σαν σήμερα ταξίδεψε ο Ποιητής

Σαν σήμερα λοιπόν που λέτε, στο ξημέρωμα της 20ης του Σεπτέμβρη πεθαίνει από μετεγχειρητικές επιπλοκές ο Ποιητής. Κατά κόσμον Γιώργος Σεφέρης. Η γεμάτη αγωνία φωνή του είχε δημόσια ακουστεί, για τελευταία φορά στις 28 Μαρτίου του 1969 όταν με την ενορατική οξυδέρκεια που διακρίνει αληθινό Ποιητή είχε πει μεταξύ άλλων στο ραδιόφωνο του BBC: «Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης, όπου όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι αυτές να καταποντισθούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά» Το τεράστιο πλήθος που ακολούθησε το φέρετρο στους δρόμους, μιλάμε για χιλιάδες επί χιλιάδων και ξένες τηλεοράσεις και αποστολές που έκαμαν τους ένστολους και τους κρυμμένους χαφιέδες αμήχανους, ακόμα τριγυρνά, φάντασμα θεόρατο στην Αθήνα, στους ίδιους δρόμους, μουρμουρίζοντας την Άρνηση.

Μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης

Ξύπνησα μὲ τὸ μαρμάρινο τοῦτο κεφάλι στὰ χέρια
ποὺ μοῦ ἐξαντλεῖ τοὺς ἀγκῶνες καὶ δὲν ξέρω ποῦ νὰ
τ᾿ ἀκουμπήσω.
Ἔπεφτε τὸ ὄνειρο καθὼς ἔβγαινα ἀπὸ τὸ ὄνειρο
ἔτσι ἑνώθηκε ἡ ζωή μας καὶ θὰ εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ ξαναχωρίσει.

Κοιτάζω τὰ μάτια. Μήτε ἀνοιχτὰ μήτε κλειστὰ
μιλῶ στὸ στόμα ποὺ ὅλο γυρεύει νὰ μιλήσει
κρατῶ τὰ μάγουλα ποὺ ξεπέρασαν τὸ δέρμα.

Δὲν ἔχω ἄλλη δύναμη
τὰ χέρια μου χάνουνται καὶ μὲ πλησιάζουν
ἀκρωτηριασμένα.

Γιώργος Πήττας

Advertisements