η Φαντασία τη δεκαετία του 70…

Η νέα σειρά του HBO, “Westworld”, που –λογικά- θα δούμε το ερχόμενο φθινόπωρο, ως γνωστόν δεν είναι πρωτότυπο concept. Βασίζεται στο ομότιτλο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Chrichton(διάσημου συγγραφέα του Andromeda Strain, της Σφαίρας, και του Rising Sun, μεταξύ άλλων), το οποίο αν προσέξουμε τη θεματική του, αποτέλεσε μία αδιαμφισβήτητη έμπνευση για το διάσημο μυθιστόρημα του Αμερικανού, «Jurassic Park».

Το Westworld πραγματοποίησε την πρεμιέρα του το 1973, με πρωταγωνιστή τον ανέκαθεν τρομακτικό στην όψη Yul Brinner και εντυπωσίασε το κοινό με το setting του φουτουριστικού θεματικού πάρκου, όπου τα ρομπότ παίρνουν τα πράγματα στα χέρια τους. Ήταν μόλις ένα, από τα δεκάδες φιλμ που συντέλεσαν στην αναμφίβολη «άνοιξη» της επιστημονικής φαντασίας στη δεκαετία του ’70. Μιας περιόδου που οι περισσότεροι θυμούνται ελέω “Alien” και “Star Wars”, αλλά διέθετε αριστουργήματα που ποτέ δεν έφτασαν τα δυσθεώρητα επίπεδα της φήμης των δύο προαναφερθέντων οροσημων της sci-fi κουλτούρας. Σας τα παρουσιάζουμε εδώ.

Το πρόσφορο έδαφος

Φυσικά, η έμπνευση και οι επιρροές για το σινεμά κάθε δεκαετίας, δεν ήταν μόνο απόρροια φαντασίας των δημιουργών, αλλά και των γεγονότων που είχαν προηγηθεί χρονικά και συνετέλεσαν με τον τρόπο τους στη ζύμωση του φουτουριστικού/δυστοπικού σύμπαντος του εκάστοτε ιθύνοντα νου πίσω από τις κάμερες.

Η δεκαετία του ’60 ήταν το αποκορύφωμα του Space Race, με τον JFK να ανακοινώνει την πρόθεση των ΗΠΑ για αποστολή στη Σελήνη μέχρι το τέλος της, όπερ και εγένετο, το 1969. Ο πόλεμος στο Βιετνάμξεκίνησε, και μαινόταν ώς το 1973. Μία νέα βρετανική σειρά που έμελλε να γίνει κλασική, το «Doctor Who», κυκλοφορεί το πρώτο της επεισόδιο το 1963, ενώ τρία χρόνια αργότερα, αντίστοιχα πράττει το θρυλικό Star Trek. O Μάης του ’68 ξεσπά, με τη νεανική αμφισβήτηση να βρίσκεται στο αποκορύφωμα της. Το πρώτο ρομπότ-βιομηχανικό βοήθημα, Unimate, κάνει την εμφάνιση του.

Όλα τα παραπάνω, παρέα φυσικά με την εκτενή βιβλιογραφία επιστημονικής φαντασίας που αποτέλεσε υλικό των περισσοτέρων ταινιών της δεκαετίας του ’70, οδήγησε στον χαρακτήρα των φιλμ της εποχής: σκοτεινά, δυστοπικά, με φόβο πως το μέλλον επιφυλάσσει απολυταρχικά καθεστώτα, ανθρώπινη αλαζονεία και κατασπατάληση των φυσικών πόρων της γης.

Η αξιοποίηση του πρωτογενούς υλικού και οι οραματιστές

Απο το 1970 έως το 1979, σπουδαία βιβλία επιστημονικής φαντασίας βρήκαν την κινηματογραφική μεταχείριση που τους άξιζε. Από τον Michael Chrichton μέχρι τον Stanislav Lem, κι από τον Harry Harrison μέχρι τον Arkadiy Strugadskiy, σημαίνοντες συγγραφείς είδαν τη δουλειά τους να παίρνει σάρκα και οστά με τρόπο που μας προκαλεί έκπληξη, έχοντας στο μυαλό μας τον κανόνα εξαιρετικό βιβλίο-μέτρια ταινία.

