4 FTS pro (6)

ΕΝΑ: Βρισκόμαστε αρκετό καιρό εδώ και έχουμε μάθει πολλά. Σαν μια πρώτη γεύση, ας αναλύσουμε με τη σειρά αυτά που χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής, πριν το ΤΕΣΣΕΡΑ μας αναλύσει το πρώτο σχέδιο.
ΔΥΟ: Πρέπει να  σημειώσω τα φυτά… πρωτόγονοι οργανισμοί, δεν έχουν καν συστήματα οργάνων. Μόνο όργανα: ρίζες, βλαστός, φύλλα… Αυτά, λοιπόν, αρκούν για να δώσουν το οξυγόνο που χρειάζονται για τις καύσεις τους οι κάπως πιο εξελιγμένοι οργανισμοί, ας μου επιτραπεί ο ευφημισμός να τους αποκαλώ έτσι…
Τα φυτά είναι θαυμαστά. Ριζώνουν σε οποιοδήποτε σημείο, προσαρμόζονται αμέσως στο περιβάλλον του σημείου εκείνου και αποθηκεύουν ενέργεια για τις μελλοντικές τους λειτουργίες. Όμως, κάθε μέρα, μα κάθε μέρα, δίνουν το απαραίτητο για τους άλλους οργανισμούς οξυγόνο. Με βάση αυτά που βλέπω, θα έλεγα ότι είναι τα πιστά ρομπότ που εκτελούν το καθήκον τους κάτω από οποιεσδήποτε δυσκολίες.
Στη ζούγκλα, στο δάσος, στην έρημο, ακόμα και στις πόλεις, πάντα είναι οι πιστοί υπηρέτες… όταν δεν τρώγονται από άλλους οργανισμούς. Αλλά, ακόμα και τότε, έχουν ένα καταπληκτικό σύστημα αναπαραγωγής. Οι σπόροι τους μπορούν να αναπτυχθούν σε αρκετά σκληρές συνθήκες.
Πέρα από τον θαυμασμό μου για τα φυτά, έχω να αναφέρω ότι, όσο πιο πολύπλοκος γίνεται ένας οργανισμός, τόσο πιο ντελικάτες χρειάζεται να είναι οι συνθήκες του περιβάλλοντος γύρω του ώστε να αναπτυχθεί.
ΕΝΑ: Καλή αναφορά. Να σημειώσω βέβαια, ότι τα φυτά ήταν το πρώτο είδος ζωής στον πλανήτη Γη. Θεμέλιος λίθος της ζωής αυτής είναι το κύτταρο, όλοι είστε ενημερωμένοι γι αυτό. Ακόμα και μετά τα φυτά, δημιουργήθηκαν οργανισμοί που μπορούσαν μεν να κινηθούν, αλλά μπορούσαν επίσης να κατεβάσουν τα ρολά κάτω από αντίξοες συνθήκες.
Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες άσχετες με το θέμα μας, αλλά τα σαλιγκάρια είναι κάτι το καταπληκτικό! Εννοώ, βλέποντάς τα όλα με την ανθρώπινη ματιά, προσπαθώ να συνδέσω αυτό που εννοούν μικρόκοσμο (δεν το βλέπουν με τα μάτια τους, παρά μόνο με όργανα που κατασκευάζουν) με τον μακρόκοσμο (το βλέπουν και το αντικείμενο και τις αλλαγές του).
Τα σαλιγκάρια, λοιπόν, είναι μεγαλόσωμοι, σχετικά με αυτό που μελετάμε, οργανισμοί, αλλά προσαρμόζονται τέλεια στο περιβάλλον.
Εξηγώ:
Τρέφονται με ορισμένα φυτά, αλλά όταν οι συνθήκες το απαγορεύουν (ξηρασία), τότε «κλείνουν το μαγαζί» και περιμένουν να αλλάξει το περιβάλλον. Δημιουργούν ένα φρούριο γύρω από το κέλυφός τους, μια πανίσχυρη κόλλα, η οποία όμως έχει, ευτυχώς, ένα τρωτό σημείο: είναι υδατοδιαλυτή. Έτσι, με τα πρώτα σημάδια  υγρασίας, το φρούριο καταρρέει και το σαλιγκάρι είναι αναγκασμένο να βρει τροφή, η οποία, παρεπιπτόντως, έχει αναπτυχθεί λόγω της ύπαρξης νερού.
ΔΥΟ: Έτσι λοιπόν, έχουμε ένα ακόμα θαύμα ζωής: προσαρμογή στο περιβάλλον μεν, αναστολή των λειτουργιών δε, μέχρι να γίνουν ευνοϊκές οι συνθήκες.
ΤΡΙΑ: Ε, λοιπόν, εντελώς αντίθετος οργανισμός είναι ο άνθρωπος, ο κυρίαρχος, υποτίθεται, του πλανήτη. Ναι μεν, σαν οργανισμός, προσαρμόζεται στις συνθήκες, όμως οι εξουσίες που τεχνητά έχει επιλέξει ο ίδιος να ασκεί είναι αυτοκαταστροφικές και ενάντια στη φύση.
Εξηγώ:
Όσον αφορά την τροφή, συμπεριφέρεται σαν να είναι φυτό. Τρώει με βουλημία ό,τι βρει μπροστά του, λες και θα αποθηκεύσει το περίσσευμα σε χυμοτόπια. Μιλάω για ανθρώπους που έχουν τροφή.
Ένα μεγάλο μέρος δεν έχει να φάει. Το περίεργο είναι ότι αυτό το αρκετά μεγάλο ποσοστό ζει στα πιο εύφορα μέρη του πλανήτη. Η περίεργη αυτή ανωμαλία εξηγείται από το ότι το σύστημα ανταλλαγής ενέργειας, αυτό που αποκαλούν «οικονομία»πάσχει σε πολλά σημεία…
Και εδώ έρχομαι στο κυρίως θέμα. Τυπικά, οι άνθρωποι διαλέγουν ηγέτες, αυτούς δηλαδή που παίρνουν αποφάσεις, από ένα σύστημα που λέγεται «δημοκρατία». Αντί όμως να επιλέγουν τους πιο ικανούς, αυτοί διαλέγουν να τιμωρούν τους προηγούμενους. Οι άνθρωποι έχουν την περίεργη και αρρωστημένη αίσθηση ότι, δια της τιμωρίας, γυρνά ο χρόνος πίσω και βελτιώνονται όλα όσα πήγαν στραβά στο παρελθόν. Όλα αυτά ενισχύονται από το συναισθηματικό μπλέξιμο του ανθρώπου με ιδέες και αξίες που αυτό-αποκαλεί θρησκεία, οικονομία, οικογένεια, ήθος, παράδοση, τα έχουμε δει αυτά.
Γενικά, οι αξιολογήσεις για τον άνθρωπο, το κυρίαρχο είδος της Γης, είναι πολύ αρνητικές.

