ΟΙ ΧΡΟΝΟΚΡΑΤΟΡΕΣ

Επεισόδιο 2ο

 

Καθόταν στο γραφείο του. Αν και είχε μπει ο Μάης, δεν υπήρχαν μύγες, για να βαρέσει.
Παραξενεύτηκε. Θα έπρεπε να είχαν κάνει κιόλας την εμφάνισή τους. Με τι θα σκότωνε την ώρα του τώρα;

Άνοιξε το βαλιτσάκι με τα υγρά άτμισης. Δεν ήταν ένα οποιοδήποτε βαλιτσάκι. Ήταν αδιαπέραστο από το ηλιακό φως, ώστε όλα τα υγρά να διατηρούνται σε άριστη κατάσταση για πολύ καιρό. Είχε και ραφάκια, για να ξεχωρίζει τις βάσεις, νικοτινούχες και μη, τα καπνικά, τα φρουτένια, τα γλυκά, τους σοκολατο-καφέδες. Μάλιστα, αυτό ήταν. Θα καθόταν να φτιάξει μια καινούργια συνταγή.
Έβαλε όλα τα μπουκαλάκια πάνω στο γραφείο. Τα στοίχισε με ακρίβεια τάγματος. Και βάλθηκε να τα ανοίγει ένα-ένα και να τα μυρίζει. Περίμενε αρκετά δευτερόλεπτα, ώστε να φύγει η μυρωδιά του προηγούμενου για να μυρίσει το επόμενο. Συγχρόνως, ο εγκέφαλός του άνοιγε έναν νοερό πίνακα, ώστε να βάλει στις σωστές θέσεις την εντύπωση από τη μυρωδιά και τους πιθανούς συνδυασμούς.

Ώσπου… αυτά τα βήματα θα μπορούσε να τα ξεχωρίσει από χιλιόμετρα. Σίγουρα και αποφασιστικά – τι ανάγκη είχαν άλλωστε. Οι ψηλοτάκουνες γόβες δεν έδειχναν την παραμικρή αμφιβολία αστάθειας. Το χτύπημά τους στα σκαλιά αντηχούσε στον έρημο διάδρομο. Τα βήματα πλησίαζαν, πλησίαζαν… η ένταση του ήχου μεγάλωνε, αλλά η μείωση της αντήχησης το ισορροπούσε αυτό. Πήρε βαθειά αναπνοή.

Κοίταξε τα μπουκαλάκια με τα υγρά του, αλλά ήταν αργά πια για να τα κρύψει. Έκαναν παρέλαση από τη μια μέχρι την άλλη άκρη του γραφείου του. Δεν έφταιγε όμως αυτός. Δεν του είχαν αναθέσει κάτι. Από την άλλη, η Τασούλα τα είχε καλά με το αφεντικό. Πολύ καλά… Θα αρκούσε ένα άνοιγμα των χειλιών της για να βρεθεί ξανά άνεργος. Και δεν ήταν η κατάλληλη εποχή. Όχι τώρα, όχι τώρα. Όχι. Ο μισθός του, 200 ευρώ, σίγουρα δεν ήταν μεγάλος. ‘Όμως, μπορούσε να φάει με αυτόν… Και να νοικιάσει το 5Χ5 δωματιάκι που τον φιλοξενούσε. Είχε και τσάμπα νερό και ίντερνετ. Ασυναίσθητα, χάιδεψε το μοντ επικοινωνίας.

Υπολόγισε ότι σε δύο-τρία βήματα θα την έβλεπε. Ξαναπήρε βαθειά αναπνοή, χωρίς να ξέρει το γιατί…

… το κατάλαβε μια στιγμή αργότερα… Θεέ μου, ήταν τέλεια τα πόδια της… και δεν φορούσε καλσόν, πίσω από τη μίνι φούστα. Του κόπηκε η αναπνοή. «είναι Μάης…», σκέφτηκε «… ζέστανε ο καιρός.»

