Τέτοιες μέρες ήταν

Τέτοιες μέρες ήταν.
Πιτσιρίκια που κάπου τώρα τερμάτιζαν το πρώτο τρίμηνο, περίμεναν με περίσσια ανυπομονησία τις γιορτές που κατέφθαναν.

Ένας πιτσιρικάς κι εγώ ανάμεσα στους άλλους, με κόκκινα μάγουλα από το κρύο, κάθε ημέρα μέτραγα πόσο απέμενε για τα Χριστούγεννα. Την μεγάλη γιορτή. Τις μεγάλες διακοπές από το σχολείο που αναλόγως με το πως έπεφταν μπορούσαμε να καθίσουμε ακόμα και 17-18 ημέρες.

Οι μεγάλοι, οι γονείς μας , έτρεχαν σαν τρελοί τούτες τις ημέρες λες και θα τελείωνε πραγματικά ο χρόνος δίχως να υποδεχθεί τον καινούργιο. Η απαραίτητη βόλτα στην Αθήνα και επίσκεψη στο Μινιόν που μόνο λογοπαίγνιο εμπεριείχε το ονομά του. Ενα τεράστιο πολυκατάστημα, ένας καταναλωτικός παράδεισος για μικρόυς και μεγάλους. Αγορές, συμβούλια με τον φίλο-χασάπη της γειτονιάς να εξασφαλίσει το καλύτερο κρέας, προετοιμασία για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι όπου θα μαζεύονταν θείοι, θείες και ξαδέρφια να χαιρετήσουν τον πατέρα που παρεμπιπτόντως είχε και την ονομαστική του εορτή.

Τα γλυκά επίσης είχαν την τιμητική τους και στην αρχή της πυραμίδας δέσποζε σε περίοπτη θέση η τούρτα. Το γλυκό που βλέπαμε 1-2 φορές τον χρόνο. Ωστόσο και τα γαλακτομπούρεκα με τα κωκάκια και τα τυλιχτά διόλου αδιάφορους δεν μας άφηναν καθώς βέβαια και τεράστιοι δίσκοι με τα πατροπαράδοτα μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Τα τιμούσαμε όλα και με το παραπάνω.

Βεβαίως και τα δώρα είχαν την δική τους θέση σε τούτες τις γιορτές, συνήθως κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο που το τελετουργικό του στολισμού του λάμβανε χώρα μια βδομάδα πριν τις γιορτές και συμμετείχε όλη η οικογένεια. Εγώ ήμουν μετρ στο χιόνι, αξιοποιώντας ότι απόθεμα είχαμε στο σπίτι σε βαμβάκι. Τα λαμπάκια ίδια με τα περσινά φωτίζανε ξανά το σπίτι αν και κάνα δυο απώλειες τις είχαμε από χρονιά σε χρονιά.

Ξαφνικά δε, οι τσέπες μας γεμίζανε χρήματα και ζεσταίνονταν με το πεντακοσάρικο του θείου ή το χιλιάρικο του πατέρα που είχε κάνει το κουμάντο του και μας έκανε δώρο το μηνιάτικο χαρτζιλίκι μας σε μια και μόνο ημέρα. Άμεση συμμετοχή βεβαίως στην οικονομική μας ακμή είχαν και τα κάλαντα. Θυμάμαι πριν ακόμα χαράξει να παίρνω το ακορντεόν να κατεβαίνω στον κάτω όροφο για να βρω τον φίλο μου το Γιώργο με την μελόντικα και να ξεκινάμε για μια πλήρους απασχόλησης ημέρα με ένα διάλειμμα κάπου στις 12 για μια μπουγάτσα από το Σεραϊκόν και ξανά πάλι μέχρι το απόγευμα όπου κάναμε ταμείο. Και ήταν πολύ καλό το ταμείο..

Αλλά και η τηλεόραση δεν πήγαινε πίσω. Μπορεί να ήταν ασπρόμαυρη αφού αρχές του 1980 λίγοι είχαν έγχρωμη, όμως το πρόγραμμα της τούτες τις ημέρες πραγματικά έσκιζε. Ταινίες πολλές, υπέρλαμπρα σόου με την ελίτ των ηθοποιών τότε, πάμπολλα παιδικά , παραμύθια και κινούμενα σχέδια με Χριστουγεννιάτικο περιεχόμενο καθώς και αγαπημένες ελληνικές ταινίες που ποτέ δεν βαριόσουν.

Βέβαια, οι φίλοι μας τώρα που δεν είχαμε σχολείο ήταν παντού και πάντα κοντά μας με ατελείωτες ώρες μπάλα, κρυφτό και αμπάριζα. Όταν πια οι δυνάμεις μας στερεύαν, αποκαμωμένοι καθόμαστε στα σκαλοπάτια κάποιας πολυκατοικίας να κουβεντιάσουμε και να γελάσουμε πριν την τελική καληνύχτα, πριν το ολιγόωρο διάλειμμα από τα παιχνίδια μας μέχρι το επόμενο πρωί. Αν κατά τύχει δε ο καιρός επέτρεπε και χιόνιζε; Τότε είχε εκπληρωθεί στο έπακρο το παιδικό μας όνειρο.

 

Τριάντα κάτι χρόνια μετά, προσπαθώ να περιγράψω τα Χριστούγεννα τότε, αρχές του 80 αλλά δεν τα καταφέρνω. Οι αναμνήσεις περισσότερες από αυτά που εξιστορώ μένουν να στοιχειώνουν το μυαλό μου. Με κάνουν και μένα γραφικό με το να επαναλαμβάνω «που είναι εκείνα τα ωραία χρόνια»;

Τέτοιες μέρες ήταν.

Advertisements