4 FTS pro (3)

3

ΕΝΑ: Ήρθε η ώρα του ραντεβού μας και πάλι. Ελπίζω η έρευνά μας να έχει προχωρήσει. Αυτή τη φορά, δουλέψατε όλοι στον ίδιο τομέα. Το θέμα μας λοιπόν, είναι αν αυτός ο πολιτισμός αξίζει τον κόπο. Έχουν μείνει ακόμα εβδομήντα μέρες.
ΔΥΟ: Αυτό ακριβώς είναι το ερώτημα. Σύμφωνα με όσα έψαξα και βρήκα, βρισκόμαστε στο όριο. Ο πολιτισμός των ανθρώπων έχει βγάλει πολύ καλά, μα και πολύ άσχημα πράγματα. Το πιο όμορφο που έχει βγάλει πρέπει να είναι οι τέχνη.
Υπάρχουν άνθρωποι που ζωγραφίζουν υπέροχα. Αναπαριστούν δηλαδή πρόσωπα ή καταστάσεις σε ένα επίπεδο. Πιάνω πολλά συναισθήματα για το πόσο ωραία είναι μια ζωγραφιά ή για το πόσο υπέροχα είναι τα χρώματα ή ο συνδυασμός τους. Όμως, δεν μπορώ ούτε τα χρώματα; Να δω, ούτε τα σχέδια. Αυτό το είδος είναι πολύ τυχερό που μπορεί να το κάνει.
Η γλυπτική είναι μια τέχνη σαν τη ζωγραφική, μόνο που είναι κατασκευή στερεών προσώπων ή παραστάσεων. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ελάχιστοι από το είδος ασχολούνται με αυτόν τον τομέα. Ίσως γιατί δεν μπορούν να νοιώσουν ο ένας τον άλλον, δεν έχουν την ενσυναίσθηση. Μεταφράζουν διαφορετικά τα συναισθήματα και τις σκέψεις που θέλει να μεταδώσει ο δημιουργός. Το περίεργο είναι ότι ούτε ο πομπός μπορεί να τα στείλει, ούτε οι δέκτες έχουν προθυμία να τα ανιχνεύσουν.
Έχουν απομακρυνθεί από την ενότητα. Έχουν μάθει να σκέφτονται με εμπόδια που αποκαλούν… ταμπού.
Υπάρχουν όμως και μορφές τέχνης που απευθύνονται σε περισσότερους.
Υπάρχουν άνθρωποι που δημιουργούν υπέροχη μουσική. Από όλους τους ανθρώπους, χωρίς καμιά εξαίρεση, συλλαμβάνω υπέροχα συναισθήματα όταν ακούν μουσική. Το περίεργο είναι ότι κάθε ηλικία ακούει το δικό της είδος. Όταν ο οργανισμός γεράσει, οι νέοι της εποχής ακούν διαφορετικό είδος, το οποίο οι παλιοί δεν αποδέχονται. Περίεργο, γιατί, πιάνω το ίδιο συναίσθημα από όλους, παρά τη διαφορά στα είδη. Ίσως η μουσική είναι το μόνο είδος τέχνης με το οποίο όλοι ασχολούνται και πιάνω κάθε φορά το ίδιο είδος ψυχικής ανάτασης. Είναι πολύ τυχεροί οι άνθρωποι που έχουν τη μουσική. Κρίμα που δεν μπορώ να ακούσω τους ήχους. Φαίνεται ότι ο συνδυασμός τους είναι αυτός που δημιουργεί τη χαρά. Ακόμα, φαίνεται ότι η μουσική είναι το μόνο είδος τέχνης με καθολική επιρροή.
Με την ανάπτυξη της τεχνολογίας τους, οι άνθρωποι δημιούργησαν και πιο συνθετικά είδη τέχνης: θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση, είναι συνδυασμός των προηγούμενων τεχνών. Μάλλον δεν μπορούν να τα παρακολουθήσουν όλοι.
Μια άλλη, πολύ δημιουργική απασχόληση, είναι ο αθλητισμός. Είναι η προσπάθεια άθλησης των σωμάτων. Αυτό που αρκετοί παρακολουθούν είναι ο διαγωνισμός ανάμεσα στους καλύτερους. Όμως, έτσι ακυρώνεται το μεγάλο πλήθος.
Σημειώνω τον αθλητισμό διότι, στις μικρότερες ηλικίες του είδους, ανίχνευσα το πιο δυνατό και καθολικό συναίσθημα. Είναι η χαρά που αισθάνονται τα πιτσιρίκια των ανθρώπων όταν παίζουν με ένα σφαιρικό αντικείμενο που λέγεται μπάλα. Πραγματικά, αυτό ήταν το πιο δυνατό και ενιαίο σήμα που έπιασα και δεν μπορώ να το εξηγήσω με τη λογική. Διαφορετικός τρόπος ανάπτυξης, διαφορετικός τρόπος ζωής, όμως το συναίσθημα ίδιο σε όλους, δυνατό και καθολικό.
Συμπέρασμα: ένα δυνατό όπλο που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε είναι η μπάλα.

