ΟΙ ΧΡΟΝΟΚΡΑΤΟΡΕΣ

 

Επεισόδιο 3ο

 

 Του είχε βγει η γλώσσα από τις ανηφόρες στο Θησείο. Θα έλεγε κανείς ότι το Αστεροσκοπείο ήταν χτισμένο στην κορυφή του όρους Άπειρο. Είχε ιδρώσει, λες και ήταν σε Αυγουστιάτικο καύσωνα. Μόλις χτύπησε λαχανιασμένος το κουδούνι, τίναξε το κεφάλι του να φύγει μεγάλο μέρος του ιδρώτα. 
Του άνοιξε μια γυναίκα με φοβισμένη έκφραση. Χαμογέλασε πλατιά σαν είδε άνθρωπο. Αναρωτήθηκε τι άλλο θα μπορούσε να τις έχει χτυπήσει…

Το Αστεροσκοπείο ήταν μόνο στο όνομα. Στην πραγματικότητα, τα φώτα της πόλης το είχαν αχρηστεύσει εδώ και πάνω από αιώνα. Οι περισσότερες γραφειοκρατικές υπηρεσίες όμως, εξακολουθούσαν να στεγάζονται εκεί. 

Τον οδήγησε στην αίθουσα «Κωνσταντίνος Μακρής» και του πρόσφερε κέικ που είχε φτιάξει «… με τα χεράκια της». Όπως έλεγε και ο Μακρής, «… ωραία η αστρονομία, αλλά και η γαστρονομία, εεε;»
Όχι, δεν τον είχε γνωρίσει. Δεν ζούσε καν όταν γεννήθηκε.
Έφαγε το κέικ με το ζόρι. Έπρεπε να κάνει τις απαραίτητες ερωτήσεις.

Τελικά, όπως το περίμενε, δεν βρήκε πειστικές απαντήσεις. Κανείς, στην Ελλάδα, δεν μπορούσε να ξέρει τις λεπτομέρειες που ήξεραν στη NASA. Ένας αστεροειδής ανακαλύφθηκε, μάλλον αργά, λόγω του μικρού του μεγέθους. Η ορμή του όμως ήταν τεράστια. Η σύγκρουση με τη Γη θα είχε ολέθρια αποτελέσματα για τον πλανήτη. Η ακριβής τροχιά του είχε υπολογιστεί ξανά και ξανά. Κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει την αντίδραση. Τα επιτελεία όλων των μεγάλων στρατιωτικών δυνάμεων βρίσκονταν σε συνεχή επαφή, στην προσπάθεια να βρουν τον κατάλληλο μηχανισμό άμυνας.

 

 

Επιτέλους έριξε την πρώτη ματιά, στον κόσμο πάνω από την γη.
Κάπου στα βάθη του κεφαλιού του άκουσε το μπερδεμένο του μυαλό να ουρλιάζει
 
με όση δύναμη διέθετε ενώ στο στόμα του ανέβηκε ένα Ωω άηχο και παγωμένο.
 Δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια του ασυναίσθητα και μέσα από τις σπασμένες ασημένιες αποχρώσεις αντίκρισε την αλήθεια.
Η έξοδος από το φρεάτιο που εργαζόταν, σε έναν άλλο κόσμο που θυμόταν πολύ μακρινό τώρα, βρισκόταν στην Ακαδημίας λίγο πριν τη Σίνα στο κέντρο της Αθήνας.

Κάποτε.

Αυτό που τώρα υπήρχε, δεν θύμιζε σε τίποτα την καρδιά μιας πόλης. Το πολύβουο, πολύχρωμο μελίσσι που θυμόταν, πέθαινε αβοήθητο σε γκρίζες αποχρώσεις. 
Γύρω του ένα χάος!
 
Παντού συντρίμμια, σκόνη και πολλές εστίες μαύρου και δυσοίωνου καπνού.
 
Αυτοκίνητα τρακαρισμένα το ένα με το άλλο, λεωφορεία πάνω σε τοίχους, πολλά από αυτά εντελώς καμένα, άμορφες θλιβερές κατασκευές.
 
Κτίρια μισογκρεμισμένα, άλλα εντελώς κατεστραμμένα, βουβά μνημεία του ολέθρου.
Προσόψεις εμπορικών κάπου στην οδό Μασσαλίας, με διαλυμένες βιτρίνες, σε ένα φαφούτικο τρομακτικό χαμόγελο.
 
Στα πάρκα των γύρω δρόμων είχαν αποκαθηλωθεί αγάλματα δέντρα και θάμνοι σε μια φρικιαστική ισορροπία καταστροφής.
Δρόμοι γεμάτοι τεράστιες, μαύρες οπές, στόματα αχόρταγα που είχαν καταπιεί ότι υπήρχε γύρω τους. Φανάρια πεσμένα που ανοιγόκλειναν περιπαικτικά τα πορτοκαλί φώτα τους ενώ τεράστιες κολόνες σπασμένες στην μέση, δοκίμαζαν την αντοχή των καλωδίων κάπως ψηλότερα.

