Ομορφα

Βρέχει.

Τα σύννεφα αγκάλιασαν τα βουνά και βάλθηκαν να κατεβαίνουν. Η θάλασσα μαύρη και απειλητική σε αποτρέπει να την πλησιάσεις ενώ σαδιστικά ταρακουνά 2-3 πλεούμενα που βρέθηκαν στο διάβα της. Το τζάμι του σπιτιού γέμισε με χίλια δύο διαμαντάκια που η σύντομη ζωή τους τελειώνει όταν κατρακυλούν. Βάζω βιαστικά ένα αδιάβροχο, ψελλίζω ένα «δεν θα αργήσω» και βγαίνω έξω.

Τι ομορφιά!
Πόσο μου αρέσει;

Περπατώ σε έναν δρόμο κατάμεστο από δέντρα με το πράσινο να χάνεται στις κοντινές παρυφές.
Είμαι στην αγαπημένη μου πόλη μακριά από την Αθήνα και σαν το λαγωνικό αρχίζω να οσμίζομαι τον αέρα. Εναν αέρα κυνηγημένο από την θάλασσα που μεταφέρει μυρωδιές από λουλούδια και καθαρή βροχή.
Πόσο μου έχουν λείψει αυτές οι μυρωδιές;
Ακούω κάτι γέλια και λίγα δευτερόλεπτα μετά με προσπερνούν δυο ποδηλάτες που συναγωνίζονται την επερχόμενη καταιγίδα σ έναν άνισο αγώνα.

Αρχίζω ένα ελαφρύ τζόκινγκ και αφήνομαι στους ήχους της φύσης. Ο αέρας κάνει τα δικά του αναγκάζοντας την βροχή να σφυρίζει στα αυτιά μου. Κάτι σκυλιά με κοιτάζουν παραξενεμένα μέσα από την νιρβάνα τους και ένα άλογο ευτυχισμένο σε ένα κτήμα δεν καταδέχεται ούτε να γυρίσει το όμορφο κεφάλι του.
Συνεχίζω να τρέχω και αχόρταγα να ρουφώ ήχους, οσμές και χρώματα.
Χάνομαι στις σκέψεις μου και στον επικείμενο γυρισμό μου στην πρωτεύουσα μετά τις ολιγοήμερες διακοπές μου.

Τις διακοπές που ξαναγίνεσαι άνθρωπος
Για λίγο

Advertisements