«Μμμ…, τι έχουμε εδώ; Χα-χα, τα περιβόητα μπουκαλάκια του κυρίου Μίκου μας… α-χά!!! Και μια ατμοπίπα… χα-χα, δίνει στυλ σε όσους θέλουν να το παίξουν… κάτι»

Προσπάθησε να σηκώσει τη ματιά του και να βλέπει ίσια στα μάτια της. Αστραπιαία σκέφτηκε ότι ήταν πανέμορφα, αλλά το είναι του έλεγε να κοιτάξει πιο χαμηλά. Δάγκωσε τα χείλη και το απέφυγε. Συνειδητοποίησε ότι στο αριστερό του χέρι κρατούσε την ηλεκτρονική ατμοπίπα του.

«Είναι η arva2…» κατάφερε να προφέρει.
Η Τασούλα λίκνισε το ατέλειωτο κορμί της με μια νωχελική αθωότητα. Προσπάθησε να κρατήσει τη ματιά του εστιασμένη στα δικά της μάτια. Ποτέ δεν θα μάθαινε αν τελικά τα κατάφερε.
«Πάμε…» του είπε με στυλ του τύπου έχω τον απόλυτο έλεγχο πάνω σου. «… το αφεντικούλι σε θέλει για μια αποστολή.»
«Έχεις ιδέα περί τίνος πρόκειται;», ρώτησε λαχανιασμένος.
«Είναι εκείνη η γριά, η Σούλα Σούζι», του είπε.

Η Σούλα Σούζι ήταν ανερχόμενη τραγουδίστρια του λαού. Ζούσε σε μια φτωχική βίλα, καλά να ήταν ο άντρας της. Και, σαν αρκετές γυναίκες της εποχής, φορούσε ρούχα δυο νούμερα κάτω από το κανονικό της.
Ο Μίκος δεν άντεχε στη θέα, αλλά υποσυνείδητα σύγκρινε τη ντίβα με την Τασούλα.
Αφού τέλειωσε η σχετική συνέντευξη που αφορούσε στη νέα μεγάλη επιτυχία «το παπί σέρνει τα πάντα» η κουβέντα περιπλανήθηκε στους αέρηδες και στα νερά.

«Χα… δεν ξέρω αν θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία… ούτε με νοιάζει και πολύ… χα-χα. Αν γίνει δεν θα πεθάνω ποτέ. Θα είμαι για πάντα τόσο νέα όσο είμαι τώρα. Αχχχ, με συγχωρείτε, μισό, κύριε… κύριε… ω! ναι! Μίκο Ατμίκο… με καλούν στο μοντ επικοινωνίας…»

Μόλις η μεσήλικη πήγε στο διπλανό δωμάτιο, ενημερώθηκε από το δικό του μοντ επικοινωνίας.
«ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑ ΠΙΣΤΕΥΤΟΣ. Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΙΣ 27 ΤΟΥ ΜΗΝΑ. ΣΑΝ ΑΠΟΔΕΙΞΗ, ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ, ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ…»
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ο Μίκος Ατμίκος, με το πολύ… σπουδαίο υλικό που βρέθηκε στα χέρια του μετά από την συνέντευξη με τη ντίβα, καβάλησε τη μηχανή του. Πριν ξεκινήσει, ενεργοποίησε τη σύνδεση του μοντ επικοινωνίας με τα ηχεία της μηχανής. Δεν ήθελε να χάσει κάποιο σπουδαίο νέο ή την ανάθεση μιας ακόμα σπουδαίας… αποστολής. Αν και τα αυτοκίνητα δίπλα του δεν τον άφηναν να ακούει όλες τις λέξεις, κατάφερε να ενημερωθεί για τα τελευταία σπουδαία γεγονότα που σχετίζονταν με τον πλανήτη…

Δημιουργήθηκε νέα θρησκεία, «οι μάρτυρες του αληθινού Μεσσία» με ημερομηνία λήξης το μεσημέρι του Σαββάτου.

Ο Δαλάι Λάμα θεωρεί απίθανη την πραγματοποίηση της Δευτέρας Παρουσίας, καθώς και του οποιουδήποτε συμβάντος το μεσημέρι του Σαββάτου.

Ο Πρόεδρος Μπαμπάρ χαμογέλασε ελαφρά σε αντίστοιχη ερώτηση, ενώ βρισκόταν σε εγκαίνια ορφανοτροφείου, χωρίς να σχολιάσει.

