ΟΙ ΧΡΟΝΟΚΡΑΤΟΡΕΣ

Επεισόδιο 5ο

Μια μέρα έμεινε για τη Δευτέρα Παρουσία. Παραμονή. Κανείς δεν είχε πάει στη δουλειά του.
Οι εκκλησίες ήταν γεμάτες από κόσμο που προσευχόταν γονατιστός. Άλλοι έκλαιγαν, φωνάζοντας πόσο αμαρτωλοί είναι.
 
Στους δρόμους, κάποιοι έδιναν χρήματα στους φτωχούς. Παραξενεύονταν πώς δεν έκαναν τόσο καιρό κάτι τόσο όμορφο…

Ο Μίκος Ατμίκος πήγε βόλτα με την μηχανή του την Τασούλα. Είχε αποφασίσει να της εξομολογηθεί τον έρωτά του. Εδώ και καιρό είχε βρει ένα πολύ ρομαντικό μέρος, σε έναν λόφο, με καταπληκτική θέα και κυρίως, μέρος ερημικό.
Προς μεγάλη του δυσάρεστη έκπληξη, πρόσεξε πως το μέρος ήταν τελικά γεμάτο ζευγαράκια που κοιτούσαν αμίλητα το ηλιοβασίλεμα. Ανατρίχιασε, μόλις συνειδητοποίησε ότι ήταν το τελευταίο ηλιοβασίλεμα.

«Τασούλα, θέλω να σου πω… δηλαδή… να… δεν ξέρω αν έχει σημασία τώρα πια, όμως…»

Δεν πρόλαβε να τελειώσει. Μια φιγούρα ντυμένη στα μαύρα πετάχτηκε από τους διπλανούς θάμνους.
Φορούσε ράσα. Ήταν παπάς… ή καλόγερος;
«Χα, η Δευτέρα Παρουσία… σιγά μην είναι η Δευτέρα Παρουσία… θα σας πω εγώ τι είναι… μπίζνες… μπίζνες είναι. Δεν κάνω λάθος και θα με θυμηθείτε… σκλάβοι θα γίνουμε… θα με θυμηθείτε. Πόσες αμαρτίες έχω κάνει…»

Τα λιγοστά του μαλλιά ήταν ανάκατα και τα μάτια του γυάλιζαν. Σάλια έβγαιναν από το στόμα του. Τα χέρια του έτρεμαν. Ασυναίσθητα, ο Μίκος τράβηξε μια τζούρα με την ατμοπίπα του. Στη θέα της, τα μάτια του γέρου γυάλισαν ακόμα περισσότερο.
Τράβηξε την αλυσίδα που είχε στο λαιμό του και την έσπασε. Στην άκρη της, βρισκόταν ένας σταυρός φτιαγμένος μάλλον από κλαδιά.
«Εσύ είσαι πιο νέος τώρα…» είπε ο γέρος στον Μίκο Ατμίκο. Έχεις περισσότερες ελπίδες. Ξεσκέπασέ τους. Πάρε αυτό, θα σε βοηθήσει…».
 
Του έδωσε τον σταυρό και εξαφανίστηκε. Ο Μίκος ένοιωσε τον ιδρώτα του γέρου στο σταυρό και ασυναίσθητα τον άφησε να πέσει κάτω. Μια τέτοια κίνηση μάλλον δεν ήταν σωστή, τέτοια μέρα. Μετάνοιωσε αμέσως. Έσκυψε το κεφάλι στο έδαφος για να τον βρει. Μάταια. Παραξενεύτηκε. Η απορία του μεγάλωσε, μόλις τον είδε 5 μέτρα πιο μακριά από εκεί που τον άφησε να πέσει. Σκέφτηκε ότι η ένταση της μέρας μάλλον δεν τον άφηνε να κρίνει καθαρά. Τύλιξε το σταυρό με ένα χαρτομάντηλο και τον έβαλε στην τσέπη του.

«Κρυώνω…» είπε η Τασούλα. «… πάμε να φύγουμε.»

hrono5a

Γερμανία 1350 μ.Χ

Η ομάδα των εφίππων ήδη βρισκόταν στην αυλή του μοναστηριού ενώ ο καλόγερος κατέβαινε να τους υποδεχτεί.
– Καλή σου μέρα ηγούμενε.
– Καλώς ορίσατε, με χαρά σας υποδέχομαι, αποκρίθηκε ο μοναχός
 
Οι άντρες ξεπέζεψαν από τα ταλαιπωρημένα και ξέπνοα άλογα τους. Σίγουρα πριν συνεχίσουν την πορεία τους,
 
τα περήφανα ζώα, θα έπρεπε να φάνε και να ξεκουραστούν σε ένα ζεστό στάβλο. Αλλά και οι αναβάτες τους,
 
οι ιππότες από το «Τάγμα της αέναης αναζήτησης της αλήθειας»,
  θα πρέπει να ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα
 εκτεθειμένοι στην παγωμένη Γερμανική φύση, κάτι που φαινόταν τόσο από τα αξύριστα και καταβεβλημένα πρόσωπα τους 
όσο και από τις τσαλακωμένες πορφυρόλευκες στολές τους.