Το παραπάνω δε σημαίνει πως είχαμε ένδεια πρωτότυπων «φωνών» εκείνη την εποχή. Πέρα από την αδιαμφισβήτητη τόλμη σκηνοθετών στο να δώσουν ζωή σε μυθιστορήματα που τότε έμοιαζαν «καταδικασμένα» να μείνουν περιορισμένα σε γραπτή μορφή, οι οραματιστές του σινεμά της επιστημονικής φαντασίας έκαναν την εμφάνιση τους, και μάλιστα εκκωφαντικά. Για κάθε κινηματογραφική μεταφορά λογοτεχνίας, ένας Ridley Scott, ένας George Lucas κι ένας Steven Spielberg άφηναν τη φαντασία τους να οργιάσει, συμπαρασύροντας μας μαζί τους.

Μια σχολή production design

Αν θα μπορούσαμε να βρούμε κάποιο κοινό γνώρισμα για τα φιλμ Ε.Φ. της περιόδου, αυτό δε θα ήταν άλλο από το ανυπέρβλητο production design όλων των παραγωγών. Τα στούντιο πλέον έδιναν πολύ περισσότερα χρήματα, εμπιστεύτηκαν την επιστημονική φαντασία (απόρροια της Οδύσσειας το ’68, αλλά και του γεγονότος πως σκηνοθέτες-θρύλοι όπως ο Godard και ο Truffeaut αγκάλιασαν το είδος την περασμένη δεκαετία) και δικαιώθηκαν.

Concepts όπως αυτό του αποστειρωμένου πυρηνικού καταφυγίου/εργαστηρίου στο Andromeda Strain, η τρομακτική δουλειά στα κοστούμια του Logan’s Run και η λευκή, ψυχρή λιτότητα του σύμπαντος του THX 1138, έμειναν στην ιστορια και παρέμειναν ως παράδειγμα έμπνευσης για τις επόμενες γενιές.

Οι ταινίες που καθόρισαν ολόκληρες γενιές (και «κόπηκαν» από το αφιέρωμα)

Star Wars (1977)
Alien (1979)
Solaris (1972)
Stalker (1979)
Close Encounters of the Third Kind (1977)

 

Colossus: The Forbin Project – 1970 (Joseph Sargent)
To Skynet πριν το Skynet
Όταν ο Dr. Forbin θέτει σε λειτουργία το έργο ζωής του, έναν υπέρ-υπολογιστή που αναλαμβάνει μόνος του όλα τα αμυντικά συστήματα των ΗΠΑ, ο Λευκός Οίκος βρίσκεται σε ευφορία. Μόλις το δημιούργημα του αποκτήσει δική του βούληση και κρατήσει δέσμιο τον δημιουργό (και ένα ολοκληρο κράτος), η απόγνωση θα κυριαρχήσει, παρέα με την απελπισία.

Βασισμένο στο βιβλίο Colossus του Dennis Fetham Jones και επωφελούμενο από το καλογραμμένο σενάριο του James Bridges (πριν αναλάβει σκηνοθεσία και σενάριο στο The China Syndrome), το φιλμ του Joseph Sargent ήταν το πρώτο που μας παρουσίασε έναν υπολογιστή ως απόλυτο villain μιας ταινίας.

The Andromeda Strain – 1971 (Robert Wise)
Όταν το σασπένς γίνεται τέχνη
Ένας μυστηριώδης δορυφόρος χτυπά την κωμόπολη του Piedmont στο New Mexico και αμέσως, ο πληθυσμός βρίσκει φριχτό θάνατο. Τα μέλη μιας μυστικής ομάδας επιστημόνων καταφτάνουν στο σημείο και βρίσκουν μόλις δύο επιζώντες: έναν 62χρονο κι ένα βρέφος. Η ανθρωπότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν εξωγήινο ιό και η τετραμελής ομάδα των ειδικών θα μεταβεί στο top-secret εργαστήριο της κυβέρνησης των ΗΠΑ, στη Νεβάδα, προκειμένου να τον ελέγξει.

