ΟΙ ΧΡΟΝΟΚΡΑΤΟΡΕΣ

Επεισόδιο 7ο

 

Γερμανία 1350 μ.Χ

Η νέα ημέρα έφτασε παγωμένη και σκοτεινή στο μοναστήρι του  «Τάγματος της ιερής λάμψης «.
Το χιόνι που σκέπαζε τα πάντα, είχε απογυμνώσει την  φύση από τα υπέροχα χρώματα της και  είχε στερήσει από το δάσος
την συνήθη μελωδία του, χαρίζοντας του ένα ψυχρό λευκό λουσμένο από μια δυσοίωνη σιωπή.

Ο μοναχός Ματίας είχε ξυπνήσει από νωρίς όπως συνήθως. Τις πρώτες πρωινές ώρες, αφιέρωνε τον χρόνο  του στην προσευχή του
προς τον Θεό και στις παρακλήσεις του για το έλεος του και την βοήθεια του σε όλα τα επερχόμενα δεινά.
Ήταν ώρες περισυλλογής για τον καλόγερο και βαθιάς κατάνυξης.

Αμέσως μετά κατευθύνθηκε στον στάβλο της μονής όπου στεγάζονταν τα άλογα των ιπποτών καλεσμένων του. Μια πολύ δύσκολη ημέρα περίμενε τα καημένα τα ζώα και ο καλόγερος τα φρόντισε με περισσή προσοχή χαϊδεύοντας τα και μιλώντας τους με αγάπη.
Πριν επιστρέψει, πήρε μερικά κούτσουρα από την αποθήκη για να ζεστάνει λίγο τον χώρο της τραπεζαρίας.
Ετοίμασε ένα πλούσιο γεύμα για τους φιλοξενούμενους του που άρχισαν σιγά-σιγά να ξυπνάνε. Κατάκοποι ακόμα από την χτεσινή ημέρα και σκεπτόμενοι την επικείμενη σημερινή, προσηλώθηκαν στο φαγητό τους.

Η ώρα της αναχώρησης  είχε φτάσει και οι ιππότες ετοίμαζαν τα άλογα τους. Ο Αλεξάντερ ηγήτορας και πρώτος τη τάξει ιππότης
του «Τάγματος της αέναης αναζήτησης της αλήθειας»κοντοστάθηκε στο πλάτωμα, στην κορυφή της πέτρινης σκάλας που οδηγούσε στον προαύλιο χώρο της μονής. Δίπλα του ο μοναχός Ματίας σιωπηλός παρατηρούσε  τις ετοιμασίες των αντρών.

  • Πατέρα Ματίας, ξεκίνησε τον διάλογο ο Αλεξάντερ, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για την ζεστή σου φιλοξενία αλλά
    και για τις γνώσεις που μοιράστηκες με εμάς.
    Η συμβολή σου στον αγώνα μας για την ανακάλυψη του Αγίου Δισκοπότηρου θα είναι σημαντική και καθοριστική.
    Ο πρεσβύτερος Ροβέρσιος και η Μονόστυλος ιερά έδρα της Θουριγγίας θα ενημερωθούν από εμένα προσωπικά για την
    αγαστή σου συνεργασία και την αφοσίωση σου στον Κλήρο μας.
    Το Τάγμα μας συνεχίζει την μακρινή του πορεία στην αναζήτηση της αλήθειας και μόνο της αλήθειας, έχοντας όμως και ενεργό ρόλο
    στην αντιμετώπιση της ασέβειας και της ανομίας.Ο Θεός μας τιμώρησε για τα ανοσιουργήματα μας, στέλνοντας τον Μαύρο Θάνατο να κατασπαράξει σώματα και ψυχές.  Βέβαια στις βορειότερες χώρες από εμάς, πιστεύουν ότι η Πανούκλα οφείλετε
    στον θηλυκό δαίμονα Pest Maiden (κόρη του λοιμού) αλλά επίσημα η θρησκεία μας διαφωνεί με αυτό.
    Όποια και αν είναι η αλήθεια όμως αυτή η επιδημία είναι κατάρα Θεού και πρέπει να επιζητήσουμε ταπεινά την συγχώρεση του.
    Δεν κατηγορώ αλλά απεναντίας συντάσσομαι με την αδελφότητα «Διάφανος Λόγος» που υποστηρίζει την αυτομαστίγωση
    ως τρόπο μετάνοιας και κάθαρσης.
    Άγιε Ηγούμενε  επιβάλλεται να πληρώσουμε όλοι για τις αμαρτίες μας.