Ο μοναχός Ματίας έβαλε τους άνδρες να καθίσουν στο μεγάλο δρύινο τραπέζι. Ζεστό ψωμί, λίγο κρέας και φρούτα ήταν το 
λιτό γεύμα που προσέφερε ο καλόγερος καθώς και μπύρα φτιαγμένη στα υπόγεια της μονής.
Χοντροί κορμοί και κούτσουρα σιγόκαιγαν στο μεγάλο πέτρινο τζάκι και ζέσταιναν με αξιώσεις
  τούτη την παγωμένη ημέρα. 
Εκεί κάθισαν οι άνδρες μετά το φαγητό τους μελετώντας από το παράθυρο, τις λευκές νιφάδες του χιονιού
 
στον αδιάκοπο χορό τους με τον άνεμο.
 

Ένας από τους άνδρες αφού κοίταξε διερευνητικά για λίγη ώρα  τον μοναχό πήρε τον λόγο.
– Πατέρα Ματίας, επέτρεψε μου να σου συστηθώ. Είμαι ο Αλεξάντερ και το τάγμα που εκπροσωπώ και έχω την τιμή να ηγούμαι, αναζητά ανά τους αιώνες την αλήθεια και το δυσπρόσιτα μυστικά ετούτου του κόσμου.
Έχουμε διασχίσει όλη την Ευρώπη, έχουμε δώσει μάχες, κάποιες φορές,
  σώμα με σώμα, έχουμε θρηνήσει 
 δικούς μας ιππότες μα ποτέ δεν πάψαμε να αγωνιζόμαστε για την έσχατη αναζήτηση του ανθρώπινου γένους, 
τον υπέρτατο σκοπό μας σε αυτόν τον ιερό αγώνα μας, το Άγιο Δισκοπότηρο. Αυτό το μοναδικό, ανεπανάληπτο κειμήλιο
 
που δέχθηκε το αίμα και τον ιδρώτα του Ιησού μας, έγινε το έναυσμα για εμάς σε τούτη την ατελεύτητη αποζήτηση.
Χρειαζόμαστε κάθε είδους πληροφορία ή συμβουλή
  και η δική σου φήμη  Πατέρα Ματίας έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας μας. 
Από τα Γαλλικά μοναστήρια και τους «Αλσατούς Ιππότες» έως το Βέλγιο και την φιλική σε εμάς
 
αδελφότητα «Αμβέρσας κρυπτόν φως», όλοι σε χαρακτηρίζουν ως έναν σεβάσμιο άνθρωπο και φωτισμένο
 
εκπρόσωπο του Θεού.Παρακαλώ την χάρη και την μεγαλοσύνη σου, να συνδράμεις με τις γνώσεις σου
 
και τα οράματα σου, στην αμόλυντη μάχη που δίνουμε.

Ο μοναχός, που όλη αυτή την ώρα άκουγε σκεφτικός και προβληματισμένος τον ιππότη Αλεξάντερ, 
σηκώθηκε και πήγε μέχρι το τζάκι. Ανακάτεψε νευρικά τα ξύλα στην φωτιά και έδωσε νέα πνοή στις φλόγες
 
που είχαν αρχίσει να σβήνουν. Όταν πήρε τον λόγο ήταν στην κορυφή της τραπεζαρίας

  • Αλεξάντερ άκουσα με αμέριστη προσοχή τα λόγια σου και δεν έχω παρά να θαυμάσω την αφοσίωση 
    του τάγματος σου, στον σκοπό σας αυτόν
      και την πίστη που δείχνετε στο έργο σας. 
    Αναρωτιέμαι όμως αν πραγματικά η αναζήτηση του ανθρώπου θα πρέπει να αναλωθεί σε ένα σκεύος,
     
    ακόμα και αν αυτό δέχθηκε το αίμα και τον ιδρώτα του Ιησού μας όπως ανέφερες πριν.
     
    Τι σημαίνει για εσάς η απόκτηση του Αγίου Δισκοπότηρου;
     
     Δύναμη;  Τύχη; Και μετά;
    Είναι κάτι που θα μοιραστείτε με τον φτωχό λαό, αν υποθέσουμε ότι έχει τέτοιες δυνάμεις ή απλά
     
    θα μπει σε περίοπτη θέση του Οίκου του Τάγματος σας;
     
    Επίσης πρέπει να σας επιστήσω την προσοχή στο εξής:
      Ο Ιησούς μας στο κήρυγμα του χρησιμοποίησε τις παραβολές 
    θέλοντας να εκφράσει με διαφορετικό τρόπο νοήματα και απόψεις. Μήπως και εσείς έχετε πέσει θύματα μιας πλάνης, μιας σύγχρονης παραβολής που δεν καταλάβατε;
    Μήπως το Άγιο Δισκοπότηρο δεν είναι απλά ένα σκεύος;

Το σκληρό βλέμμα του μοναχού Ματίας πλανήθηκε στα απορημένα και κουρασμένα πρόσωπα των ιπποτών.
Έψαχνε στις εκφράσεις τους να βρει, πριν την απάντηση του Αλεξάντερ, τους βαθύτερους σκοπούς ετούτης της αναζήτησης.
 