Ο σκηνοθέτης των West Side Story και The Sound of Music (αλλά και μοντέρ του Πολίτη Κέιν), αφήνει το σκηνοθετικό του στίγμα συνεπικουρούμενος από τους Stuart Gilmore και John W. Holmes στο μοντάζ –οι τελευταίοι προτάθηκαν για Όσκαρ, μα έχασαν από το εκπληκτικό The French Connection. Το τέχνασμα με τις παράλληλες οθόνες μας χαρίζει μαγικές στιγμές κινηματογράφου αυξάνοντας το σασπένς στο έπακρο, ενώ η 3D επεξεργασία των φωτογραφιών (από τις πρώτες προσπάθειες στο σινεμά) εντυπωσιάζει και, ταυτόχρονα, προσθέτει στο επιστημονικο credibility του φιλμ. Βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του πιονέρου της Ε.Φ., Michael Chrichton.

THX 1138 – 1971 (George Lucas)
Μια δυστοπική, auter-ιστική ματιά στο μέλλον
Στο μακρινό μέλλον, η ανθρωπότητα βρίσκεται ύπο απολυταρχικό καθεστώς, σε μια δυστοπική κοινωνία που ελέγχεται από ανδροειδή ρομποτ-αστυνομικούς. Η χρήση ναρκωτικών που αποτρέπουν τους πολιτές από οποιαδήποτε άλλη σκέψη πέρα από την μεγιστοποίηση της εργατικής τους ικανότητας, είναι υποχρεωτική. Τα συναισθήματα και, ειδικότερα, κάθε σκέψη σχετική με τη δημιουργία οικογένειας ή την σεξουαλική επιθυμία, είναι απόλυτα απαγορευμένα και τιμωρούνται αυστηρότατα.

Εξελίσσοντας την πτυχιακή του εργασία, ο George Lucas με τη βοήθεια του Francis Ford Coppola στην παραγωγή και των Donald Pleasance και Robert Duvall στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, παραδίδει ένα από τα πιο πρωτότυπα sci-fi φιλμ, πολύ μπροστά από την εποχή του –χαρακτηριστικό παράδειγμα, η πολυκάναλη τηλεόραση με διαφορετικά προγράμματα για κάθε γούστο, κάτι που συνέβη αρκετά αργότερα. Εισπρακτικά, η ταινία ήταν μια μεγάλη αποτυχία, αλλά ποσώς μας ενδιαφέρει αυτό, καθώς καλλιτεχνικά, αφήνει παρακαταθήκη ακόμα και σήμερα.

Silent Running – 1972 (Douglas Trumbull)
Μεταποκαλυπτικό, οικολογικό όραμα
Με τη χλωρίδα να έχει εκλείψει ολοκληρωτικά από τον πλανήτη Γη, τα τελευταία εναπομείναντα δείγματα καλλιεργειών βρίσκονται σε τροχιά, υπό τη φροντίδα αστροναυτών και επιστημόνων. Στο διαστημόπλοιο Valley Forge, o Freeman Lowell είναι ο ειδικός βοτανολόγος της αποστολής και έχει στην απόλυτη προστασία του φυτα και δέντρα, προκαλώντας τον εμπαιγμό των συναδέλφων του. Όταν η κεντρική εντολή από τη Γη, προτρέπει τα πληρώματα να καταστρέψουν καθετί από τη δουλειά τους και να γυρίσουν στην πατρίδα τους, ο Freeman βλέπει τον κόσμο του να καταρρέει και είναι αποφασισμένος να μη το αφήσει να συμβεί.

Ηλίου φαεινότερη έμπνευση για το αγαπημένο Wall-E (αρκεί μόνο να δείτε τα ρομπότ), αλλά και το Moon του Duncan Jones, το «Silent Running» δεν έμοιαζε με κανένα άλλο sci-fi της εποχής του. Ήταν το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Douglas Trumbull, που είχε αφήσει εποχή με την επιμέλεια των ειδικών εφέ στην Οδύσσεια του Διαστήματος και το The Andromeda Strain. O σπουδαίος Bruce Dern στον κεντρικό ρόλο, μοναδικά ψυχωτικός.

