4 FTS pro (8)

  • 8 –

  • Το εισιτήριό σας, παρακαλώ…, επέμεινε ο άγνωστος άντρας.
  • Το… εεε… τι είναι το εισιτήριο;
    Τα δένδρα περνούσαν από μπροστά του όλο και πιο γρήγορα, έξω από το παράθυρο. Προσπάθησε να μην τα παρατηρεί, έπρεπε να προσπαθήσει να καταλάβει τι γίνεται.
    -Εισιτήριο, νεαρέ, είναι ένα χαρτάκι που δείχνει ότι πλήρωσες για να ταξιδεύεις εδώ μέσα.
  • Ζητάτε από ένα μικρό παιδάκι να πληρώσει, την ώρα που κάποιος ενήλικας, ο πατέρας του, προφανώς, είναι δίπλα του;
  • Ώστε… είστε ο πατέρας του, λοιπόν…
    Ο ελεγκτής ήταν αρκετά μπερδεμένος. Είχε τσακωθεί με τη γυναίκα του πριν ξεκινήσει για τη δουλειά και το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε, πρωί-πρωί, ήταν να τσακωθεί με έναν δωδεκάχρονο, άντε δεκατετράχρονο. Μάλιστα, έβλεπε ένα παιδί φανερά κινεζικής καταγωγής να έχει για πατέρα έναν μαύρο άνδρα.

  • Αν σας παραξενεύει αυτό που βλέπετε, να αναφέρω απλά ότι είμαι ο θετός πατέρας του παιδιού.

  • Ναι… βέβαια…
  • Ακούστε, κύριε. Θα μπορούσα να σας κάνω ολόκληρη διάλεξη για επικρατή και υπολειπόμενα γονίδια, αλλά ούτε εγώ τα κατέχω καλά ούτε εσείς θα με πιστεύατε. Θα μπορούσα επίσης να σας πω ότι είμαι από τους γιατρούς χωρίς σύνορα και βρήκα το παιδί ορφανό σε μια αποστολή στην Κίνα.
    Ο ελεγκτής χαμογέλασε.
  • Κόβω ότι κατάγεστε από το Σουδάν. Άρα, μάλλον το αντίθετο έπρεπε να έχει συμβεί.
  • Θα σας πω λοιπόν, απλά, ότι είμαι ο Λουμούμπα. Θα διασχίσω τη χώρα σας με αυτό το τρένο αυτό για ένα πολύ σημαντικό συνέδριο στη Βομβάη. Σαν καλός εκπρόσωπος της αναρχίας, με την καλή έννοια πάντα, είναι λογικό να έχω υπό την προστασία μου αυτό το παιδί.
    Ο ελεγκτής κοντοστάθηκε. Εντάξει, μπορεί να έφυγε κακήν-κακώς από το σπίτι του, μια ώρα πριν, όμως είδε να φεύγει μαζί του και ο γιος του για το σχολείο. Σε μια χώρα σαν την Ινδία, πολλά μπορεί να συμβούν. Δεν θα ήθελε με τίποτα να συμβεί κάτι στο παιδί του. Άρα, ούτε και στον μικρό εδώ, που κατάλαβε πάρα πολύ καλά γιατί βρέθηκε εκεί. Αν ήταν μια κανονική μέρα, θα έπρεπε να τον πάρει υπό την προστασία του, αν και πάλι θα είχε τη γκρίνια της γυναίκας μέχρι να βρεθεί ένα νόμιμο ορφανοτροφείο. Δεν ήταν μια τέτοια μέρα η σημερινή.
    Άραγε, να εμπιστευόταν τον μικρό σε αυτόν τον άγνωστο άντρα; Το ξανασκέφτηκε… κάτι του έλεγε το όνομα Λουμούμπα, κάτι πρέπει να είχε ακούσει στην τηλεόραση. Ένας περίεργος τύπος με περίεργες ιδέες που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο και άλλες σαχλαμάρες.
    Αν ο τυπάς απέναντί του ήταν όντως αυτός ο διάσημος σαχλαμάρας, κανένα πρόβλημα. Όχι μόνο του έφευγε το βάρος, αλλά και οι τύψεις για τον μικρό. Ναι, πολύ θα τον βόλευε ένα τέτοιο σενάριο. Αν όμως έκανε λάθος;
  • Μικρέ, είναι αυτός ο πατέρας σου;
    Ο μικρός Μούκουλ κοίταζε μια τον ένα και μια τον άλλο. Στην τελευταία ματιά που έριξε στον μαύρο άνδρα, του φάνηκε πως του έκλεινε το μάτι. Επιτέλους, κάποιος του φερόταν σαν να είναι μεγάλος.
  • Ναι, αυτός είναι ο πατέρας… μου.
  • Πολύ ωραία λοιπόν. .. σας αφήνω να απολαύσετε το ταξίδι και συγγνώμη για την ενόχληση.
  • Δεν ήταν ενόχληση… υπενθύμιση ήταν. Βλέπετε, μέσα σε όλες τις σκοτούρες, δεν προέβλεψα ότι το πρακτορείο που οργάνωσε το ταξίδι μου θα αμελούσε το εισιτήριο του παιδιού. Δηλαδή, τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον εγώ ξέχασα να τους ενημερώσω για την ύπαρξη του μικρού συνοδού. Συγχωρείστε την αμέλειά μου, παρακαλώ. Ορίστε και τα μετρητά για το εισιτήριο…
    Ο ελεγκτής άπλωσε το χέρι για να πάρει τα χρήματα και το βλέμμα του έπεσε στην αφίσα που ήταν κολλημένη στο βαγόνι, έναν χάρτη με το δρομολόγιο του τρένου. Από την Ανατολή στη Δύση, από τη μια άκρη της χώρας στην άλλη. Μακριά από την Καλκούτα και τη γκρίνια της γυναίκας, μέσα στη Βομβάη και τις προκλήσεις της, των όμορφων θηλυκών συμπεριλαμβανομένων.
    Χαμογέλασε απέραντα, καταλαβαίνοντας ότι ήταν ελεύθερος για μισή βδομάδα… ολόκληρη μισή βδομάδα.
  • Όχι ότι έχει σημασία, αλλά θα το κανονίσω, κύριε Μουλούμπα. Είναι τιμή μας που βρίσκεστε στο τρένο μας, κύριε Μουλούμπα. Έχω ακούσει όλα τα τραγούδια σας και έχω δει όλες τις ταινίες σας.
    Προσπάθησε να κρύψει το γέλιο από την κοτσάνα που πέταξε και όρμησε – τάχα – να κανονίσει τα του μικρού. Μόλις πήρε στροφή και δεν γινόταν αντιληπτός, έλουσε τα χαρτονομίσματα με το φως των ηλιαχτίδων, πλάθοντας με τη φαντασία του τις ξανθιές καλλονές της Βομβάης που θα του κάνουν παρέα.

