τι σου συμβαίνει;

Δεν του απάντησε με το στόμα. Απλά του φανέρωσε τις σκέψεις της…
«Ήσουν απορροφημένος… πολύ… για πρώτη φορά, από τότε που σε ξέρω. Και για πρώτη φορά έριξες την ασπίδα από το μυαλό σου. Για πρώτη φορά άφησες το συναίσθημα να σε παρασύρει. Ήξερα ότι μπορώ να διαβάζω τις σκέψεις των άλλων εδώ και πολλά χρόνια. Προσπάθησα να το κρατήσω μέσα μου, να αντιμετωπίσω τις Αλήθειες που η ανθρώπινη φύση των απέναντί μου δεν έπρεπε να φανερώνει μπροστά μου. Έπρεπε να μάθω να ελέγχω τις δυνάμεις μου για το καλό, έτσι με δίδαξες.
Όμως… όμως δεν ήξερα αυτό που ήξερες εσύ. Είναι αλήθεια αυτό που σκέφτηκες πριν έρθεις να μου μιλήσεις;»
«Ναι.»
«Ένα απλό ναι; Γιατί δεν μου έλεγες τόσα χρόνια ότι είμαι κόρη σου; Γιατί όλοι νόμιζαν ότι η αληθινή σου κόρη είναι άλλη;Γιατί με άφησες να πολεμάω, νύχτες ατέλειωτες, με εφιάλτες; Γιατί δεν με προστάτευσες;»
«Γιατί υπάρχει μια Αποστολή. Πήγαινε στη Μάχη και θα καταλάβεις. Έχε μου εμπιστοσύνη…»

–   Τέλος πάντων, πρέπει να πάω στο Κολοσσαίο. Δεν βλέπω κάτι που να έχει σχέση με την ασφάλεια του Άρη…
–   Αρχηγέ, ένα είδος πρέπει να έχει τηλεπάθεια. Δέχεται γνώση που δεν έχει ανακαλύψει το ίδιο.
–   Πολύ σοβαρό. Από ποιον δέχεται τη γνώση; Προλαβαίνω να πάω στη Μάχη και να το συζητήσουμε αργότερα;
–   Η προέλευση δεν ήταν δυνατόν να προσδιοριστεί. Με τη Νίκη, Αρχηγέ…

Αγκάλιασε και φίλησε καθέναν από τους Μαχητές. Μόλις οι όρκοι Νίκης και οι χαιρετούρες τέλειωσαν, τους είπε:
Να σταθείτε σαν Άνθρωποι. Να αγαπάτε και να χαμογελάτε. Να τους δείξετε ότι Άνθρωπος σημαίνει Παιδί.

Κυρίες και κύριοι, η Μάχη ξεκινά. Όλοι οι Μαχητές είναι οχυρωμένοι και, σαν αναγνώριση, φωτεινά βέλη εκτοξεύονται εκατέρωθεν…
Αν τα φωτεινά βέλη μπορούσαν να μεταφραστούν, τι άραγε θα έλεγαν;

(σημείωση του συγγραφέα: και όμως μπορούσαν)
–   Βρε, καλώς τα λουκουμόπαιδα
–   Γηινάκια, για πού το βάλατε;
–   Άντε να κάνετε κανέναν νέο σκλάβο, που ήρθατε εδώ να πουλήσετε μούρη…
–   Πόσοι πέθαναν άδικα στους πολέμους για τα έθνη σας;
–   Πόσα κονομάνε οι καραγκιόζηδές σας από τις διαφημίσεις;
–   Μετά το αριστερά και δεξιά που έχει η πολιτική σας, τι θα πλασάρετε τώρα; Μπρος-πίσω και πάνω-κάτω;
–   Τι έγινε, κοπελιά, βρήκες τον πατερούλη σου;

Ποιος είσαι εσύ που τολμάς να διαβάζεις την ψυχή μου;

 

 

 

Τα μάτια τους διασταυρώθηκαν για μια στιγμή… Όμως ο διάλογος συνεχίστηκε ανάμεσα στους υπόλοιπους Μαχητές, Γήινους και Αρειανούς.

–   Χα!!! Να οι γήινοι, οι άνθρωποι της παρακμής…
–   Χα!!! Να οι αρειανοί άνθρωποι, οι στρατιώτες. Τον μέλανα ζωμό σας τον ήπιατε σήμερα;
–   Είμαστε το νέο. Δεν έχετε να προσφέρετε τίποτα πια.
–   Είμαστε αυτοί που σας έδωσαν το χαμόγελο. Αλήθεια, θυμάστε τι είναι;
–   Σε πόσα κράτη έχετε χωριστεί; Πλανήτης είστε εσείς, παζλ, ή κομματιασμένα κορν φλέικς;
–   Είμαστε πολλά κράτη γιατί εκφραζόμαστε ελεύθερα. Κι εσείς είστε το πιο νέο από δαύτα.
–   Είμαστε το ένα και μοναδικό στον πλανήτη. Με μόνο στόχο να τα καταφέρουμε.

