Γιατί δυστυχούμε εκούσια;

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ από πού πηγάζει η δυστυχία που νιώθουμε; Αυτό το διαρκές αίσθημα του ανικανοποίητου; Αυτή η συνεχής αγωνία που μας καταβάλει; Αυτό το σφίξιμο στο στομάχι ή ο κόμπος που καμιά φορά μας πνίγει; Προφανώς από μέσα μας. Τη δυστυχία μας τη δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι και έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας. Μας έχουν καλλιεργήσει με τόσο συγκεκριμένα πρότυπα ευτυχίας που αν παρεκκλίνουμε από αυτό νιώθουμε αποτυχημένοι, ακόμα κι αν εμείς είμαστε εντάξει με τον τρόπο ζωής μας.

Ευτυχισμένος θεωρείται ο ωραίος, ο έξυπνος, ο πλούσιος, ο δημοφιλής. Τόσο στεγνά. Αν απέχετε από αυτά πολύ απλά έχετε αποτύχει. Σας αξίζει λοιπόν να είστε δυστυχισμένοι. Έτσι μας έχουν κάνει να σκεφτόμαστε. Αυτά που μας χαλάνε τη ζωή είναι τα πρότυπα και ο τρόπος που τα αντιμετωπίζουμε. Μας έχουν μάθει να φοβόμαστε τα λάθη. Όταν παντού προβάλλεται η εικόνα του τέλειου, ο ίδιος μας ο εαυτός έχει μάθει να μην δέχεται τα λάθη.

Ο εαυτός μας είναι εκείνος που μας τριβελίζει το μυαλό με τα λάθη μας και τις ελλείψεις μας. Εκείνη η φωνούλα, που πολύ λίγοι από εμάς έχουν καταφέρει να την κάνουν να σωπάσει, είναι αυτή που θα μας θυμίσει πόσο αποτυχημένοι μπορεί να είμαστε. Μας έχουν μάθει να φοβόμαστε τη μοναξιά. Ένας άνθρωπος μόνος του είναι δυστυχισμένος! Τέρμα! Κι αυτό συναντάται τόσο έντονα στις γυναίκες.

Μία γυναίκα μόνη, κοντά στα τριάντα πρέπει οπωσδήποτε να είναι δυστυχισμένη. Όσο πετυχημένη κι αν είναι στη δουλειά της. το γεγονός από μόνο του ότι δεν έχει σύντροφο είναι αρκετό ώστε να πυροδοτήσει μία σειρά από κουτσομπολιά σχετικά με το πώς ξέμεινε έτσι και ενώ έχει τόσα προσόντα να μην μπορεί να δεσμευτεί/ παντρευτεί (συνήθως). Οι γύρω βγάζουν αυθαίρετα το συμπέρασμα για το πόσο άσχημα πρέπει να νιώθει σ’ αυτήν την ηλικία να είναι μόνη της.

Μα είμαστε καθόλου σοβαροί; Γιατί να μην μπορούμε να αποδεχτούμε ότι ένας άνθρωπος μπορεί να συμβιώνει αρμονικά με τη μοναξιά του ή να το κάνει γιατί πολύ απλά δεν δέχτηκε να συμβιβαστεί με κάτι λιγότερο από αυτό που πιστεύει ότι αξίζει. Πέρα όμως από τους «θύτες» και το «θύμα» υπάρχουν και οι θεατές. Άνθρωποι που μεγαλώνουν μαθαίνοντας ότι η ευτυχία τους μπαίνει σε καλούπια, αντιστοιχεί σε συγκεκριμένα δεδομένα και πάντα κρίνεται από τους άλλους για την αρτιότητά της. Και τελικά; Τι πρέπει να κάνουμε για να είμαστε ευτυχισμένοι; Δεν γνωρίζω ούτε εγώ. Αλλά μάλλον ένα πρώτο βήμα είναι να αποφασίσουμε πως θέλουμε να ευτυχίσουμε με τον δικό μας τρόπο… no matter what!!!

Πηγή

Advertisements