Ο μικρός Μούκουλ Κούντου βρέθηκε μόνος με τον μαύρο άντρα. Ναι-ναι, σίγουρα θα ήταν καλύτερος από τους Αφέντες, τι χειρότερο μπορούσε να τον περιμένει;
Κι αν τον ρωτούσε πώς βρέθηκε εκεί τι θα του έλεγε; Κι αν ήθελε να μάθει τους γονείς του;
Τι θα τον ρωτούσε, άραγε;
– Όπως βλέπεις, μικρέ, όλα ήταν εύκολα. Μόλις είδες έναν τυπικό άνθρωπο. Τον ένοιαξε το ποιος είμαι… τον ένοιαξε ακόμα τον αν θα είσαι ασφαλής. Αλλά, για βρες μου το λάθος του…
Ο μικρός Μούκουλ τον κοίταξε αμήχανα.
– Θα σε βοηθήσει αυτός εδώ ο χάρτης. Έχεις ξαναδεί χάρτη;
– Όχι… αλλά, αν κατάλαβα καλά, αυτή είναι η Ινδία… αλλά, γιατί κάποιος που θέλει να βρεθεί εδώ (έδειξε την Βομβάη) θα πρέπει να ξεκινήσει από εδώ (έδειξε την Καλκούτα) και να κάνει επιπλέον διαδρομή;
– Γι αυτό σε διάλεξα, σε πέτυχα, μάλλον. Γιατί είσαι έξυπνος. Με γοήτευσε ο τρόπος που τα μάτια σου «έπαιζαν», κι έψαχναν γύρω για πληροφορίες.  Δεν ξέρεις ποιος είμαι, αλλά μάθε ότι είμαι κάποιος που δεν έχει προσφέρει τίποτα στην ανθρωπότητα… ακόμα. Αντίθετα, εσύ έχεις βάλει πολλές μερίδες ρύζι στο πιάτο ενός ανύποπτου παιδιού στην άλλη άκρη της Γης.
– Τι είναι η Γη;
– Μποβάη… δεν ξέρεις να διαβάζεις, έτσι;
– Δεν ξέρω…
– Πεινάς;
Ανατρίχιασε… ποτέ και κανένας δεν τον είχε ρωτήσει κάτι τέτοιο.
– Κοκκίνισες. Σου το λέω γιατί το αισθάνεσαι κι εσύ, οπότε περιττό να κρύβουμε μια ολοφάνερη πληροφορία πίσω από γελοία ταμπού. Πάμε στο εστιατόριο να φάμε. Αν πάρεις τυρόπιτα, να βγάλεις το χαρτί.
– Τι είναι η τυρόπιτα;
– Αυτή που θα δαγκώσεις και θα σου αρέσει.
– Γιατί με διάλεξες;
– Γιατί παίζουν τα μάτια σου. Νοιώθεις μίσος;
– Ναι.
– Και γι αυτό. Αν ήξερες να διαβάζεις, το μίσος θα γινόταν Αγάπη. Θέλεις;
– Μάθε με να το δοκιμάσω.
Του έπιασε ο χέρι… συγχρόνισαν το βήμα τους…