Όλα αυτά πλαισιώθηκαν από απίστευτα φωτεινά και ηχητικά εφέ, ώστε να μπορεί να έχει μια ιδέα ο απλός θεατής. Όμως…

Κυρίες και κύριοι, δυστυχώς την αληθινή Μάχη δεν την βλέπουμε. Αντί να γίνεται μια επίδειξη ικανοτήτων από κάθε πλευρά, είμαστε μάρτυρες μιας μάχης ψυχών, συνειδήσεων μάλλον.
Συνηθισμένο φαινόμενο, σε όλα τα ομαδικά αθλήματα που έφτιαξε ο άνθρωπος.
Πάντα υπήρχαν δύο πόλοι που η αντίθεσή τους κορυφωνόταν όχι στο πεδίο του αθλήματος, αλλά στα νεύρα των παικτών. Κάτι τέτοιο παρακολουθούμε και σήμερα. Κρίμα για τη γιορτή της ανεξαρτησίας του Άρη. Ας ελπίσουμε να διορθωθούν τα πράγματα στη συνέχεια.

Ο Αρχηγός του Άρη δεν ήθελε να έχει το κινητό του μαζί. Έπρεπε όμως. Κι όταν ο αρχηγός της βιολογίας τον κάλεσε, δεν έκρυψε τη δυσφορία του. Ευτυχώς, δεν τον πρόσεξαν οι επίσημοι Γήινοι καλεσμένοι…

–   Τι θέλεις πάλι;
–   Αναφορά επί του πιεστηρίου, Αρχηγέ…
–   Λοιπόν;
–   Τα πράγματα εξελίσσονται ραγδαία. Όχι μόνο εμφανίστηκε ζωή στο Πείραμα, όχι μόνο δεν καταστρέφονται τα εγκεφαλικά κύτταρα, άρα οι απόγονοι γεννιούνται σοφοί, όχι μόνο άρχισαν να αναπτύσσουν μια υποτυπώδη κοινωνία, αλλά, δεν ξέρω με ποιο τρόπο, παίρνουν μηνύματα από κάποιον τουλάχιστον άνθρωπο. Αν η γνώση τους εξελιχθεί με την ίδια ταχύτητα, προβλέπω σε δυο – τρεις μήνες να είναι ανώτεροι από εμάς. Ζητάω πανανθρώπινη διάσκεψη για το πώς θα αντιμετωπιστεί η κατάσταση.
–   Για να καταλάβω… ζητάς σύσκεψη και με τα κεφάλια της Γης;
–   Ναι.
–   Η Μάχη θέλει μια ώρα περίπου να τελειώσει. Προβλέπεται κάποια σημαντική αλλαγή μέχρι τότε;
–   Όχι, με βάση τα δεδομένα αυτής της στιγμής.
–   Ωραία. Τότε, καθάρισε όλες τις μορφές ζωής. Ξεπάστρεψέ τες. Ότι πήραμε από αυτές, το πήραμε. Να μην γίνει οποιαδήποτε αναφορά. Τέλος.
–   Αρχηγέ, μου ζητάς να εξοντώσω τις μορφές ζωής που δημιουργήθηκαν από το Πείραμα;
–   Εκατό τοις εκατό.
–   Ξέρεις, δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Ορκίστηκα στην επιστήμη μου.
–   Απολύεσαι. Μόνο δώσε μου μια ώρα καιρό να τελειώσει η Μάχη, να ανάψω τον Πυρσό της Ελευθερίας και να μιλήσω στο λαό του Άρη. Να διατάξεις τον αντικαταστάτη σου να εξαφανίσει το Πείραμα και τα αρχεία ερευνών.

Τελικά, τα μάτια τους διασταυρώθηκαν για τα καλά.
–   Ώστε εσύ θέλησες να διαβάσεις την ψυχή μου. Αν ήταν για το μυαλό μου, πάει κι έρχεται. Αλλά εσύ θέλησες να μάθεις αυτά που νοιώθω. Γιατί; Γιατί, περήφανε Πρίγκιπα;

Ο Ναμόρ εστίασε τα μάτια του μακριά. Όχι, δεν ήθελε να την αποφύγει. Δεν την έβλεπε καν, καθώς ήταν και οι δυο ταμπουρωμένοι στις θέσεις Μάχης τους. Όμως, έβλεπε τελικά τα μάτια της ψυχής της. Τον είχε αφήσει εκείνη να τα δει.