ΕΝΑ: Πολύ ενδιαφέρον. Νούμερο 3, τα συμπεράσματά σου;

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

  • Καλησπέρα,κύριε. Τι επιθυμείτε, παρακαλώ;
  • Το κλασικό μου, Ινδιάνα.

Κατσαρίδα κάτω από το ψυγείο. Την κοίταξε με θυμό. Ήταν σαν να της έλεγε «γιατί, βρε παιδάκι μου, τώρα; Είμαι χάλια, είμαι κουρασμένη, η μέση μου έχει διαλυθεί… κι έρχεσαι τώρα ΕΣΥ, να με βάλεις σε έξτρα μπελάδες;» Σταμάτησε την επικοινωνία, μόλις ο εγκέφαλος έστειλε το σήμα της επιστροφής στη λογική. Όταν προσπαθείς να μιλήσεις σε μια κατσαρίδα, μάλλον εκείνη δεν θα καταλάβει και πολλά. Άλλωστε, με εντελώς διαφορετικό, αν και πιο φυσιολογικό, τρόπο, το ψωμί της προσπαθούσε να βγάλει κι εκείνη.
– Τι θα γίνει με εκείνο το γ@μ/ένο το τσίζμπεργκερ, θα αργήσει πολύ;
Γούρλωσε τα μάτια και διέταξε βίαια τα χείλη της να πάρουν το σχήμα του χαμόγελου.
– Μάλιστα κύριε, βεβαίως κύριε, έρχεται αμέσως. Σας ζητώ ειλικρινά συγγνώμη για την μικρή καθυστέρηση.
Τα είπε αυτά σηκώνοντας απότομα το κορμί της. Το «κρακ» από τους σπονδύλους της πρέπει να ήταν αρκετό να ρίξει τον τοίχο, αλλά φαίνεται πως μόνο εκείνη το κατάλαβε. Προσπάθησε να κρύψει μέσα της τον πόνο. Αναρωτήθηκε αν, μετά από τόση προσπάθεια, θα ήταν σε θέση, όταν και αν περάσει το μαρτύριο, να επαναφέρει τα χείλη της στη φυσιολογική τους θέση.
– Ωραία σερβίρεις  τον κόσμο, αρκουδίτσα. Άσε τα πολλά λόγια και φρόντισε να μου φέρεις το γ@μ/ένο το τσίζμπεργκερ μέχρι το δέκα, μην έρθω εκεί και σε κάνω αναστενάξεις…
– Μην αγχώνεστε, κύριε, έρχεται αμέσως.

Ο «κύριος» ήταν ο Τόμας, ο κηπουρός. Κάθε βράδυ σχεδόν ερχόταν στο φαστφουντάδικο που δούλευε. Κάθε βράδυ έλυνε το ζωνάρι του για καυγά. Όμως τώρα, όπως σχεδόν κάθε βράδυ, κάτι είχε πιει ή κάτι είχε πάρει.
Με υπερπροσπάθεια επιστράτευσε κάθε μυ και νευρώνα του κορμιού της. Με χαμόγελο και βήμα χαρωπό έφτασε στο τραπέζι του Τόμας, κρατώντας θριαμβευτικά το…
– Το γ@μ/ένο το τσίζμπεργκερ ήρθε επιτέλους. Έμεινε από καύσιμα η μαούνα που αποκαλείς «κορμί» και δεν μπορούσες να έρθεις νωρίτερα;
– Με συγχωρείτε, κύριε Τόμας. Χίλια συγγνώμη. Ήταν η πρώτη φορά, δεν θα ξανασυμβεί.