..και παντού άνθρωποι. 
Σε αυτόν τον καμβά του πόνου και του αφανισμού παντού άνθρωποι.
Άνθρωποι που κειτόταν διαμελισμένοι, ακίνητοι, φρικιαστικά παραμορφωμένοι χωρίς ίχνος ζωής επάνω τους.
 
Μοιραίοι πρωταγωνιστές που αμέριμνοι ξεκίνησαν από το σπίτι τους εκείνη την ημέρα.
 
Ανθρώπινες ιστορίες που αποτυπώθηκαν την συγκεκριμένη στιγμή σε μια φωτογραφία θανάτου.

Νεκροί.
Είναι δυνατόν;
 
Νεκροί;
  Όλοι;
Ακόμα και αυτό που εμπόδιζε την καταπακτή να ανοίξει και να βγει στην επιφάνεια ήταν άλλος ένας άνθρωπος. Άλλο ένα κομμάτι, στο παζλ αυτό του τρόμου.
 

Χολιγουντιανές παραγωγές αναμόχλευσαν τις μνήμες του, ταινίες που αφηγούνταν την καταστροφή του κόσμου μέσα από τα μάτια των τελευταίων επιζησάντων. Δερματόδετα κουρέλια που συνέθεταν τα ρούχα των ηρώων και απίθανα οχήματα σε δρόμους δίχως αύριο.
Αδυνατούσε να συλλάβει το μυαλό του όλον αυτό τον παραλογισμό.
 
Το «γιατί» φάνταζε φτωχό στις απορίες και τα ερωτηματικά που βομβάρδιζαν κατά χιλιάδες τον νου του.
Παγωμένος θωρούσε την σκοτεινή πραγματικότητα σαν τον τελευταίο μαχητή σε τούτο τον πόλεμο.
 
Όμως τον πόλεμο ποιων;

 

 

Μπουχτισμένος από το στεγνό κέικ βγήκε στο δρόμο. Ερημιά. Ήταν περίεργο, αλλά κανείς δεν ήξερε πώς να αντιδράσει. Όλοι περίμεναν να συμβεί κάτι το Σάββατο, αλλά δεν ήξεραν τι.
Σκέφτηκε τη γιαγιά του, τη Μαργαρίτα, που έμενε εκεί κοντά. Μια γυναίκα πολύ μεγάλης ηλικίας, που ήταν εξαρτημένη από την τηλεόραση. Δεν άντεχε καθόλου το χαζοκούτι, αλλά έπρεπε να την επισκεφθεί γιατί δεν θα άντεχε τη γκρίνια της μετά…
Μετά; Ανατρίχιασε για μια στιγμή. Ήταν αλήθεια όλα αυτά; Δεν μπορούσε να το συλλάβει. Μάλλον το ίδιο είχε συμβεί με όλους. Φαίνεται πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορούσε να συλλάβει την έννοια του τέλους.

Στάθηκε τριπλά τυχερός.
Πρώτα γιατί τον φίλεψε γλυκό περγαμόντο που έδιωξε τη γεύση του κέικ.
Ύστερα, γιατί δεν έβλεπε πια σαπουνόπερες στην τηλεόραση.
Τέλος, γιατί την πέτυχε μόλις είχε γυρίσει από την εκκλησία.

Οι ναοί ήταν γεμάτοι τις τελευταίες μέρες. Όχι μόνο από τους συνήθεις γριές και γέρους, αλλά από άτομα κάθε ηλικίας. Μερικοί πήγαιναν για την ελπίδα στη βοήθεια. Οι περισσότεροι προσποιούνταν μετάνοια. Συνέχιζαν να παίζουν θέατρο, όπως σε όλη τους την ζωή.

Μετά το περγαμόντο, έβαλε σε λειτουργία την ατμοπίπα του την arva-2.
«Θα πεθάνεις με αυτές τις σαχλαμάρες» τον παρατήρησε η γιαγιά Μαργαρίτα. Αμέσως μετά όμως, τα μάτια της φανέρωσαν τρόμο. Σταυροκοπήθηκε και αναστέναξε.

Προσπάθησε να βάλει τα γεγονότα σε μία τάξη μέσα στο κεφάλι του.
Αρχικά, ένα μήνυμα που έφτασε σε όλους. Έλεγε την ημερομηνία στην οποία θα γινόταν η Δευτέρα Παρουσία. Παρόλο που το μήνυμα έφτασε σε όλους με τρόπο ανεξήγητο, ελάχιστα έγινε πιστευτό.

Ακολούθησε όμως ένα νέο μήνυμα, που μιλούσε για μια απόδειξη, με την οποία θα πείθονταν όλοι, το μεσημέρι του Σαββάτου. Κάτι θα γινόταν στον ουρανό.
Μπερδεύτηκε… όλοι οι άνθρωποι θα έβλεπαν στον ουρανό το ίδιο πράγμα; Αλλά με το επίπεδο της τεχνολογίας, που ήταν ικανό να στέλνει όλες τις πληροφορίες παντού στη Γη, δεν ήταν πλέον απαραίτητο.
Από την άλλη… πώς κάποιος παρακάμπτει όλα τα συστήματα ασφαλείας, των υπερδυνάμεων ειδικά, για δεύτερη φορά και εξακολουθεί να μένει ασύλληπτος;

Ε, λοιπόν, οι άνθρωποι βρήκαν ότι το μεσημέρι του Σαββάτου ένας αστεροειδής θα χτυπούσε στη Γη.