–   Ίσως θα σε βοηθήσει περισσότερο αν διαβάσεις και τη Μνήμη μου. Ορίστε λοιπόν. Ορθάνοιχτο βιβλίο μπροστά σου.

Ορίστε λοιπόν… και ο Ναμόρ διάβασε… όχι αυτό που εμείς αποκαλούμε μνήμη, αλλά τη Μνήμη των συναισθημάτων.
Ένα μικρό κορίτσι, που δεν γνώρισε γονείς. Επιλέχτηκε από την αρχή για την ομάδα των γήινων Μαχητών. Πολύ πρόσφατα έμαθε ποιος είναι ο αληθινός της πατέρας. Ο ίδια ο Εκλέκτορας της Γης. Το κρατούσε μυστικό γιατί δεν ήθελε να θεωρηθεί ότι ευνόησε την κόρη του. Κληρονόμησε από εκείνον το χάρισμα της τηλεπάθειας.

–   Ήθελα μόνο να δώσουμε την Μάχη και να θριαμβεύσουμε απέναντί σας. Η Σκέψη μου σε βρήκε αυτόματα, χωρίς να το θέλω, διότι είναι σε πολλά σημεία όμοια με τη δική σου. Το δίχως άλλο, είμαστε… είμαστε… συγγενείς. Διάολε, είσαι η αδελφή μου !

Προσπάθησε να συνέλθει από το σοκ και να ανταποκριθεί στη Μάχη. Δεν ήταν ώρα για συγκινήσεις. Όμως, ένα μήνυμα, πολύ ασθενικό, τον άλλαξε για πάντα.

–   Ναι, είσαι ο γιος μου. Σε άρπαξαν όταν ήσουν μηνών και σε πήραν στον Άρη. Μεγάλωσες σαν γενίτσαρος. Για να μην πάρουν και την αδελφή σου, την έδωσα σε άλλους γονείς. Παράλληλα, άφησα να γνωστοποιηθεί ότι κόρη μου είναι ένα άσχετο κορίτσι, με μόνο μας κοινό την τηλεπάθεια. Εγωιστικό, αν θες, αλλά έτσι ένοιωσα ότι έπρεπε να κάνω. Σε όλη μου τη ζωή ήθελα να αποδείξω ότι και το αρειανό καθεστώς, όπως και το γήινο, βασίζεται στην πλάνη.
Ο άνθρωπος δεν χορταίνει ποτέ. Θέλησα να πάρει την εξουσία μια ομάδα ανθρώπων πιο αγνή. Όμως, τώρα, βλέπω μια νέα, ανώτερη μορφή ζωής να αναπτύσσεται. Προσπάθησα να της δώσω σωστά Γνώση. Όχι ξερή, αλλά βασισμένη σε βιώματα. Εμένα οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν. Αν νοιώθεις Αγάπη για κάτι, συνέχισέ το… Αντίο…

Κοίταξε την αδελφή του και την Μιράζ…

–   Σε διαλέγω για ταίρι μου. Θα ζήσουμε μαζί μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος, δηλαδή για λίγα λεπτά. Αν δέχεσαι, βάλε όλη σου τη δύναμη σε αυτό που θα σου δείξει η Σκέψη μου.

Τον έπιασε από το χέρι. Βγήκαν από τις θέσεις Μάχης. Πολλοί Μαχητές ακολούθησαν…

Κυρίες και κύριοι, δραματικές εξελίξεις. Ο Εκλέκτορας της Γης έπαθε καρδιακό επεισόδιο και μάλλον είναι νεκρός. Κι ενώ η Μάχη εξελίσσεται, βλέπουμε τους περισσότερούς Μαχητές να κατευθύνονται στο κέντρο και να γονατίζουν. Μα, τι συμβαίνει;

Στο μεταξύ, πρέπει να διακόψουμε για λίγο το πρόγραμμά μας, τουλάχιστον για όσους παρακολουθούν από τον Άρη. Η πύλη του Πειράματος άνοιξε και μια πομπή οργανισμών βγήκε έξω.
Αυτόπτες μάρτυρες μιλούν για μια νέα μορφή ζωής, η οποία μάλιστα μπορεί και περπατά στα δυο της πόδια !!! Περισσότερα σε λίγο…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ:
Το πιο σύντομο διήγημα Φαντασίας, από τον Άλαν Πόε:
Ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη.
Ξαφνικά… «τοκ – τοκ»… χτύπησε η πόρτα.

ΤΕΛΟΣ

Advertisements