H σύγχρονη τρομοκρατία των εισπρακτικών εταιρειών

Και κάπως έτσι τα έφερε η ζωή που για πρώτη φορά στη ζωή σου χρωστάς χρήματα σε μια τράπεζα. Εσύ και κάποια άλλα εκατομμυριάκια Έλληνες. Και κάπως έτσι, επίσης, η ζωή σου αποκτά κι ένα καινούριο νόημα. Η καθημερινότητά σου πλέον είναι μέρος/κρίκος και μιας άλλης κοινωνικής αλυσίδας. Χωρίς να το ξέρεις ή να το έχεις επιδιώξει, η κοινωνικοποίησή σου έχει αυξηθεί κατά κάτι περισσότερο. Οι μόνοι δεν είναι πλέον τόσο μόνοι. Και οι μη μόνοι έχουν κάνει καινούριους «φίλους».

Υπάρχουν πλέον τα άτομα της εισπρακτικής εταιρείας και καθημερινά είναι εκεί. Ένα τηλέφωνο μακριά σου.Ένα επίμονο καθημερινό τηλέφωνο δίπλα σου.

Πρωί ή μεσημέρι δεν έχει σημασία, ο υπάλληλος της εισπρακτικής εταιρείας είναι ο καινούριος σου πιστός «φίλος» ο οποίος θα σε αναζητήσει καθημερινά. Ακόμη και όταν οι άλλοι έχουν μπλέξει με δουλειές και προβλήματα, αυτός θα είναι καθημερινά εκεί. Μα δεν είναι συγκινητική αυτή η κρυφή «συναισθηματική» πτυχή αυτής της ρημάδας της κρίσης που μας ταλανίζει τα τελευταία χρόνια αλύπητα;

Ωπ! Νάτος πάλι. Και είναι τέσσερις το μεσημέρι. Και μόλις έχεις καταφέρει να ξαπλώσεις λιγάκι γιατί το πρωινό ήταν ανελέητο από υποχρεώσεις. «Μα δεν τα είπαμε και χτες;» θέλεις να του πεις ναζιάρικα του αγοριού «απέναντι», μα εκείνος είναι τόσο τυπικός που σου κόβει όλη τη διάθεση που έχεις. Τι θα πει πότε θα πάω στην τράπεζα κι αν έχω κοντά μου κάποιο υποκατάστημα; Εγώ σε ρωτώ προσωπικά ζητήματα ή τι θα κάνεις αύριο; Α όχι, σήμερα είναι λίγο αυθάδης. Μάλλον έχουμε παραγνωριστεί με αυτά τα καθημερινά τηλεφωνήματα. Πρέπει να πάρουμε το χρόνο και το χώρο μας.

Ας του μιλήσω κι εγώ στον πληθυντικό μιας και αυτό τον φτιάχνει. «Θα δω πότε θα μπορέσω να καταθέσω, δε μπορώ να σας πω κάτι σίγουρο» του λες, ενώ θέλεις μόνο να του πεις «γιατί τόση τυπικότητα, μωρό, αφού με ξέρεις όσο κανένας άλλος; Ξέρεις ακόμη και λεπτομέρειες που ούτε η καλύτερή μου φίλη δεν ξέρει. Π.χ. για εκείνη την τελευταία ακριβούτσικη μπλούζα που είχα αγοράσει πανηγυρικά με την πιστωτική, εκείνη την αποφράδα μέρα που είχα απολυθεί και τα zanax ήθελαν συνταγογράφηση». Αλλα όντως παραγνωριστήκαμε, καιρός να μπουν νέα όρια σε αυτή τη σχέση.

Και τέλος πάντων αυτές είναι οι διαβόητες εισπρακτικές εταιρείες. Ιδιωτικές εταιρείες που αναλαμβάνουν, εκ μέρους των τραπεζών, να καταφέρουν να αποσπάσουν λεκτικές δεσμεύσεις ότι η δόση του δανείου ή της πιστωτικής που εκκρεμεί θα τακτοποιηθεί την τάδε μέρα, αν γίνεται και την τάδε ώρα. Ο εκάστοτε τηλεφωνικός υπάλληλος είναι απλά ένας τυχαίος υπάλληλος, δεν είναι η τράπεζα, ούτε το νομικό της τμήμα. Ό,τι και να λέει από την άλλη άκρη της γραμμής, είναι ένας άσχετος, τυχαίος υπάλληλος που δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιεί την τράπεζα ως το χώρο από την οποία άμεσα προέρχεται.

Είναι επίμονοι, είναι κι ενοχλητικοί. Έχουν ύφος πολλών καρδιναλίων, ύφος ανώτατων υπαλλήλων τραπέζης, ενώ μπορεί απλά να βρίσκονται κι εκείνοι σε αντίστοιχες λίστες. Μπορείς να τους αντιμετωπίσεις με διάφορους τρόπους, ανάλογα και με τη δική σου διάθεση. Μπορείς να τους απαντήσεις σε ερωτήματα, μπορείς όμως και να το αποφύγεις. Σε καμία περίπτωση δεν είναι εχθροί, δεν είναι όμως και φίλοι έτσι ώστε να έχουν το οποιοδήποτε δικαίωμα να ασκήσουν πίεση ή ψυχολογική βία. Αυτό άλλωστε το δικαίωμα ούτε και οι φίλοι το έχουν.

Ωστόσο μία νέα δικαστική απόφαση έρχεται να δώσει το δικαίωμα στους χρεοφειλέτες/δανειολήπτες να προβούν σε αγωγή αποζημίωσης όταν ακριβώς βρεθούν σε θέση «θύματος» εκβιασμού, διασυρμού, προσβολής, παραβίασης των προσωπικών δεδομένων και πάσης φύσεως σφοδρής όχλησης γενικότερα. Το ποσό που μπορούν να αξιώσουν από μια τέτοια αγωγή μπορεί να ξεκινήσει από το πλαφόν των 6000 ευρώ. Οι τράπεζες έχουν την υποχρέωση εδώ και καιρό να ενημερώνουν τους πελάτες/χρεοφειλέτες τους για τη μεταβίβαση των προσωπικών τους δεδομένων στις εισπρακτικές εταιρείες. Ενημερωθήκαμε ποτέ για κάτι τέτοιο; Όχι, βέβαια.

Τι λες, μωρό, θα συνεχίσεις ακόμη να με ενοχλείς έτσι καθημερινά;

 

Πηγή

Advertisements