Οι σκέψεις διακόπηκαν από το απότομο σήμα του δελτίου έκτακτων ειδήσεων της τηλεόρασης.
Οι ειδήσεις αφορούσαν πια μόνο τα γεγονότα που είχαν σχέση με τα παγκόσμια κέντρα αποφάσεων. Οι κυβερνήσεις των κρατών δεν έκαναν τίποτα τις τελευταίες μέρες. Όλοι περίμεναν το Κάτι…

Η παρουσιάστρια των ειδήσεων, με το επιμελημένο μαλλί παρά την κρίσιμη κατάσταση, είχε ωστόσο αλαφιασμένο ύφος. Είπε ότι οι ηγέτες των υπερδυνάμεων αποφάσισαν να καταστρέψουν τον αστεροειδή. Η πιο κατάλληλη ώρα ήταν το μεσημέρι της αυριανής μέρας, της Παρασκευής δηλαδή.
Ενωμένες οι δύο υπερδυνάμεις θα εκτόξευαν τον πύραυλο «Λυτρωτής» εναντίον του εξωγήινου εισβολέα.

Ακολούθησαν κάποιες δηλώσεις από άλλους ηγέτες, πολιτικούς και θρησκευτικούς.
Ο Καρδινάλιος επανέλαβε ότι ο Ιησούς θα ερχόταν αιφνιδιασικά, άρα όλα αυτά ήταν ένα φτηνό διαφημιστικό κόλπο.
Ο πρόεδρος της Πηγαινέλας ανέφερε ότι όλα αυτά ήταν ένα ακόμα φτηνό κόλπο των υπερδυνάμεων, με σκοπό να μαζέψουν και το ελάχιστο πια χρήμα που υπήρχε στις υπόλοιπες χώρες.
Κάποιος άλλος πρόεδρος δήλωσε ότι είναι αδύνατον να γίνονται τέτοιες πράξεις την ημέρα Σάββατο.
Ο πρόεδρος του Σκορδαλιστάν βροντοφώναξε πως οι άπιστοι προσπαθούν να δημιουργήσουν νέους πιστούς εκμεταλλευόμενοι τον φόβο του ανθρώπου για τον θάνατο.
Ο ηγούμενος των Μοναχών της Γης είπε πως όλα είναι αλήθεια και πως επιτέλους τέλειωσαν τα ψέματα. Ήταν η τελευταία ευκαιρία να μετανοήσουν κάποιοι πραγματικά.
Ο άρχοντας της βόρειας Ταδέας υποστήριξε ότι δεν υπάρχει Θεός, άρα αύριο το μεσημέρι ο αστεροειδής θα έπεφτε διαλυμένος από τα υπερ-όπλα και πως ακόμα και σε περίπτωση αποτυχίας, η χώρα του ήταν έτοιμη να αναλάβει δράση.

«Αύριο το μεσημέρι θα ξέρουμε αν όλα αυτά είναι αλήθεια, ψέματα, ή ακόμα και μια απίστευτη κοσμική σύμπτωση» ήταν η κατακλείδα από το ρεπορτάζ του Μίκου Ατμίκου για την εφημερίδα του.

 

 

Επιτέλους, ξημέρωσε η Παρασκευή. Ένα διαστημικό λεωφορείο απογειώθηκε, μεταφέροντας τον «Λυτρωτή». Ένα άλλο, μετέφερε κάμερες και θα πλησίαζε όσο γινόταν πιο κοντά στο γεγονός. Κάμερες είχε μαζί του και ο ίδιος ο πύραυλος.
Κανείς δεν μπορούσε να κάνει οποιαδήποτε άλλη εργασία.
 
Παρακολουθούσαν όλοι με κομμένη την ανάσα.
 
Ο πύραυλος εκτοξεύτηκε τελικά με απόλυτη επιτυχία. Ο στόχος-αστεροειδής θα συναντούσε την τροχιά του. Από ένα σημείο και μετά, οι κάμερες δεν μπορούσαν να μεταδώσουν άλλο, παρά μόνο αυτή που κουβαλούσε ο πύραυλος. Όλα πήγαιναν καλά. Κάποια στιγμή άρχισε να φαίνεται θολά ο αστεροειδής.
 

Καθώς το πλήθος παρακολουθούσε, είτε στο σπίτι είτε μαζεμένο σε πλατείες, κραυγές αγωνίας και θαυμασμού ακούστηκαν. Οι αγκαλιές σφίχτηκαν.

Έμεναν 10 δευτερόλεπτα για τη σύγκρουση, όταν…

 

 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…