Slaughterhouse-Five – 1972 (George Roy Hill)
Ιδιοφυής αντιπολεμική επιστημονική φαντασία
Ο Billy Pilgrim ζει τα γεγονότα της ζωής του σε τυχαία σειρά, μέσα από flashbacks και flashforwards σε παρελθόν και μέλλον αντίστοιχα. Από τον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον βομβαρδισμό της Δρέσδης (που ενεργεί σαν κεντρική εμπειρία του πρωταγωνιστή) μέχρι τις εμπειρίες του στον πλανήτη Trafalmadore, μας εξιστορεί τη ζωή του σε πρώτο πρόσωπο.

Ένα χρόνο πριν το διάσημο «Κεντρί» του, ο George Roy Hill μεταφέρει στον κινηματογράφο το σπουδαιότερο έργο του Kurt Vonnegut, σε μία από τις σπάνιες περιπτώσεις που ο συγγραφέας λάτρεψε το φιλμικό «προϊόν» της δουλειάς του. Με το βραβείο της επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών, η ταινία απολαμβάνει αναγνωρισιμότητα αντιστρόφως ανάλογη της αξίας της και του αντιπολεμικού μηνύματος που περνά προς τα έξω.

Όσο για το βιβλίο, αποτελεί την πιο σημαντική αντιπολεμική σατιρική ματιά της λογοτεχνίας, μαζί με το Catch-22 του Joseph Heller.

La Planete Sauvage (Fantastic Planet) – 1973 (Rene Laloux)
Μια αριστουργηματική animated αλληγορία
Στον πλανήτη Ygam κατοικούν τεχνολογικά ανώτερα όντα, γαλάζιοι γίγαντες που ονομάζονται Draag. Οι άνθρωποι (Om, λογοπαίγνιο με το γαλλικό home), περιορίζονται σε ρόλο κατοικιδίων με υποδεέστερη νοητική ικανότητα, αλλά η συνεχιζόμενη κακομεταχείριση που υφίστανται τους οδηγεί στη συγκρότηση μυστικών κοινωνιών όπου σχεδιάζουν την ελευθέρωση τους. Τα περιστατικά χειραφετημένων Om, θορυβούν την κοινωνία των Draag, που διατάζει την εξόντωση τους, φοβούμενη για την ασφάλεια της φυλής τους.

Οι ψυχεδελικές, μαεστρικά φιλοτεχνημένες εικόνες του Roland Topor αποτελούν την «προθήκη» του φιλμ, που μέσα από το weird σκηνικό του καταδεικνύει απόλυτα επιτυχημένα τα καίρια προβλήματα των φυλετικών διακρίσεων και του ρατσισμού γενικότερα. «Παιδί» των μαέστρων του τσεχοσλοβακικου animation, η παραγωγή μεταφέρθηκε στη Γαλλία υπό το φόβο των προβλημάτων με το κομμουνιστικό καθεστώς της χώρας, με τον σκηνοθέτη, Rene Laloux να είναι ένας από τους ελάχιστους Γάλλους συντελεστές του φιλμ. Στις ΗΠΑ, κατάφερε να προβληθεί χάρη στη διανομή που του εξασφάλισε ο «τιτάνας» του ανεξάρτητου σινεμά, Roger Corman.

Sleeper – 1973 (Woody Allen)
Επιστημονική φαντασία, δωσμένη με τον μοναδικό τρόπο του Woody Allen
O Miles Monroe είναι ένας τρομπετίστας που μεταβαίνει στο νοσοκομείο για επέμβαση έλκους, αλλά τελικώς, καταψύχεται και διατηρείται σε βαθύ ύπνο για 200 χρόνια. Ξυπνώντας βίαια από τη νάρκωση του, θα βρεθεί στον φουτουριστικό κόσμο των αστυνομοκρατούμενων ΗΠΑ, σε μία δικτατορία που ετοιμάζεται να θέσει σε λειτουργία ένα απόρρητο πρόγραμμα. Ο Miles είναι πλέον η μοναδική ελπίδα των ανταρτών για εκθρόνιση του επικίνδυνου καθεστώτος.