Η τελευταία φράση αιωρήθηκε στάσιμη στο νεανικό, ανέκφραστο πρόσωπο του Αλεξάντερ. Η σιωπή αφύπνισε τον καλόγερο
και τον επανέφερε από τα εσώτατα μέρη της σκέψης του.
Έβηξε ψεύτικα και καθάρισε τον λαιμό του, δείγμα αμηχανίας που όμως δεν κατάλαβε ο αμέστωτος συνομιλητής του.

  • Αγαπητέ αδερφέ μου, με την χάρη του Θεού, που με έκρινε άξιο να ηγούμαι ετούτης της μονής, προσφέρω την φιλοξενία
    και την σκέπη σε κάθε ταξιδιώτη που το έχει ανάγκη, από όποιο τόπο και να έρχεται, από όποια φυλή και να ανήκει.
    Οι γνώσεις δεν μου ανήκουν τέκνον μου. Προϋπήρχαν των προγόνων μας και με όχημα τον νου μου θα μεταλαμπαδευτούν στους νεότερους.  Συνεπώς, ο πρεσβύτερος Ροβέρσιος και η Μονόστυλος ιερά έδρα της Θουριγγίας, ήδη γνωρίζουν αυτήν  την υποχρέωση μου
    και ουδόλως χρήζει εκ νέου ενημέρωσης.
    Το τάγμα σας επιτελεί ενάρετο έργο Αλεξάντερ αλλά επέτρεψε στην δυσκίνητη εμπειρία μου να τιθασεύσει λίγο
    από τον αυθορμητισμό της νιότη σας και να κατευθύνει σε λίγο διαφορετικά μονοπάτια την αδιαμφισβήτητη ρώμη σας.
    Ο Θεός τιμώρησε τον Υιό του με μαρτυρικό θάνατο πριν την Ανάσταση του, με μοναδικό σκοπό  να σώσει το γένος των ανθρώπων.
    Ένα ευλογημένο γένος που είχε την τύχη, οι γεννήτορες του να πλαστούν από τα χέρια Του, να αρθρώσουν λόγο με μια πνοή Του,
    να ζήσουν στον παράδεισο Του, κυρίαρχοι του ζωικού και φυτικού βασιλείου.
    Πως μου ζητάς λοιπόν να συμφωνήσω σε μια Θεόσταλτη κατάρα; Τιμωρία σε ποιόν, στα παιδιά Του;
    Όχι, ο Θεός δεν τιμωρεί, απλά υποδεικνύει. Μέχρι εκεί.
    Χρησιμοποιήστε την ανδρεία σας και την δύναμη που απλόχερα προσφέρει η νεότητα σας και δώστε αγάπη.
    Μοιραστείτε, χαρίστε και σταθείτε πλάι σε κάθε πονεμένο και κατατρεγμένο.
    Γίνετε κοινωνοί στον λόγο του Θεού αλλά σταματήστε να τον ερμηνεύεται.
    Δεν θα ωφελήσουν παιδί μου κανέναν μερικές πληγές στην πλάτη σας από «καθαγιασμένα» μαστίγια.
    Η πληρωμή για τις αμαρτίες μας δεν βρίσκεται σε αυτόν τον κόσμο.