 

ΕΝΑ: Μην ξεχνάτε ότι είμαστε εδώ για να επιλέξουμε ανάμεσα στις εξής λύσεις:
α) καταστρέφουμε τον πλανήτη
β) καταστρέφουμε τον άνθρωπο
γ) δίνουμε στον άνθρωπο μια τελευταία ευκαιρία…
ΤΕΣΣΕΡΑ: Μιας και πρέπει να δουλέψω πάνω στο (γ), έχω αρχίσει να εφαρμόζω ένα προσχέδιο. Ανάλογα με την εξέλιξή του, θα παρθεί και η τελική απόφαση.
Πριν σας το παρουσιάσω να επισημάνω ότι, όπως διαπιστώθηκε πριν, υπάρχει μια σιωπηρή πλειοψηφία ανθρώπων, με θετικές σκέψεις και Αγάπη, που όμως η έμφυτη δειλία και η στενωπός των ταμπού δεν την αφήνει να εκφρασθεί. Ακόμα και η επικοινωνία μεταξύ των μελών της είναι δύσκολη, μιας και κάποιοι έχουν πολύ καλά φροντίσει να αισθάνονται μειονεκτικά οι άνθρωποι αυτοί, παρά το ότι έχουν ικανότητες πολύ μεγαλύτερες από τον μέσο όρο.
Το σχέδιο, λοιπόν, του οποίου η εφαρμογή τρέχει κιόλας, είναι…

. . . . . . . /////// . . . . . . .\\\\ . . . . . . .