Η Καγκελάριος Μπι-Καιρ δήλωσε ότι υπάρχουν πολύ σοβαρότερες δουλειές να γίνουν, από την ασχολία για την έλευση του υποτιθέμενου Μεσσία. Στηλίτευσε, μάλιστα, τα ηλεκτρονικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, που βρήκαν  τζάμπα θέμα για να ανεβάσουν τη δημοφιλία τους.

Ο Πάπας δήλωσε ότι ο Χριστός, σύμφωνα με τα Ευαγγέλια, δεν θα ανέφερε ποτέ την ημερομηνία της νέα έλευσής Του. Άρα, η νέα προφητειολαγνεία εκπορεύεται από το πονηρό. Επιφυλάχθηκε, πάντως, να απαντήσει, μετά το μεσημέρι του Σαββάτου.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός δήλωσε ότι δεν τον ενδιαφέρει το θέμα, καθώς η προσοχή του εστιάζεται αποκλειστικά στην αναθέρμανση της οικονομίας. «Αν είναι να έρθει, ας έρθει, αλλιώς θα προσπεράσει…» δήλωσε χαρακτηριστικά και μάλιστα χαμογελώντας. Η Καναδική εφημερίδα «Ο Κόσμος τώρα» είχε πρωτοσέλιδο το χαμόγελο του Έλληνα πρωθυπουργού.

Με αυτά και με αυτά, έφτασε στα γραφεία της εφημερίδας.
Δεν πρόλαβε, παρόλο που δρασκέλισε δυο-δυο τα σκαλιά, να φτάσει στο γραφείο του.
Η χαρακτηριστική φωνή του διευθυντή-αφεντικού βροντούσε από το μοντ εσωτερικής συννενόησης.

«Ακόμα δεν ήρθες; Τσακίσου κι έλα πάνω. Δεν τα έμαθες τα νέα;»

Τσακίστηκε. Σε δευτερόλεπτα έμαθε ότι ο αστεροειδής w180527 κατευθυνόταν προς τη Γη.
Μόλις είχε ανακαλυφθεί… ελάχιστα περιθώρια αντίδρασης και άμυνας υπήρχαν…
Η κρούση θα γινόταν το Σάββατο, ακριβώς το μεσημέρι. Εκτός αν…

«Ακόμα εδώ είσαι; Τρέχα για συνέντευξη στο Αστεροσκοπείο, στο Θησείο…»

Μάλιστα… Στο Θησείο… η μηχανή του δεν μπορούσε να καταπιεί τις ανηφόρες εκεί.
Και σε τι θα ωφελούσε; Σάββατο, το μεσημέρι… βρε, μπας και ήταν αλήθεια;
 

time2

 

Έκανε προσπάθεια να σηκωθεί. Ένας πόνος σούβλισε σαδιστικά το πόδι του και κάτι βαρύ δεν του επέτρεψε να κουνηθεί καθόλου.
Η σκάλα εργασίας είχε πέσει πάνω του μετά τις εκρήξεις, ενώ λίγο ξεραμένο αίμα στόλιζε το γόνατο του. Μέριασε το βαρύ αντικείμενο με όση δύναμη διέθεταν τα χέρια του και απελπιστικά αργά κατάφερε να σταθεί όρθιος. Ένα βαθύ σκοτάδι απλώθηκε μπροστά του.
Μετά τις εκρήξεις μάλλον είχαν σβήσει όλα τα φώτα ασφαλείας που υπήρχαν στις σήραγγες, συμπληρώνοντας επάξια το σκηνικό της αβεβαιότητας και του τρόμου. Ευτυχώς που έκανε χρόνια ετούτη την δουλειά και δεν του έλειπαν ποτέ από τα εργαλεία του οι φακοί, έναν εκ των οποίων είχε πάνω του.
Το φως ξεχύθηκε γύρω του και ζέστανε λίγο την καρδιά του. Οι διάδρομοι μπροστά του ευτυχώς ήταν ανοικτοί αν και με πολύ περισσότερα χώματα στις άκρες και κάποιες ρωγμές είχαν γεννηθεί μόλις στους νοτισμένους τοίχους. Άρχισε να περπατά προκειμένου να ανέβει επάνω,
να βγει στον καθαρό αέρα και να δει τι είχε συμβεί. Κάποια βομβιστική επίθεση θα ήταν, σκέφτηκε, αλλά πόσο ισχυρή ήταν πια ώστε
να σειστεί η γη τόσα μέτρα κάτω από το έδαφος;
Έπειτα, ήταν και αυτή η ύποπτη και δυσοίωνη σιωπή που επικρατούσε παντού γύρω του. Συνήθως, θυμάται, σε τακτά χρονικά διαστήματα, έφταναν οι ήχοι από τα βαγόνια του Μετρό, μερικές δεκάδες μέτρα παραπέρα και μια ακαθόριστη βοή από τα χιλιάδες ανθρώπινα μυρμήγκια κατέκλυζαν τον σταθμό καθημερινά.
Όχι όμως σήμερα.
Άσχημες σκέψεις φτερούγισαν στο μυαλό του, μαύρα πουλιά που προμηνύουν άσχημο καιρό και καταιγίδα όρμησαν μπροστά του.
Αυτή η ησυχία φάνταζε  μια άρρωστη βουβαμάρα σκιερή και αβάσταχτη σαν τα παλιόρουχα της θλίψης όταν σκεπάζουν την ψυχή.

