Επόμενη στάση: Πραγματικότητα

Πλάθουμε έναν δικό μας κόσμο, γιατί μας είναι δύσκολο να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. Εθελοτυφλούμε, προσπαθώντας να αποφύγουμε τον πόνο που μας επιφέρουν κάποιες καταστάσεις. Βλέπουμε αυτό που θέλουμε να δούμε. Αυτό που θα μας καθησυχάσει και θα πούμε για άλλη μία φορά «’ντάξει δεν πειράζει, όλα καλά».

Πόσοι άραγε το έχουν πει αυτό από μέσα τους, ενώ κατά βάθος πείραζε; Πόσοι έχουν αποφύγει την πραγματικότητα, επειδή δεν μπορούσαν να την διαχειριστούν; Πόσοι έχουν δικαιολογήσει απανωτά λάθη, ρίχνοντας το φταίξιμο στον εαυτό τους, για να μη χαλάσουν την ιδανική εικόνα που έχουν δημιουργήσει για τον άλλο;

Σίγουρα, ο καθένας από εμάς έχει κάνει κάτι από αυτά, συνειδητά ή μη. Όμως τι είναι η πραγματικότητα για να την αποφεύγουμε συνεχώς; Είναι μια παλιά φωτογραφία που δε θέλουμε να βλέπουμε πια και απλά την πετάμε στα σκουπίδια για να ξεμπερδέψουμε; Ή μήπως ένα μελαγχολικό τραγούδι που ακούσαμε στο ραδιόφωνο και αλλάξαμε σταθμό, για να μη μας χαλάσει τη διάθεση;

Όχι, η πραγματικότητα δεν είναι τίποτα απ’ αυτά. Με την πραγματικότητα δεν ξεμπλέκεις τόσο εύκολα. Δεν είναι μια άγνωστη που θα προσπεράσεις στο δρόμο και δε θα τη δεις ποτέ ξανά στη ζωή σου. Η πραγματικότητα σε ακολουθεί παντού και πάντα, οτιδήποτε και να κάνεις. Σαν ένα αγαπημένο σου πρόσωπο που έχει φύγει πρόσφατα, αλλά ζει πάντα μέσα σου. Φυσικά, προσπαθείς να μην το σκέφτεσαι, γιατί σε πονάει το γεγονός ότι δεν θα το ξαναδείς και γι’ αυτό επιδιώκεις να απασχοληθείς με το οτιδήποτε προκειμένου να «ξεγελάσεις» τον πόνο της απώλειας.

Αυτό συμβαίνει και με την πραγματικότητα. Κάθε φορά που εμφανίζεται μπροστά σου, της γυρίζεις την πλάτη, πιστεύοντας πως έτσι δεν μπορεί να σε επηρεάσει. Και όση ώρα βρίσκεται πίσω σου, περιμένοντας να γυρίσεις να την κοιτάξεις κατάματα, εσύ περιπλέκεις τόσο πολύ τα γεγονότα, τα επεξεργάζεσαι και τα αλλάζεις, ώστε να τα προσαρμόσεις στα μέτρα σου. Τα βλέπεις όλα από μια δική σου οπτική γωνία, τόσο θολή, που στο τέλος δεν μπορείς να διακρίνεις την ουσία και ξεπροβάλλουν όλα μπροστά σου σαν ασήμαντες λεπτομέρειες. Όμως οι λεπτομέρειες δεν είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά;

Όσο για τη δικαιολογία, την έχεις πάντα έτοιμη. Πολλές φορές την επαναλαμβάνεις στον εαυτό σου, αρχίζοντας με το γνωστό «απλά» και πετώντας κάπου ενδιάμεσα εκφράσεις του τύπου «σιγά μωρέ τώρα» ή «δεν έγινε και τίποτα», ώστε να επαναπαυθείς ότι όλα πάνε καλά και να συνεχίσεις την «υπέροχη» ζωή σου, όπως έκανες μέχρι τώρα. Και αν πιστεύεις ότι η ψευδαίσθηση αυτή τελειώνει εδώ, κάνεις λάθος. Μήπως ξεχνάς πόσο συχνά τα ρίχνεις στον εαυτό σου, επειδή δεν βρίσκεις το θάρρος να απομυθοποιήσεις τον άλλο; Φυσικά, αυτή η περίπτωση σε βολεύει περισσότερο, γιατί όχι μόνο εξαφανίζει κάθε είδος ρεαλισμού, αλλά ταυτόχρονα κάνει και τον υπαίτιο να φαντάζει αψεγάδιαστος στα μάτια σου.

Έτσι, δεν μπαίνεις καν στον κόπο να ασχοληθείς περαιτέρω και να ψάξεις τα πράγματα –εξάλλου δε σε συμφέρει κιόλας– και επιστρέφεις για άλλη μια φορά, εντελώς ανίδεη, στην δική σου «ιδανική πραγματικότητα». Αλλά ποιος μπορεί να σε κατηγορήσει που διστάζεις να δεις την αλήθεια; Που σαστίζεις και μόνο στη σκέψη της; Εξ’ άλλου είναι στη φύση του ανθρώπου να βλέπει αυτό που θέλει να δει, να πιστεύει αυτό που θέλει να πιστέψει. Ο καθένας μας έχει αποφασίσει έστω και μια φορά στη ζωή του να δει τα πράγματα όπως θέλει και όχι όπως είναι.

Για πόσο καιρό όμως μπορείς να μετατρέπεις το μαύρο σε άσπρο; Να είσαι αιχμάλωτος μιας ψευδαίσθησης; Η απάντηση σ’ αυτό εξαρτάται από ‘σένα. Το μόνο σίγουρο είναι πως αν δεν αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα έστω και μία φορά, δε θα μάθεις ποτέ. Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί μπροστά σου, μην της γυρίσεις την πλάτη. Κοίταξέ την κατάματα και πού ξέρεις; Ίσως τελικά να εκπλαγείς και εσύ από τη δύναμη που έχεις τόσο καιρό κρυμμένη μέσα σου.

Όπως είχε πει και ο Νίκος Καζαντζάκης : «Κοίτα το φόβο κατάματα και εκείνος θα φοβηθεί και θα φύγει».
Τι περιμένεις λοιπόν;

Πηγή

Advertisements