Μία εκ των καλύτερων κωμωδιών όλων των εποχών, το Sleeper άντλησε μεγάλο ποσοστό της έμπνευσης του από τα φιλμ του Buster Keaton και των Laurel και Hardy. Ένα ανεξάντλητο, ατελείωτο «φεστιβάλ» σλαπστικ, με προεξάρχοντα τον Woody Allen και συμπαραστάτη την Diane Keaton. Εύφημος μνεία στην παρουσία του Douglas Rain (φωνή του HAL 9000) ως φωνή του ιατρικού υπολογιστή στην ταινία.

Soylent Green – 1973 (Richard Fleischer)
Ένα σκοτεινό χρονικό υπερπληθυσμού και έλλειψης φυσικών πόρων
Το 2022, η ανθρωπότητα βρίσκεται σε εξαιρετικά άσχημο σημείο. Ο υπερπληθυσμός και η –απόρροια της ρύπανσης- έλλειψη φυσικών πόρων, εχει οδηγήσει τις κοινωνίες σε γιγάντωση της φτώχιας και υποσιτισμό, με τον τελευταίο να αντιμετωπίζεται από υποκατάστατα της εταιρείας Soylent. Όταν ο ντετέκτιβ Frank Thorn (Charlton Heston) θα αναλάβει τη διαλεύκανση της δολοφονίας ενός οικονομικά εύρρωστου μέλους της ελίτ, η πλεκτάνη γύρω από το φόνο θα τον οδηγήσει στην αναζήτηση της αλήθειας, με σοκαριστικά αποτελέσματα.

Μετατρέποντας ένα αστυνομικό procedural σε sci-fi με οικολογικά/ανθρωπιστικά μηνύματα, ο Richard Fleischer βασίστηκε –όχι πολύ πιστά- στο «Make Room!Make Room!” του Harry Harrison, ώστε να μας παραδώσει το Soylent Green που, μεταξύ άλλων, έμεινε στην ιστορία για μία μνημειώδη ατάκα που ακούγεται στο τέλος του –και αποκαλύπτει όλη την ταινία, οπότε καλύτερα να μη την αναφέρουμε. Ο Heston άλλαξε μερικώς το στυλ του, όντας αρκετά ικανοποιητικός στο ρόλο του, αλλά αυτός που κλέβει την παράσταση δεν είναι άλλος από τον Edward G. Robinson, ελάχιστα πριν αφήσει την τελευταία του πνοή.

Westworld – 1973 (Michael Chrichton)
Ο προπομπός του Jurassic Park

style=’outline: none;orphans: auto;text-align:start;widows: 1;-webkit-text-stroke-width: 0px; word-spacing:0px’ alt=»westworld_ver3″ class=»aligncenter size-full wp-image-69653″ srcset=»http://reel.gr/wp-content/uploads/2016/06/westworld_ver3-200×300.jpg 200w, http://reel.gr/wp-content/uploads/2016/06/westworld_ver3.jpg 333w» sizes=»(max-width: 333px) 100vw, 333px» v:shapes=»_x0000_i1034″>
Στο κοντινό μέλλον, η τελευταία λέξη στο χώρο της διασκέδασης είναι τα θεματικά πάρκα της εταιρείας Delos. Τα Westworld, Medieval World και Roman World προσφέρουν μία απίστευτα ρεαλιστική απεικόνιση της αντίστοιχης εποχής που καλύπτουν, χάρη σε ανδροειδή ρομπότ που εξομοιώνουν τους κατοίκους της κάθε περιόδου. Δυο φίλοι θα βρεθούν στο Westworld για ένα σαββατοκύριακο απενοχοποιημένης πλάκας και εμπειρίας, αλλά τα ρομπότ αρχίζουν να αποκτούν περίεργες συνήθειες.

Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο εμβληματικός συγγραφέας Michael Chrichton (The Sphere, The Andromeda Strain) δημιουργεί έναν τρομακτικό κόσμο με φόντο το θεματικό πάρκο όπου τα ρομπότ αποκτούν δική τους βούληση. Η προοπτική την οποία εξερεύνησε αργότερα στο Jurassic Park, μας είναι απόλυτα φανερή. Καλύτερο casting από τον Yul Brinner στο ρόλο του ρομπότ-πιστολέρο δε θα μπορούσε να υπάρξει, για το «Westwold» το οποίο ήταν το πρώτο φιλμ που χρησιμοποίησε ψηφιακή επεξεργασία φωτογραφίας, ώστε να παρουσιάσει την pixelated οπτική των μηχανικών πλασμάτων.

Dark Star – 1974 (John Carpenter)
Σουρεαλισμός κι εκκεντρικότητα στο διάστημα

‘ alt=»dark_star_ver3″ class=»aligncenter size-full wp-image-69654″ srcset=»http://reel.gr/wp-content/uploads/2016/06/dark_star_ver3-208×300.jpg 208w, http://reel.gr/wp-content/uploads/2016/06/dark_star_ver3.jpg 524w» sizes=»(max-width: 524px) 100vw, 524px» v:shapes=»_x0000_i1035″>
Το πλήρωμα του διαστημοπλοίου Dark Star, παραμένει στο διάστημα εδώ και 20 χρόνια, με αποστολή να καταστρέψει τους ασταθείς πλανήτες που ίσως σταθούν εμπόδιο στη μετοίκηση άλλων πλανητών από την ανθρωπότητα, κάτι που είναι πλέον εφικτό. Σύμμαχος τους, οι θερμοπυρηνικές βόμβες τεχνητής νοημοσύνης. Παρέα με έναν εξωγήινο (τρομακτικά ίδιο με μπάλα του βόλεϊ, ξεκαρδιστικό κάθε στιγμιότυπο) βρίσκονται καθ’οδόν για τον επόμενο προορισμό τους, το νεφέλωμα Veil.

Διδάσκοντας πως να διαχειριστείς ένα micro-budget (μόλις 60.000) και να το μετατρέψεις σε διαστημική περιπέτεια, ο John Carpenter πραγματοποίησε κάτι σαν παρωδία της Οδύσσειας του Διαστήματος, ή, κατά τον ίδιο «το Περιμένοντας τον Γκοντό στο διάστημα». Ήταν η πρώτη ταινία για τον μετέπειτα θρύλοτου τρόμου, στην οποία επίσης έγραψε το soundtrack δίνοντας μια γεύση για το τι θα επακολουθούσε.

Zardoz – 1974 (John Boorman)
Αθάνατοι εναντίον εξολοθρευτών και ο Sean Connery με outfit-φετίχ
Το έτος είναι 2293 και η ανθρωπότητα είναι χωρισμένη σε Immortals και Brutals, με τους δεύτερους να μαζεύουν φαγητό για τους πρώτους, που ζουν σε μία ειδυλλιακή τοποθεσία αποκλεισμένη από τον έξω κόσμο. Υποτασσόμενοι σε μία φτερωτή κεφαλή-Θεό ονόματι Zardoz, οι Brutals εκτελούν το θλιβερό καθήκον τους σε αντάλλαγμα για όπλα, μέχρι τη στιγμή που ένας απ’αυτούς, ο Zed, θα σκοτώσει τυχαία έναν από τους Immortals και θα καταφέρει να παρεισφρήσει στην περιοχή τους.

Δύο χρόνια μετά το ωμό, βουκολικό αριστούργημα του Deliverance, o John Boorman απολάμβανε αρκετή δημιουργική ελευθερία ώστε να δημιουργήσει τον κόσμο του Zardoz. Χαραγμένο στην ιστορία ως ένα από τα πιο εκκεντρικά δημιουργήματα του sci-fi σινεμά, το Zardoz, παρά τις κακές κριτικές που δέχτηκε απέκτησε ένα σημαντικότατο cult following –όπως συμβαίνει σε πολλές αντίστοιχες περιπτώσεις.