Εντάξει, ήταν λίγο παχουλή. Υπέρβαρη, κατά το πιο σικ. Όμως, έφταιγε και ο θυρεοειδής, έφταιγαν και τα γονίδια. Σημαντική συμβολή είχαν και όλα τα προβλήματα… όλα όσα της είχαν έρθει ανάποδα τον τελευταίο καιρό… η κατσαρίδα…

Δεν άκουσε την αντίδραση που περίμενε σε εύλογο χρόνο και έκανε μεταβολή για την κουζίνα. Όλα της τα κύτταρα ήταν έτοιμα να ορμήσουν και να φάνε ζωντανό τον «κύριο» Τόμας, αλλά ο εγκέφαλός της είχε ακόμα τα κουμάντα.
– Κι αυτό το γ@μ/ένο το κυλινδράκι τι έχει μέσα; Κέτσαπ ή σως; Είμαι παλιός πελάτης, με ξέρετε, και απαιτώ την…
– Μην το πεις… την μουστάρδα σου θέλεις. Την γ@μ/νη πικάντικη μουστάρδα σου. Ε, δεν έχουμε, τελείωσε, φινίτο. Δεν προλάβαμε να φτιάξουμε σήμερα και δεν φταίω εγώ αν η προηγούμενη βάρδια ήταν 8 μηνών έγκυος κι έπρεπε να πάει εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Τώρα ανέλαβα, τώρα το έμαθα. ΟΚ; Αν το ήξερα νωρίτερα, αγαπητέ κύριε Τομ…
– Τόμας…
– … αυτό, να είστε σίγουρος ότι θα έκανα τα πάντα για να μην σας λείψει η πρασινοκίτρινη μουστάρδα σας, καπίσι;

Το αίμα της χοροπηδούσε. Η καρδιά της ήταν έτοιμη να πετάξει. Ο εγκέφαλός της είχε καταληφθεί από κάποιο άλλο πλάσμα, μάλλον αυτό που πρωταγωνιστούσε στα όνειρά της κάθε φορά που, κλαμένη στο υπόγειο δωματιάκι της, έπαιρνε το ξίφος και καθάριζε τα ανθρώπινα σκουπίδια.

Ο Τόμας, αφού ξανάβαλε τα γουρλωμένα μάτια του στη θέση τους, σηκώθηκε με τσαμπουκά. Εκείνη, ήξερε πως είχε ξεπεράσει τα όρια. Και ότι θα έπρεπε να φύγει με το κεφάλι σηκωμένο.
Μια κλωτσιά στα απόκρυφα του Τόμας ήταν το αποτέλεσμα μιας αργής προσπάθειας του τελευταίου να επιβάλει την τάξη, τεντώνοντας το χέρι προς το λαιμό της. Όμως, το παιχνίδι δεν θα το έπαιρνε πια η φανέλα. Το αίμα της, εκείνη τη στιγμή, έβραζε ακόμα και λόχο αγριογούρουνων πιασμένων από τον Οβελίξ.

  • Χίλαρυ Τραμπ!!! Τι νομίζεις πως κάνεις;
    Ήταν η φωνή του αφεντικού. Όλοι σήκωσαν το κεφάλι τους βλέποντας προς την πάνω άκρη της σκάλας, εκεί όπου ο Μάθιου προσπαθούσε να κάνει μια θριαμβευτική/επιβλητική είσοδο.
  • Σώζω την αξιοπρέπειά μου, το μόνο που μου απόμεινε.
  • Τολμάς να ξεσπάς στον κύριο Τομ;
  • Τόμας.
  • Πού την είδες την «κυριότητα»; ούρλιαξε η υπάλληλος.
  • Απολύεσαι, ούρλιαξε το αφεντικό.
  • Μόνο όταν μου δώσεις τα τρία μηνιάτικα, όσα ακριβώς και τα νοίκια που χρωστάω, του απάντησε.
    Μάλιστα, ένα κοπάδι σάλια προσγειώθηκε στο πρόσωπο του Μάθιου. Εκείνος, σκουπίστηκε αιφνιδιασμένος, χρησιμοποιώντας ακόμα και το διαμαντένιο δαχτυλίδι του.