Ο Αλεξάντερ παρατηρούσε για άλλη μια φορά άναυδος αυτόν τον περίεργο καλόγερο. Κάτι πρωτόγνωρο σάλεψε μέσα του με τούτα τα λόγια. Λόγια που δεν είχε ποτέ του ακούσει στις πολυτελείς κατοικίες του Πρεσβύτερου.
Ένιωσε γυμνός ξαφνικά παρ’ όλη την ακριβή ενδυμασία του που ράφτηκε με σπουδή από πένητες και ρακένδυτους εργάτες
που αποτελούσαν το εκκλησίασμα της Ιεράς Έδρας.
Ξαφνικά το ασθενικό κορμί του καλόγερου φάνταζε ανδρείο και πελώριο στα μάτια του, μάτια που την τελευταία στιγμή έπνιξαν ένα δάκρυ.
Έπεσε στα γόνατα και φίλησε τα φτωχικά ράσα του ηγούμενου.

Σηκώθηκε ευθύς , γύρισε την πλάτη και κατευθύνθηκε στους άνδρες του που τον περίμεναν.
Πηδώντας στο άλογο του, το υποχρέωσε σε δυνατό καλπασμό και δευτερόλεπτα μετά το «Τάγμα της αέναης αναζήτησης της αλήθειας» αποτελούσε παρελθόν για το μοναστήρι.

Ο μοναχός Ματίας άφησε το βλέμμα του να ταξιδέψει μέχρι το σημείο του χιονισμένου ορίζοντα που έκρυψε και τον τελευταίο αναβάτη.
Το ψύχος τον διαπέρασε και με γοργά βήματα κατευθύνθηκε στο απέριττο δωμάτιό του.
Δίπλα από το κρεβάτι του βρισκόταν ένα σιδερένιο, μικρό μπαούλο.
Το άνοιξε και έβγαλε από μέσα ένα δερματόδετο, παλαιοκαιρισμένο χειρόγραφο.
Με τρεμάμενα χέρια, σαν να ήταν η πρώτη φορά, το γύρισε στην πρώτη σελίδα.
Πάνω από το κείμενο δέσποζε ο τίτλος
«Τα απόκρυφα Ευαγγέλια»
και κάτω με μικρότερα γράμματα,
«Το μυστικό του χρόνου»

hrono7a

 

Αθήνα, 2018μΧ ή έτος της Δευτέρας Παρουσίας

Ο Μίκος Ατμίκος σκέφτηκε να στείλει τη διεύθυνση του βίντεο στο μέιλ του, ώστε να το μελετήσει με την άνεσή του. Όμως, χωρίς να καταλάβει γιατί, θεώρησε ότι είναι καλύτερο να το στείλει στον συνάδελφό του τον Μίλτο. Ναι, ήταν πιο σωστά έτσι. Καλύτερα να μην ανακατευόταν καθόλου η αφεντιά του, μιας και το ρεπορτάζ θα είχε το όνομα του Μίλτου, στον οποίο έκανε χάρη.

Ο καθηγητής Χρονόπουλος μπήκε χαμογελαστός και ζήτησε συγγνώμη για την απρόοπτη καθυστέρηση.
«Λοιπόν, τι θέλετε να μάθετε για τον Χρόνο;»
«Εμ, ναι… δηλαδή… τι σας ρωτάνε συνήθως;…»
Ο καθηγητής ξαναχαμογέλασε. «Πριν τη Δευτέρα Παρουσία, με ρωτούσαν αν γίνονται ταξίδια στο μέλλον… Τώρα, οι περισσότεροι με ρωτάνε αν γίνονται ταξίδια στο παρελθόν. Μάλλον θέλουν να μάθουν αλήθειες για κάποια πράγματα.»

Ο Μίκος βρέθηκε σε αμηχανία. Τελικά, του ήρθε μια ιδέα…
«Κάντε εσείς την αρχή. Πέστε ότι κάνετε μια διάλεξη σε έναν άσχετο.»

