παιδεια(δα) 8 – αρωγή και ευδοκίμηση

Ποιος θυμάται τι έγινε με την «αρωγή και την ευδοκίμηση» στις πανελλήνιες εξετάσεις του 1981 και τα πύρινα άρθρα για την «αγράμματη νεολαία»;

Όλα είχαν αιτία την εξέταση στο μάθημα της έκθεσης. Οι «τριτοδεσμίτες» πήγαν καλύτερα, αλλά ο γενικός κανόνας ήταν ότι οι εξεταζόμενοι έλυναν γρίφο που έλεγε:

«Ο άνθρωπος, ο αποφασισμένος να μάθει πολλά γράμματα και να διαπρέψει σε μια επιστήμη ή σε μια τέχνη, δεν αποβλέπει πια, κατά την επικρατούσα άποψη, στην προσωπική του μόνο ευδοκίμηση. Προσφέρει και στους άλλους πολύτιμη αρωγή».

Κάθε άποψη η οποία θα είναι τεκμηριωμένη θεωρείται δεκτή.

Οι εφημερίδες ξεσπάθωναν με πύρινα άρθρα που έγραφαν ότι «οι υποψήφιοι επιστήμονες, οι αυριανοί μηχανικοί, γιατροί, φιλόλογοι, νομικοί, αγνοούν λέξεις που γνώριζαν όλοι οι απόφοιτοι του δημοτικού σχολείου προ πεντηκονταετίας».

Κοινός τόπος ήταν οι αναφορές στην λεξιπενία των νέων έναντι της λεξιγνωσίας των ενηλίκων. Υπήρξαν μερικοί αρθρογράφοι που καταδίκαζαν τη γλώσσα των νέων και θεωρούσαν μοναδική «θεραπεία» τη συστηματική διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής.

Φυσικά αρθρογραφούσαν και οι ψύχραιμοι. Αυτοί που τότε υπερασπίστηκαν τη νεολαία και επισήμαναν ότι οι φιλόλογοι στα σχολεία δεν πείθουν τους μαθητές τους ότι αυτή η χρήση των λέξεων είναι εφικτή με αποτέλεσμα να είναι απολύτως αδύνατη η χρήση τους στην καθημερινή επικοινωνία.

Η «θεραπεία» του εκπαιδευτικού συστήματος δεν έγινε ποτέ.
Ακόμα και σήμερα με την πρώτη ευκαιρία οι σοφοί «πυροβολούν» τον αδύναμο κρίκο.
Την «αγράμματη» νεολαία.

mixanitouxronou.gr Αντλήθηκαν πληροφορίες από εργασία της Χαρίκλειας Πρασσά «Η «ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ» ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΟΠΙΑ ΤΩΝ ΕΝΗΛΙΚΩΝ»

 