Με ένα νεύμα, της έκανε νόημα να τον ακολουθήσει. Κατευθύνθηκαν προς το γραφειάκι με την χειρόγραφη αυτοκόλλητη ταμπελίτσα «Διεύθυνσις». Στη διάρκεια της πομπής, χάζευε το σουλούπι του υπερβολικά κοντού και τριχωτού άντρα. Ήταν τόσο μικρόσωμος που μόνο με τιράντες μπορούσε να συγκρατήσει στο κορμάκι του το χλιδάτο κοστούμι του – κάπως έτσι έπρεπε να «φανεί» κάποιος με τέτοιες διαστάσεις.

  • Δεν το περίμενα από σένα, Χίλαρυ. Ξέρω ότι η μανούλα σου είναι άρρωστη. Κι εγώ, σαν γενναιόδωρος που είμαι, θα σου δώσω μια ευκαιρία… ακόμα… Λοιπόν. Πρώτον, μένεις στη δουλειά, θα τα βρω με τον Τομ. Δεύτερον, μπορείς να με λες Στήβεν. Τρίτον, μου αρέσουν οι παχουλές, σαν και σένα και… από την πρώτη στιγμή που σε είδα…
    Ήταν γεγονός πως της χρωστούσε μια διμοιρία σάλια. Αλλά σε τυχαία επιφάνεια, όχι σε στοχευμένη. Μια ακόμα κλωτσιά στα αχαμνά ενός ακόμα άντρα ήταν η απάντηση της Χίλαρυ. Ήταν παχουλή, ναι. Καταδικασμένη από γονίδια και θυρεοειδή, όμως. Σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει άλλοθι για τους από κάτω, σε έναν κόσμο που η λογική σταματά, εκεί που βλέπεις – με μάτια θολά από τον λιγοστό σου ύπνο – το ηλιοβασίλεμα να σε επιστρατεύει να εργαστείς, αντί να παίξεις με τα χρώματα του ουρανού, εκεί και τότε πήρε το παλτό της κι έφυγε.

Δεν μέτρησε το χρόνο μέχρι να πάει στο δωμάτιό της, σε ένα υπόγειο στο Μπρούκλιν. Δεν σήκωσε τα μάτια να «κουτσομπολέψει» το στυλ του όποιου/ κάποιου την παρενοχλούσε στο μετρό. Δεν έπαιξε με τα ολόλευκά της από το κρύο χνώτα, ψάχνοντας στην τσαντούλα της το κλειδί της εξώπορτας της πολυκατοικίας και το κλειδί του καταφυγίου των στεναγμών που ήταν το δωματιάκι της. Πήγε με κλειστά μάτια στην παγωμένη γωνιά που δεχόταν το κρεβάτι της. Έκλαψε με λυγμούς κοιτάζοντας από το μικρό παράθυρο μήπως και φανεί ο Αράχνης ή ο Νυχτερίδας, να νικήσουν τους κακούς. Μάταια… Μέχρι τη στιγμή που η γραμμή του ορίζοντα φωτίστηκε ελαφρά από μια λεπτή λαμπερή γραμμή… μόνο τότε τα βλέφαρα υπάκουσαν στην εντολή του εγκεφάλου, ο οποίος είχε ανακαταλάβει το είναι της. Φοβισμένος κι αυτός να αντιμετωπίσει τη νέα μέρα. Το αύριο. Το τώρα.

Την ίδια στιγμή…
Ο Λουμούμπα είχε μια ιδέα, κάπου κοντά εκεί…
Ο Ζαχαρίας Ζαχαριάς προσπαθούσε να συνέρθει από το ρακί…
Ο Μούκουλ σταμάτησε για μια στιγμή να μαζεύει ρύζι…

ΤΡΙΑ: Υπάρχει μια πλειοψηφία. Σιωπηλή, μακριά από αυτό που οι άνθρωποι  αποκαλούν «βία»…

[συνεχίζεται]

Advertisements