Ο καθηγητής χαμογέλασε και πάλι, περισσότερο αυτή τη φορά.
Έπιασε ένα μολύβι και το έβαλε στο πάνω ράφι της βιβλιοθήκης. Ύστερα, το έσπρωξε. Το μολύβι έπεσε πάνω στο γραφείο.
«Θα ήθελα λοιπόν από εσάς να ξαναγυρίσετε τα πράγματα στην αρχική τους κατάσταση κύριε… κύριε…»
«Μίλτος… Μίλτος Παλληκαρίδης» αποκρίθηκε ο Μίκος Ατμίκος. Σηκώθηκε και με σιγουριά έπιασε το μολύβι και το ξανάβαλε στο ράφι.
«Χα…» είπε ο καθηγητής «… αυτό νομίζουν οι αισθήσεις μας. Όμως, τα φαινόμενα απατούν. Πριν, το μολύβι είχε κάποια ενέργεια. Αυτή η ενέργεια, με την κρούση στο γραφείο, έγινε θερμότητα και μοιράστηκε σε πολλά μόρια του γραφείου αλλά και του αέρα. Τα μόρια του αέρα άρχισαν να κινούνται πιο γρήγορα, ανεβάζοντας απειροελάχιστα τη θερμοκρασία στο δωμάτιο αυτό. Αντίθετα, εσείς, για να ξαναβάλετε το μολύβι στη θέση του, καταναλώσατε ενέργεια από τα γιουβαρλάκια που ενδεχομένως είχατε φάει προηγουμένως. Τα μόρια του αέρα όμως, εξακολουθούν να χορεύουν με την αυξημένη ταχύτητα που κέρδισαν. Είναι μια απόδειξη πως ό,τι γράφει δεν ξεγράφει.»

«Θέλετε να πείτε πως αυτό είναι που εξηγεί το ότι ο χρόνος προχωρά πάντα προς τα μπροστά;»
«Ακριβώς. Το αυτό ονομάζεται εντροπία. Είναι η τάση που έχει η φύση να μοιράζει την ενέργεια από τα λίγα στα πολλά. Σε αντίθεση με τον ανθρώπινο πολιτισμό, βεβαίως-βεβαίως.»

«Ώστε δεν γίνονται ταξίδια στο παρελθόν, ε; Κρίμα…»
«Δεν γίνεται να γίνονται. Ας υποθέσουμε, λόγου χάρη, ότι ανακαλύπτεται ξαφνικά ότι ο παππούς σας ήταν ο Χίτλερ. Κι ότι γυρνάτε στο παρελθόν για να ματαιώσετε όλη αυτή την άδικη και παράλογη ροή ανθρώπινου αίματος που προκάλεσε. Κι ότι καταφέρνετε να τον σκοτώσετε. Πώς, όμως, υπάρχετε εσείς που είστε απόγονός του; Κι αφού δεν υπάρχετε, πώς τον σκοτώσατε;»
«πω-πω…!!!»

«Ε, ναι. Παρόλα αυτά, ταξίδια στο μέλλον μπορούν να γίνουν, θεωρητικά. Είναι μια ιδέα που ξεκίνησε από τον κύριο Laplace, διακόσια και χρόνια πριν. Βέβαια, απαγορεύεται η επιστροφή στο παρόν. Εξάλλου, οι συνθήκες για να γίνει τέτοιο ταξίδι είναι απαγορευτικές για να τις βιώσει κάποιος άνθρωπος…»
«Κάποιος άλλος;»
«Ενδεχομένως, δεν μπορώ να το ξέρω.»