«Όχι…» βρόντηξε μια φωνή μέσα της «… δεν θα το φας».
Τι νόημα έχουν οι φωνές που το υποσυνείδητο μας επιβάλλει, μέσα από άγνωστους μηχανισμούς, να ακούσουμε; Στο κάτω-κάτω, αυτές είναι φωνές της φαντασίας. Εδώ όμως, τώρα, ακούω και τη φωνή της κοιλιάς μου που γουργουρίζει. Τώρα θα μου πεις, ένστικτο είναι αυτό, πρέπει να φάμε για να ζήσουμε. Και είναι πολύ δυνατός ο ήχος τοις κοιλιάς, πανάθεμά τον. Εντάξει, βρέθηκε αυτό το στούντιο κοντά σε κεντρική λεωφόρο, μια χαρά αράζουμε δίπλα στο παράθυρο και βλέπουμε τους προβολείς των αυτοκινήτων να χορεύουν. Αλλά, είναι σιωπηλός αυτός ο χορός. Δέσμες από κατευθυνόμενα φώτα, που λες και κυνηγούν τους εφιάλτες σου ή τα κρυφά σου όνειρα στους τοίχους, που σαν δυνατά μαγνητόφωνα παλιάς εποχής κατέγραψαν τους φόβους σου και τις λαχτάρες σου στις αυλακιές τους. Ναι, ωραία η ψυχή, το πνεύμα και οι ιδέες, όμως κάποιος με έχει προγραμματίσει να πεινάω και να τρώω. Ναι, ίσως λίγο παραπάνω από το κανονικό, γιατί είμαι υπέρβαρη, αλλά, φταίω εγώ; Φταίνε τα γονίδια;
«Προσβάλλεις τους προγόνους σου με αυτά που σκέφτεσαι».
Μπορεί. Όμως, εκείνοι ζούσαν όλη μέρα στη φύση. Κινούνταν, έτρεχαν, είχαν άλλες αγωνίες. Αν ζούσαν τώρα, έτσι θα ήταν; Μπορεί να κυκλοφορούσαν καλοντυμένοι, με έναν χαρτοφύλακα μαύρο, να ταιριάζει με το κόκκινο δέρμα τους στις αντανακλάσεις ενός γυάλινου ανελκυστήρα. Μπορεί και να ήταν χοντροί, σαν και μένα, κι όχι αγέρωχοι όπως τους δείχνουν οι φωτογραφίες. Μπορεί να έτρεχαν να δουλέψουν, μέσα στην πόλη των χλωμών, να κυνηγήσουν τα ρημάδια τα φράγκα… να υποκλίνονταν στα αφεντικά, να διάταζαν τα μάγουλά τους να κάνουν πίσω για να έρθει το ψεύτικο χαμόγελο…
Όμως, δες, είμαι ερυθρόδερμη και προσπαθώ να επιζήσω σε έναν κόσμο λευκών. Σε μια ζούγκλα που καμιά τους ιδέα, κανένα τους δόγμα, δεν υπαγορεύει τους κανόνες της. Μιλάνε για Χριστό και Αγάπη, αλλά τους κυβερνούν το μίσος, ο φθόνος και το Εγώ.
Κι εγώ, τι να κάνω εγώ; Αντιστέκομαι. Πώς; Με το να βρίσκω δυο λεπτά κάθε μέρα ελεύθερα για μένα, με το να χαίρομαι αυτά που ακόμα με αφήνουν τα περιθώριά τους να χαρώ. Δες τη μουστάρδα, τι ωραίο κίτρινο χρώμα που έχει… πώς ταιριάζει με το κόκκινο δέρμα μου…Πώς δένει με το λουκάνικο που αγκαλιάζει το ψωμάκι… Μεγάλε Μανιτού, πεινάω. Και…

 

Η οθόνη του λάπτοπ άναψε στα σκοτεινά… Μήνυμα από το σάιτ «βρες το χοντρό σου ταίρι» [find your fat alter ego].
Σηκώθηκε τόσο απότομα, που την πόνεσε η μέση της.
Έγλυψε βιαστικά τη μουστάρδα, που αργά σαν γλυκερίνη κατηφόριζε από τα στρογγυλά, παχιά της χείλη… ευτυχώς που είχε αντισταθεί και δεν είχε βάλει κέτσαπ, της θύμιζε τόσο τα σχόλια των άλλων για το δέρμα της…