Σχόλιο 1:
Τι περίεργη σύμπτωση!!! Μόλις προχθές χρειάστηκε να καταθέσω κάπου το απολυτήριο Λυκείου και μου θύμισε ακριβώς αυτό το πράγμα! Ο βαθμός μου στο απολυτήριο 18, αλλά ειδικότερα στην έκθεση (όπου και ο βαθμός των πανελληνίων) 6,5!!! … Και φυσικά ήταν η αρωγή που με … άραξε … κανονικά!!! … Βεβαίως όχι μόνο δεν ρίχνω ευθύνες στους εμπνευστές του θέματος, αλλά υπερθεματίζω κι από πάνω σε οτιδήποτε αποσκοπεί στην καλλιέργεια της γλώσσας κι όχι στην φτωχοποίησή της. Έχω μια γνωστή που γράφει και ποίηση, ε δεν μπορώ να σας περιγράψω τον θαυμασμό μου για τον πλούτο του λεξιλογίου της, πραγματικά την ζηλεύω όπως και κάθε άνθρωπο που μπορεί και συγκρατεί τεράστιο όγκο γνώσεων, αλλά και μπορεί κατόπιν να τον διαχειριστεί αναλόγως (όπως ο Λιαντίνης για παράδειγμα). Το θέμα ήταν πολύ καλό, εμείς δεν είχαμε την παιδεία να ανταποκριθούμε σ’ αυτό. Εξάλλου εκείνη ακριβώς την χρονιά, συμπτωματικά είχα θέσει στον φιλόλογό μου τον Θανάση τον Παπαρίζο που τον θυμάμαι με ευγνωμοσύνη ακόμα, το ζήτημα πως λόγω της φτώχειας στο χωριό μας και την απουσία κάθε είδους λογοτεχνικών εμπειριών, εκείνο που μας δυσκόλευε στην έκθεση, δεν ήταν το πως να την γράψουμε, με πρόλογο , θέμα κλπ, αλλά το ότι δεν ξέραμε τι να γράψουμε! Πως δεν ξέραμε τίποτα για τα θέματα που μας έβαζε με βάση την ύλη του υπουργείου φυσικά. Και να ‘ναι καλά ο καθηγητής που το ‘πιασε και με το φιλότιμό του, επιχείρησε αυθαίρετα μια τροποποίηση στην διεξαγωγή του μαθήματος κι από τις δύο ώρες των φιλιλογικών, άρχισε ν’ αφιερώνει την πρώτη ώρα στην συζήτηση του θέματος της εκθέσεως και την δεύτερη στο γράψιμό της. Δυστυχώς όμως η πίεση της προκαθορισμένης ύλης κι ίσως και ο φόβος του λόγω της πραγματικής άναρχης ανατροπής στο εκπαιδευτικό σύστημα που προκαλούσε, τον ανάγκασε να παραιτηθεί σύντομα από την αξιέπαινη προσπάθειά του κι όταν μας προέκυψε η αρωγή, φυσικά εμείς που είχαμε πρόβλημα με την ποσότητα και την ποιότητα των γνώσεών μας, απλώς εκτελεστήκαμε στα 3 μέτρα! Φυσικά εκείνοι που δεν είχαν τέτοια προβλήματα, όπως η διάννοια συμμαθήτριά μου η Άννα η Παπατζέλου που την λάτρευα, έγραψε 19,5! Αλλά μιλάμε για περίπτωση η οποία ήθελε να περάσει οπωσδήποτε ιατρική και για άσχετους λόγους την χρονιά της αρωγής δεν τα κατάφερε. Αυτό το 19,5 της εκθέσεως όμως, το ξαναέγραψε την επομένη χρονιά και το ‘κανε 20 η αθεόφοβη!!! Και φυσικά, πέρασε και στην ιατρική! … Βρε τι μου ξαναθυμίσατε, σπουδαίες εμπειρίες, να ΄στε καλά! …

 

Σχόλιο 2:

Μια μικρή διόρθωση: 1981 ήταν, εξετάσεις της Β Λυκείου.

Αν και παθών, αφήνω τον εαυτό μου απέξω (βαθμός 8,5, με τελικό μέσο όρο 18) αλλά γνωρίζω πολύ καλύτερους από μένα στην Έκθεση, που έπεσαν ακόμα χαμηλότερα και σήμερα είναι καθηγητές Πανεπιστημίου. Ευτυχώς, οι εξετάσεις ήταν για δυο χρόνια και μπόρεσε να καλυφθεί η απώλεια.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν η άγνοια της σημασίας των λέξεων, αλλά το ότι πολλοί βγήκαν εκτός θέματος. Τώρα βέβαια, πώς γίνεται να είσαι εκτός όταν έχεις καταλάβει το ερώτημα είναι ένα θέμα. Δημιουργήθηκε τότε το ζήτημα μήπως και η Έκθεση δεν έπρεπε να παίρνει βαθμό αλλά χαρτί καταλληλότητας, που έχει μια λογική, διότι κάποιος που αριστεύει στα θετικά μαθήματα είναι λίγο απίθανο να μην μπορεί να γράψει Έκθεση, η κατάσταση όμως άλλαξε τα επόμενα χρόνια και το περιστατικό κρίθηκε σαν εξαίρεση.

 

Τα υπόλοιπα σχόλια δικά σας…

Πηγή: http://www.ipaideia.gr/poios-thimatai-ti-egine-me-tin-arogi-kai-tin-eudokimisi-stis-panelinies-tou-1985.htm

Advertisements