  • Πρέπει να βγάλεις την τυρόπιτα από το χαρτί.
    Δεν ντράπηκε, δεν ήξερε πώς να ντραπεί. Δεν ήξερε ότι έπρεπε να ντραπεί. Προσπάθησε να βγάλει το χαρτί με αδέξιες κινήσεις, αλλά δεν τα κατάφερε. Πολύ γρήγορα τα παράτησε κι έσκισε βίαια το χαρτί.
    Ο Λουμούμπα κοίταζε έξω, καθώς το τρένο διέσχιζε μια πορεία παράλληλη με ένα στενό ποτάμι, σχεδόν ξεραμένο.
    Ο Μούκουλ προσπάθησε να τον μιμηθεί. Τα μάτια του, που είχαν σαν έκφραση μια μακάρια γαλήνη, στην αίσθηση της γεύσης της τυρόπιτας, προσπαθούσαν να ακολουθήσουν τη θέα κάποιων χαμηλών δέντρων. Αλλά εκείνα, σιγά-σιγά, πήραν τη μορφή της. Τον κοίταζε με ένα παράπονο. Ίσως να ήθελε κι εκείνη να φάει λίγο από αυτό το υπέροχο φαγητό. Ασυναίσθητα, τέντωσε το χέρι του και προσπάθησε να της δώσει, όμως εκείνη συνέχισε να τον κοιτά μελαγχολικά…
    Έβαλε τα κλάματα.
    Ο Λουμούμπα γύρισε και τον κοίταξε.
  • Τι αγαπάς περισσότερο από κάθε τι;
  • Εκείνη…
  • Πού είναι τώρα;
  • Τη σκότωσαν…
  • Δεν αγαπάς περισσότερο τους γονείς σου;
  • Όχι, δεν πρόλαβα να τους γνωρίσω.
    Ο άντρας κοίταξε ξανά έξω.
  • Ξέρεις να διαβάζεις;
  • Όχι.
  • Θέλεις να σε μάθω;
  • Γιατί;
  • Θα σου φανεί χρήσιμο.
  • Θα φέρει πίσω εκείνη;
  • Όχι.
  • Θα σκοτώσει τους Αφέντες;
  • Όχι.
  • Τότε;
  • Για να μην χάσουν τα παιδιά αύριο όλα όσα αγαπούν. Για να μην τους τα πάρουν.
    Το αγόρι κοίταξε έξω. Δεν υπήρχαν δέντρα. Περνούσαν μέσα από μια παραγκούπολη. Πρόλαβε να δει ένα άλλο αγόρι να κυνηγά μια μπάλα. Αληθινή μπάλα, έτσι τουλάχιστον κατάλαβε. Αισθάνθηκε να φτερουγίζει μαζί του. Ένιωσε τη χαρά του να τρέχεις για να παίξεις, όχι γιατί σε κυνηγούν.
  • Εντάξει.
  • Ξεκινάμε αμέσως.
  • Θα είναι δύσκολο;
  • Αφού τα μάτια σου τρέχουν πιο γρήγορα από μια μπάλα κι αφού το  θέλεις πάρα πολύ, δεν θα είναι καθόλου δύσκολο.
  • Κι όταν τα καταφέρω;
  • Θα θες να μάθεις κι άλλα πράγματα.
  • Και μετά;
  • Θα μάθεις να αγαπάς τον Άνθρωπο και την Ελευθερία. Κανένα παιδί δυστυχισμένο ξανά.
    «Εκείνη τη μέρα, μια τίγρη σκότωσε τον πατέρα του Νυχτοβάτη. Εκείνος λυπήθηκε, αλλά το ξέχασε γρήγορα, γιατί πεινούσε». Ο Μούκουλ έριξε μια ματιά στο ψυγείο του εστιατορίου του τρένου. Όλα τα φαγητά τα έβλεπε για πρώτη φορά και όλα φαίνονταν υπέροχα.

/ / / / / / / /

ΕΝΑ: Ήρθε η ώρα να εφαρμόσουμε το τελικό σχέδιο. Ας μαζέψουμε τα πλάνα…
ΤΕΣΣΕΡΑ: Θα σας παρουσιάσω τους τέσσερεις πρωταγωνιστές της ανατροπής…

[συνεχίζεται…]

Advertisements