«Και… πώς την είπατε; Εντροπία… μπορείτε να μου δώσετε άλλο ένα παράδειγμα;»
«Φυσικά, αγαπητέ μου. Ας πάρουμε αυτή την κούπα και ας υποθέσουμε ότι είναι ακόμα γεμάτη με αχνό καφέ. Ο ατμός που φεύγει από αυτήν είναι μόρια του υγρού που εξατμίζονται και γεμίζουν το δωμάτιο με το γνωστό υπέροχο άρωμα. Τι θα παρατηρήσουμε μετά από κάποια ώρα; Ότι ο καφές κρύωσε, όπως έγινε με τον δικό μου, δυστυχώς…  Αυτό συμβαίνει διότι τα μόρια του υγρού, πλούσια σε ταχύτητα, μοιράζονται την τελευταία με τα μόρια του αέρα. Έχει παρατηρηθεί ποτέ το αντίθετο; Δηλαδή τα μόρια του αέρα να συγκρουστούν με τέτοιο τρόπο ώστε να κάνουν ένα κρύο υγρό να βράζει; Ποτέ. Η πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο απαιτεί να περιμένουμε χρόνο τόσο πολύ που είναι εκατομμύρια φορές μεγαλύτερος από όσο αντέχει το Σύμπαν να ζήσει.»

«Λαχείο, δηλαδή. Αν όμως, αν, και συγγνώμη κιόλας, τότε μιλάμε για…»
«Για θαύμα αγαπητέ, για θαύμα. Έτσι αποκαλούμε εμείς την παραβίαση του νόμου της Εντροπίας.»

Λέγοντας την τελευταία λέξη, ο καθηγητής σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε ψηλά, σαν κάπου να προσευχόταν. Ο Μίκος Ατμίκος δημιούργησε στο μυαλό του εικόνες από έναν Ιππότη του Τάγματος της Εντροπίας… προσπάθησε να διώξει τις σκέψεις αυτές. Αναρωτιόταν αν το μυαλό του ήταν ελεύθερο, πλέον.

Αλλά οι σκέψεις επέμεναν.
Το νερό που έγινε κρασί… ο ανάπηρος που περπάτησε… η ανάσταση του Λαζάρου… ήταν όλα αυτά παραβίαση του νόμου της Εντροπίας;

«Ναι…» ήταν η ξερή απάντηση του καθηγητή. «… και το σπουδαιότερο όλων, η γέννηση του Κόσμου, ήταν η πιο καραμπινάτη περίπτωση παραβίασης του νόμου. Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να το κάνει. Τώρα που ξαναγύρισε…»

Ο Μίκος έπαψε να ακούει για 2-3 δευτερόλεπτα. Του φάνηκε ότι λέγοντας «ξαναγύρισε» η έκφραση του επιστήμονα ήταν ειρωνική και ένα χαμογελάκι ζωγραφιζόταν. Τίναξε το κεφάλι να του φύγει η σκέψη.

«Και τώρα; Τι ετοιμάζετε τώρα;» ρώτησε.
«Οι έρευνες για τον Χρόνο βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο, χάρη στην… Τέλος πάντων, αύριο πετάω για Αμερική, κάντε υπομονή μέχρι την Πέμπτη. Τότε θα υπάρξει μια πολύ σπουδαία επιστημονική ανακοίνωση. Να είστε σίγουρος ότι θα εκπλαγείτε…»

Ο Μίκος βγήκε από το σπίτι του Χρονόπουλου και ασυναίσθητα έριξε μια ματιά στο μοντ επικοινωνίας του. Είχε περάσει η ώρα… ήταν κιόλας 17:34.
Πέρασε το βράδυ του γράφοντας το ρεπορτάζ.
Δεν το έστειλε στο Μίλτο, καλύτερα το πρωί.
Έπρεπε να θυμηθεί να του πει και για το βίντεο που του έστειλε.

Το επόμενο πρωινό, τον υποδέχθηκε στην εφημερίδα μια κλαμένη Τασούλα.
Ο Μίλτος είχε σκοτωθεί σε ατύχημα , μαζί με τον καθηγητή, πριν του πάρει τη συνέντευξη.
Στις 17:38, ακριβώς…

 

Συνεχίζεται..

 

Advertisements