A Boy and his Dog – 1975 (L.Q. Jones)
Τηλεπαθητικά σκυλιά και αμοραλιστικοί χαρακτήρες σε μεταποκαλυπτική έρημο
Το 2024, μετά από ολοκληρωτική πυρηνική καταστροφή, ο Vic είναι 18χρονος που έχει γεννηθεί και ζήσει γνωρίζοντας μόνο αυτόν τον κόσμο. Παρέα με τον τηλεπαθητικό σκύλο, Blood, διασχίζουν καθημερινά το ερημωμένο τοπίο προς ανεύρεση (κυρίως) των βασικών για να επιβιώσουν.

Άλλο ένα φιλμ με ισχυρότατο cult following στη λίστα μας, το A Boy and His Dog ήταν μία από τις καλύτερες post-apocalyptic απεικονίσεις της εποχής, ενώ αποτέλεσε τη βασική έμπνευση για το εξαιρετικά πετυχημένο video-game, Fallout.

Logan’s Run – 1976 (Michael Anderson)
Οπτικό κι ενδυματολογικό υπερθέαμα

style=’outline: none;orphans: auto;text-align:start;widows: 1;-webkit-text-stroke-width: 0px; word-spacing:0px’ alt=»logans_run» class=»aligncenter size-full wp-image-69657″ v:shapes=»_x0000_i1038″>
Το 2274, η κοινωνία προκειμένου να προστατεύσει τους φυσικούς πόρους από το πρόβλημα του υπερπληθυσμού, αναγκάζει τους πολίτες της κλειστής κοινότητας της να περάσουν από τη διαδικασία του Carrousel: μόλις φτάσουν στην ηλικία των 30, «εξατμίζονται και ανανεώνονται». Αυτοί που αντιτίθενται στο τελετουργικό, επιχειρούν να δραπετεύσουν από την πόλη, επονομαζόμενοι ως «runners».

Πρώτη ταινία που χρησιμοποίησε την τεχνική της laser φωτογραφίας, το “Logan’s Run” είναι μία ενδυματολογική εξτραβαγκάνζα που εντυπωσιάζει με τα visuals της, για τα οποία μάλιστα βραβεύτηκε μεειδικό Όσκαρ. Βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο των William F. Nolan και George Clayton Johnson, είναι ένα φιλμ που ακόμα και σήμερα ξεχωρίζει για τη φωτογραφία του 8 φορές προτεινόμενου για Όσκαρ, Ernest Laszlo (Η Δίκη της Νυρεμβέργης, Fantastic Voyage) και το εκπληκτικό art direction του Dale Hennesy(Annie, Fantastic Voyage).

The Man Who Fell to Earth – 1976 (Nicholas Roeg)
David Bowie, ο εξωγήινος που μας άξιζε
Ο Thomas Jerome Newton, εξωγήινος με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, καταφτάνει στη Γη με το διαστημόπλοιο του. Σε μία απέλπιδα προσπάθεια να εξασφαλίσει νερό για τον άγονο πλανήτη του, θα χρησιμοποιήσει την προηγμένη τεχνολογία του πλανήτη του ώστε να ιδρύσει έναν τεχνολογικό κολοσσό και, ακολούθως, να πατεντάρει εκατοντάδες νέα προϊόντα, αποκτώντας τρομακτικό πλούτο και οδηγώντας έναν ολόκληρο κόσμο σε τεχνολογική ανάπτυξη ως το σημείο της διαστημικής εξερεύνησης.

Τι να πρωτοπούμε για το The Man Who Fell to Earth; Τρία χρόνια μετά το στοιχειωτικό «Don’t Look Now”, ο βρετανός κινηματογραφιστής μας υπενθυμίζει το μοναδικό του ταλέντο στην αξιοποίηση των ερμηνειών διάσημων ροκ σταρ (Mick Jagger στο Performance) και βρίσκει στο πρόσωπο του σπουδαίου David Bowie τον απόλυτο alien πρωταγωνιστή. Ονειρικές σεκάνς, σουρεαλιστικές εικόνες και το τρίπτυχοRip Torn-Candy Clark-David Bowie να κλέβει την παράσταση. Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών.

 

Πηγή: http://reel.gr/h-anoiksh-twn-sci-fi-sta-70s/

 

Advertisements