Μετά από λίγα μέτρα, εντόπισε την εντοιχισμένη σκάλα που οδηγούσε στην επιφάνεια. Κάποιος άλλος θα χανόταν σε τούτες τις ατελείωτες, σκοτεινές διαδρομές. Θα τον κατάπιναν στα βάθη τους για πάντα, οι υπόγειες στοές της πόλεις μαζί με τα αρχέγονα ανεξερεύνητα μυστικά τους και τις στοιχειωμένες ιστορίες που διηγούνταν οι εργάτες των υπόγειων συνεργείων σε κάποιο διάλειμμα τους για φαγητό.
Αυτός όμως ήταν έμπειρος σε τούτη την διαβολοδουλειά και κάποιες φορές σχεδόν χαιρόταν να βρίσκεται στα σπλάχνα της πόλης μακριά από την βρωμιά των θορύβων και των ανθρώπων.
Άρχισε να ανεβαίνει την γερά βιδωμένη στον τοίχο σκάλα, μετρώντας τα 35 σκαλιά που θα τον οδηγούσαν στο φως του ήλιου. Φτάνοντας στο τέρμα, συνάντησε την γνωστή καταπακτή και με τον ειδικό λοστό άρχισε να σπρώχνει το καπάκι προς τα πάνω.

Τίποτα. Παρέμεινε ακίνητο.

Κατέβαλε μεγαλύτερη προσπάθεια σπρώχνοντας και υποβοηθώντας με το δεξί του μπράτσο. Ένιωσε, μάλλον ψυχανεμίστηκε κάτι να μαλακό αλλά βαρύ να κινείτε από πάνω του.
Ωστόσο, αυτό που τον εμπόδιζε να βγει έμεινε εκεί.
Χοντρές σταγόνες ιδρώτα, τα δάκρυα του σώματος όπως τα έλεγε, κυλούσαν τώρα από το μέτωπο του.
Ένα πνιγηρό συναίσθημα τον κατέλαβε και ένιωσε την παγωμένη ανάσα της κλειστοφοβίας, για πρώτη φορά ίσως στην ζωή του.
Με όση δύναμη διέθετε και φωνάζοντας άγρια έκανε μια προσπάθεια ακόμα να μετακινήσει τον μεταλλικό εχθρό του. Άκουσε κάτι να σαλεύει από πάνω του, λίγο περισσότερο αυτή την φορά.
Βάλθηκε να σπρώχνει μανιασμένα και με τα δύο του χέρια, βρίζοντας και απειλώντας ανύπαρκτους υπαίτιους όταν ξαφνικά το καπάκι άνοιξε με ορμή μετά από έναν κοντινό γδούπο.

Ένα εκτυφλωτικό φως πρόβαλε από πάνω του και συνόδεψε την προσπάθεια του να αναρριχηθεί επιτέλους έξω στον κόσμο.
Στηρίχτηκε στο γόνατο του και προσπάθησε να σταθεί όρθιος.
Άρχισε να υψώνει το βλέμμα του προς τα πάνω.
Αυτό που αντίκρισε θα τον στιγμάτιζε στην υπόλοιπη ζωή του, φέρνοντας ζωντανούς εφιάλτες στα ταραγμένα, γεμάτα ουρλιαχτά, όνειρα του.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.