Τι σου συνέβη κι έμεινες εγκλωβισμένος στη ρουτίνα;

Ξυπνάς, πλένεσαι, πας για δουλειά (παλιά, όχι τώρα, τώρα ανεργία μην ξεχνιόμαστε!), γυρνάς, χαζολογάς πέρα δώθε, πάει βράδυ, νάνι. Ρουτίνα σαν να λέμε. Εγώ, το λέω και ρομπότ!

Δε λέω, η καθημερινότητα στις μέρες μας είναι φρικτή. Είναι πολύ κουραστική χωρίς λόγο αλλά και τι μ’ αυτό; Και αν σήμερα δεν κάνεις αυτό που θες, τότε πότε; Αν δεν κάνεις πράξη τις τρέλες σου τώρα που μπορείς, τότε πού είναι το νόημα; Σε έχει απογοητεύσει αυτό το χάος που επικρατεί εκεί έξω και παραδόθηκες; Πήρες απόφαση ότι θα προγραμματιστείς μία μέρα και τέλος; Ή ξέχασες στην πορεία πώς είναι να ζεις χωρίς πρόγραμμα;

Βλέπω γύρω μου πολλές τέτοιες περιπτώσεις που τις χαρακτηρίζω «μούχλες». Έχω συζητήσει μαζί τους και μάλιστα με πολλή υπομονή -και δεν φημίζομαι για την υπομονή μου-, πολύ πριν ταλαιπωρήσω το δόλιο μου μυαλό να τους κατανοήσει.
Μιλάω για εκείνους τους γνωστούς και φίλους που έχουμε όλοι μας. Αυτούς μωρέ, που θα τους ψήνεις ώρες ατελείωτες να κάνετε κάτι Τρίτη βράδυ και θα βρίσκουν χίλιες δικαιολογίες. Εκείνους που θα πούνε μες τη μέρα εκατό φορές πόσο βαριούνται. Αυτούς που έχουν πάντα να κάνουν κάτι πιο σημαντικό από έναν αυθόρμητο καφέ στα καλά καθούμενα και χωρίς λόγο. Αυτούς που δε βγαίνουν εκτός προγράμματος ποτέ!

Ξέρω, τώρα θα λες, αφού εμένα μου αρέσει αυτή η αποστειρωμένη ζωή που κάνω, αφού έτσι θέλω, τι λόγος σου πέφτει εσένα να το κριτικάρεις και να ασχολείσαι; Καθώς και διάφορες άλλες δικαιολογίες που στο μυαλουδάκι σας ακούγονται απόλυτα ικανοποιητικές. Αρνούμαι, όμως να δεχτώ πως είναι επιλογή αυτό. Αυτό είναι ασφάλεια φίλε μου, αυτό είναι καλούπι. Ένα καλά σχηματισμένο καλούπι ραμμένο και κομμένο στα μέτρα σου. Αυτό είναι η ατάκα «κάτσε στα αυγά σου» με όλη της την έννοια. Αυτό δεν είναι ζωή, είναι κολάζ! Ναι, κολάζ! Μικρά κομματάκια που συλλέγεις από ‘δω κι από ‘κει, για να φτιαχτεί μία ωραία σελίδα μετά από πολλά χρόνια, με σταθερό ρυθμό και συγκεκριμένες κινήσεις μην τυχόν και ξεφύγουνε πουθενά. Αντί μίας συλλογής από πολλά βιβλία, με σελίδες γεμάτες όμορφες αλλά και άσχημες στιγμές πεταμένες μέσα, χωρίς σειρά και χωρίς τάξη .

Ξεκινάω και σκέφτομαι λοιπόν από πού πηγάζει αυτό το καλοσχηματισμένο πρότυπο ζωής που έχεις διαμορφώσει και καταλήγω πάντα στο ίδιο συμπέρασμα. Φόβος για ζωή. Φόβος, γιατί η ζωή -η πραγματική ζωή, δεν είναι μόνο χαρές γλυκό μου, είναι και λύπες. Είναι δύσκολες οι λύπες και μακάρι να μην τις αντιμετωπίζαμε ποτέ, αλλά είναι καθοριστικές. Και οι λύπες όμως έχουν το γούστο τους και τη στάμπα τους, αν θες. Τι λέω τώρα, ε; Κι όμως, όπως όλα τα συναισθήματα που μπορούν να μας καταβάλλουν έτσι και οι στενοχώριες, μας υπενθυμίζουν πως είμαστε ζωντανοί και όχι κούφιοι. Πονάμε, άρα υπάρχουμε κατά μία περίεργη έννοια. Μην τις φοβάσαι, λοιπόν. Μόνο πιο δυνατό θα σε κάνουν αν τις ζήσεις στο απόγειό τους και τις εξαντλήσεις.

Ξύπνα, πλύσου, οπλίσου με ένα πλατύ και λαμπερό χαμόγελο και ξεκινά τη ζωή σου! Μετά μπορεί να είναι αργά!

Πηγή

Advertisements