  • Γεια σου, Ελπίδα, είμαι ο Αλαίν. Πήρα το μήνυμά σου.
    Ανάθεμα κι αν είχε στείλει μήνυμα σε οποιονδήποτε Αλαίν.  Όμως, όπως διάβασε ότι έλεγε ο Μανιτού, τσίμπα την ευκαιρία…
  • Άκου, είχα μια χάλια μέρα. Θα σου πω την αλήθεια. Ναι, είμαι χοντρή. Ζω στη Νέα Υόρκη, αλλά είμαι Ινδιάνα. Σαν αμερικανός πολίτης ονομάζομαι Χίλαρυ Τραμπ. Σαν Ινδιάνα, είμαι η Ελπίδα, ο τελευταίος γόνος μιας οικογένειας. Γι αυτό ονομάστηκα έτσι. Θέλω να φάω έναν σκύλο καυτό, λετ μι πλίιιιζ. Έχασα τη δουλειά μου σήμερα και είμαι απελπισμένη.
  • Κι εγώ μια ριμάδα Αλήθεια ψάχνω. Σήμερα έχασα κι εγώ τη δουλειά μου, αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Ή δεν αξίζουμε σαν είδος, ή κάτι κάνουμε στραβά.
  • Συμφωνώ. Λένε ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Μπορώ να δω τα δικά σου;
  • Εγώ;

. . . . . . . /////// . . . . . . .\\\\ . . . . . . .

ΕΝΑ: Δεν ξέρω, θεωρώ ότι είναι δύσκολο στην εφαρμογή το σχέδιο αυτό. Κυρίως, για το πώς θα ξεπεράσουν οι άνθρωποι αυτοί τα συμπλέγματά τους…
ΤΕΣΣΕΡΑ: … τα οποία, βέβαια, ίσως και να είναι τεχνητά.
ΤΡΙΑ: Ίσως είναι η τελευταία ευκαιρία για το είδος.
ΔΥΟ: Τουλάχιστον, αν είναι να σταματήσει η ζωή στη Γη, ας πάρουμε τα φυτά αλλού… Είναι άδολοι και πιστοί υπηρέτες και ίσως φανούν χρήσιμα στην εμφάνιση μορφών ζωής αλλού…
ΤΕΣΣΕΡΑ: Πρώτη απόπειρα:
α) Ζαχαρίας Ζαχαριάς, μαθηματικός, λευκός. Η ανάλυση έδειξε ότι είναι αρκετά έξυπνος για την αποστολή…
β) Χίλαρυ Τραμπ, ινδιάνα σε κοινωνία λευκών. Μεγάλο πείσμα και προσήλωση στον στόχο…
γ) Λουμούμπα, καθηγητής Φιλοσοφίας… ηγετική μορφή, που με τη νηφαλιότητά του θα κρατήσει τις ισορροπίες…
δ) Μούκουλ, ζει σε κοινωνία Ινδών, αλλά έχει κινέζικες ρίζες. Μόλις έκλεισε τα 18, αλλά δεν το ξέρει ακόμα. Η νεανική του ορμή θα είναι πολύτιμη στην πρώτη απόπειρα.
Δεν τόλμησα να προσβάλλω τις γενετικές ανωμαλίες. Μόνο αυτές που εκπορεύονται από τις ιδέες. Αντιθέτως, η ανάλυση των γονιδίων των δύο πρώτων έδωσε υπόσχεση για μια πολύ έντονη σεξουαλική έλξη. Θα φανεί…
Συνειδητή αντιπάθεια για χρήμα, εξουσία, κοινωνία.
Κανένα ίχνος αντίστασης σε ένστικτα, όπως σεξ, βουλιμία… περιμένω να δω πώς θα πάει με αυτούς τους τέσσερεις. Είναι τόσο απλό, τελικά, να γκρεμίσεις έναν πρωτόγονο «πολιτισμό»…
Έπραξα τα δέοντα ώστε να έρθουν σε Επαφή.
ΕΝΑ: Ξεκινάμε με αυτά τα αναλώσιμα. Στην πορεία, θα δούμε ποιες επεμβάσεις χρειάζονται…

[συνεχίζεται…]

Advertisements