Έψαχνε έναν λόγο να τους αποκαλύψει το μυστικό για το Άγιο Δισκοπότηρο, το μυστικό του χρόνου.

hrono5b

27 Μαΐου. Όλο το προσωπικό μαζεμένο στα γραφεία της εφημερίδας, όπου υπήρχαν κάμερες σε όλο τον κόσμο. Σταθερές, οι περισσότεροι εικονολήπτες ήταν αλλού…
Όλοι νευρικοί, κοίταζαν ο ένας τον άλλον, τις κάμερες, τον ουρανό… Κι όλοι αμίλητοι…

Έφτασε το μεσημέρι. Ο Αρχισυντάκτης παράγγειλε καφέ και άναψε τσιγάρο. Κοίταξε τον Ατμίκο με ειρωνία. «Πες ότι θα με βλάψει», του είπε. Ο Μίκος χαμογέλασε και ζήτησε κι αυτός ένα. Με ύφος νικητή ο Αρχισυντάκτης του άνοιξε το πακέτο. Η φλόγα για το τελευταίο τσιγάρο θα έμενε στον αέρα.

«ΚΟΙΤΑΞΤΕ!!!» φώναξε κάποιος. Ένα φωτεινό σύννεφο βρισκόταν στην Ιερουσαλήμ, πάνω από τον Πανάγιο Τάφο. Και θα έμενε εκεί για 8 ώρες ακόμα, όπως έγραφαν πάνω του τα σκοτεινά γράμματα σε όλες τις γλώσσες του κόσμου.

Οι 8 ώρες ήταν αρκετές για να μαζευτούν εκεί πολλοί πολιτικοί ηγέτες και οι επικεφαλής των θρησκειών. Με την καλή τους στολή και το ταπεινό τους πρόσωπο, παρατάχθηκαν κάτω από το σύννεφο, χωρίς να τους νοιάζει ποιος θα είναι στην πρώτη σειρά. Χωρίς ασφάλεια.
Χιλιάδες κόσμου πίσω τους. Κάτω από άλλες συνθήκες, πολλοί ηγέτες δεν θα την έβγαζαν καθαρή. Τώρα όμως…

Μία ώρα είχε απομείνει. Τρομερός σεισμός μόνο στο μεγαλύτερο νεκροταφείο της Ιερουσαλήμ!!! Άνοιξαν όλοι οι τάφοι!!!

Ένα δευτερόλεπτο έμεινε. Από το σύννεφο βγήκε μια λαμπερή σφαίρα. Κατέβαινε αργά και με μεγαλοπρέπεια. Σταμάτησε ένα μέτρο πάνω από το έδαφος. Από μέσα της βγήκε μια σφαίρα πιο μικρή, ολόλευκη και με απίστευτα μεγαλύτερη λάμψη, που όμως κανέναν δεν κούραζε να την κοιτάζει.

«Είμαι το Φως…», είπε η σφαίρα.
Ήταν δύσκολο να καταλάβει κάποιος αν η φωνή ήταν ανθρώπινη ή μηχανική, πόσο μάλλον αντρική ή γυναικεία.

«… δεν θα δείτε ακόμα την αληθινή μου μορφή. Τελικά θα την δουν μόνο οι εκλεκτοί.»

Οι ηγέτες γονάτισαν. Ο κόσμος πίσω τους μιμήθηκε. Τα δισεκατομμύρια τηλεθεατές έκαναν το ίδιο.

Η σφαίρα μεταφέρθηκε πάνω από τους θρησκευτικούς ηγέτες και σταμάτησε πάνω από τα χωμένα στο έδαφος κεφάλια.

«… όποιος μελέτησε σωστά τα λόγια μου, ξέρει. Η Βασιλεία μου ξεκινά. Από εδώ και πέρα, όλοι θα ζείτε ειρηνικά, με ένα σκοπό. Θα φτιάχνετε , όλο και περισσότερο, όλο και καλύτερο…»

Η σφαίρα σταμάτησε να μιλά. Η λάμψη της μεγάλωσε.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ πήρε το θάρρος να μιλήσει πρώτος. «Κάτι είχα καταλάβει, χαμογέλασε.»
Ο Καρδινάλιος, χωρίς να σηκώσει το κεφάλι από το έδαφος, ψιθύρισε: «Τώρα καταλαβαίνω το αληθινό νόημα»
Ακολούθησαν όλοι οι θρησκευτικοί ηγέτες, με παρόμοιες δηλώσεις.

Μόνο ο Μεγάλος Μάγος του Μανιτού σήκωσε το κεφάλι και είπε: «Δεν μπορεί ο Θεός να το λέει αυτό…»

Ένα ανθρώπινο χέρι βγήκε από τη σφαίρα. Τέντωσε τον δείκτη.
Ο Μεγάλος Μάγος, απλά εξαφανίστηκε…

 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

 

Advertisements