ΠΑΙΔΕΙΑδα (6) ο ιδανικός μαθητής

Τα γνώριζα από μικρά.
Πρωτοσυναντήθηκαν όταν εκείνα έκλειναν δειλά-δειλά τα 12, ενώ εγώ είχα πατήσει τα 30.

Κατάλαβε από τις πρώτες μέρες ότι τα παιδιά εκείνα είχαν κάτι που πλέον σπανίζει… φιλότιμο.

Προέρχονταν από την ίδια κοινωνική τάξη, ούτε πλούσιοι ούτε φτωχοί, είχαν όμως αυτό το άτιμο το φιλότιμο…
Όταν δεν καταλάβαιναν κάτι, τους έβαζα υπερωρίες. Κάθονταν αδιαμαρτύρητα, μέχρι να το καταλάβουν. Κι έκαναν το ίδιο πράγμα, ξανά και ξανά. Μέχρι να το συνηθίσουν και να το κάνουν συνειδητά (όχι μηχανικά).

Κι όταν το μάθημα τέλειωνε, με αυτό το αθώο παιδικό χαμόγελο χαιρετούσαν…

Κατόπιν, μπήκαν στην εφηβεία. Το σώμα τους αναπτυσσόταν περισσότερο από όποιο κομμάτι του εγκεφάλου προοριζόταν γι αυτό. Άρχισαν να μην ελέγχουν τις κινήσεις τους, άκουγα περίεργους θορύβους και κρότους και αναρωτιόμουν πάνω σε τι χτύπησαν ή ποιος έπεσε από τη σκάλα… Έτσι, όλο το γκρουπάκι των 6 ατόμων, βαφτίστηκε «τα μεταλλαγμένα».
Άντεξαν όμως. Κυρίως τους πειρασμούς της ηλικίας. Και η εφηβεία πέρασε… και το παιδικό χαμόγελο ξαναγύρισε… και το άγχος των εξετάσεων έκανε την εμφάνισή του…
Πλησίαζε μια μεγάλη ώρα…

Όμως, ήμουν σίγουρος. Η συχνή «προπόνηση» είχε έρθει η ώρα να αποδώσει καρπούς.
Τα 12χρονα με τα κοντά παντελονάκια, αγόρια και κορίτσια, που πάσχιζαν όρθια σε έναν τεράστιο γι αυτά πίνακα να κάνουν δυο κλάσματα ομώνυμα, να βρίσκουν γρήγορα ποσοστά (άθλια η εικόνα στο συγκεκριμένο θέμα σήμερα), να γράψουν τις απλές χημικές εξισώσεις ή και να υπολογίζουν ταχύτητες και επιταχύνσεις, είχαν μάθει ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ. Και ΝΑ ΚΡΙΝΟΥΝ.

Από το σημείο αυτό και μετά σταματά ο ρόλος της εκπαίδευσης.

Ο υποφαινόμενος, έπρεπε να παραδώσει ένα δύσκολο κομμάτι, τα χρονο-κυκλώματα στη Φυσική, λ.χ.

Η μέθοδος, απλή.
Τα εφόδια όμως, πανίσχυρα.
«Παιδιά, αυτό είναι το θέμα μας. Φεύγω για 10 λεπτά. Προσπαθήστε να βρείτε τις εξισώσεις και να κτίσετε μόνοι σας τη θεωρία».
Κρυφάκουγα, πίσω από την πόρτα, τις φιλικές αντεγκλήσεις, τις «επιστημονικές» ερωτήσεις και απαντήσεις, το παιδικό χαμόγελο που μύριζα.

Φυσικά και στις Εξετάσεις όλα πήγαν καλά. Φυσικά και πέρασαν όλα τα μεταλλαγμένα στη σχολή της πρώτης τους προτίμησης. Φυσικά και αυτή είναι μια αληθινή ιστορία – πανελλήνιες 1.999

Το αφύσικο είναι η μάνα – πατρίδα, που τρώει τα παιδιά της και δεν τα αφήνει σήμερα, στα 34 τους, να έχουν μια δουλειά. Κι ας γιόρταζε, χτες, όπως όλες οι μανούλες.

Ιδανικός μαθητής είναι αυτός που «έτυχε» να νιώσει αγάπη και αυτός που έχει διάθεση να κουραστεί…

Advertisements