4 FTS pro (11)

4 FTS pro 11

https://www.youtube.com/watch?v=eYj8ciqAPcA

 

Α

Την κοίταξε πολύ σοβαρά, αλλά τα μάτια της τον ζάλισαν. Προσπάθησε να τον κοιτάξει σοβαρά, αλλά ζαλίστηκε από τη ματιά του.
– Κούκλα, νομίζω πως είμαστε έτοιμοι.
– Δηλαδή;
– Θα αλλάξουμε τον κόσμο.
– Καλό νέο αυτό… νιώθεις ακόμα νέος. Βρήκες τον τρόπο;
– Θα φτιάξουμε μια σελίδα στο φβ.
– Κι έτσι θα αλλάξει ο κόσμος;
– Άκουσέ με προσεκτικά: Σε όλους μας, ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ, έχει τύχει να γνωρίσουν, έστω και φευγαλέα, έστω και για μια στιγμή μόνο, την φρίκη της σκοτεινής πλευράς της ανθρώπινης φύσης. Πρέπει πρώτα οι άνθρωποι να συμφιλιωθούν με αυτήν. Μετά, θα προσπαθήσουμε να πάρουμε δικλείδες ασφαλείας.
– Δεν κατάλαβα και πολλά…
– Θα σου πω ένα πολύ απλό παράδειγμα: Κάποιος χάνει τη δουλειά του επειδή, αυτός που του παίρνει τη θέση, αν και έχει λιγότερα προσόντα, έχει γνωριμίες.
-Ναι…
– Εσύ, όμως, δεν μπορείς να το αποδείξεις. Όχι γιατί δεν έχεις τα στοιχεία, αλλά διότι οι άμυνες που έχουν οι κατέχοντες κάνουν τα στοιχεία σου να φαίνονται αστήρικτα.
– Σαν να έχεις δίκιο.
– Αυτό σε πρώτη φάση. Το τι θα συμβεί και σε πόσους θα τραβήξουμε την προσοχή, με ξεπερνάει.
– Και πώς θα συναντηθούμε; Αν σου πω ότι αυτό καλύπτει μια πλευρά μου, ναι, την καλύπτει. Όμως… σε θέλω.
– Θα βρούμε μια λύση και γι αυτό.
– Για την ώρα, ας επιβιώσουμε, όπως μπορούμε. Εσύ στη χώρα σου με τα χρέη της κι εγώ σαν μια από τις τελευταίες ερυθρόδερμες. Κι ας ξέρω ότι οι λευκοί πήραν τα χώματά μας με δόλιο τρόπο.
– Σίγουρα δεν μπορείς να κάνεις κάτι γι αυτό.
– Σίγουρα. Ονειρεύομαι έναν άλλο κόσμο… ένα κόσμο χωρίς χρήμα, μόνο με τιμημένα χώματα…

Β

«Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα…» Αυτό το τραγούδι του ήρθε στο μυαλό, καθώς τουρτούριζε. Δεν θυμόταν καν ποιοι το τραγουδούσαν, δεν θυμόταν εντελώς τη μελωδία, αλλά, μέσα στο ψυχρό δωμάτιο, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα συμπεριφερθεί το ανθρώπινο μυαλό.
Το ψυχρό δωμάτιο. Το κέντρο της κυβερνο-Γης.
Στην ουσία ήταν μια αίθουσα 15Χ15, μόνο που τα διάφορα ηλεκτρονικά εξαρτήματα δεν άφηναν, στον έναν και μοναδικό άνθρωπο που μπορούσαν να φιλοξενήσουν, χώρο πάνω από αυτόν μιας γκαρσονιέρας σε γκέτο μεγαλούπολης.
Εδώ λοιπόν, βρίσκονταν όλα τα κεντρικά δεδομένα όλων των μεγαλοεταιρειών του χώρου του ίντερνετ. Μηχανές αναζήτησης, μηχανές δικτύωσης, υπερμηχανές έρευνας μυστικών υπηρεσιών, όλες άφηναν την παραπανίσια θερμότητά τους εδώ, για να μπορέσουν να συντηρούν τα κυκλώματά τους φρέσκα.
Ο Άλεξ σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να έχει πρόσβαση σε οποιαδήποτε υπηρεσία οποιουδήποτε κράτους, με αντίτιμο, βέβαια, μια βολικά θεάσιμη γωνιά του κουφαριού του την ίδια νύχτα.
Σκέφτηκε, επίσης, ότι όλος αυτός ο γιγάντιος όγκος πληροφοριών, είχε πολλές ομοιότητες με την αληθινή ζωή: και τα δυο είδη «ζωής» προσπαθούσαν να διώξουν με κάθε τρόπο την παραπανίσια «ζέστη».
Εδώ ήταν το νεκροταφείο της ζέστης. Του το θύμισε αυτό ένα ράφι που άνοιξε υδραυλικά, εκθέτοντας μια σειρά από άγνωστες καρτέλες που έπρεπε να αεριστούν… αθόρυβα. Έκανε μια μικρή παράκαμψη για να τις αποφύγει και κατευθύνθηκε προς τον τομέα Τw, όπου έπρεπε να μετρήσει προσεκτικά τη θερμοκρασία, μιας και οι αυτόματες αναφορές έδειχναν ένα μικρο-πρόβλημα.
Εκνευρίστηκε λίγο με το γεγονός ότι η περισσότερη από αυτή την παραπανίσια ενέργεια δεν θα υπήρχε αν κάποιοι έμπαιναν σε κόπο 120 δευτερολέπτων να ψάξουν για κάτι μόνοι τους αντί να περιμένουν να  βρουν το αποτέλεσμα έτοιμο μετά από κόπο κάποιων άλλων, που, παρά την ταξινόμηση που έκαναν, αποδείχτηκαν μη χρηστικοί.

-Γκετ απ εντ ράις γιορ άιζ…
Άλλο βιολί αυτός…
Εντάξει, μπορεί ο Τομ να ήταν σγουρομάλλης μελαχρινός, όμως δεν ήταν μαύρος. Αν αυτοτοποθετήθηκε έτσι, εντάξει… μόνο να μην τον έπρηζε.
Του έριξε μια κλεφτή ματιά… διάλεξε και στρογγυλά γυαλιά που να πηγαίνουν με το σγουρό μαλλί του, ο άτιμος. ΟΚ, του πήγαιναν… του ταίριαζε και το στυλάκι που είχε αποκτήσει μετρώντας γρήγορα θερμοκρασίες, σημειώνοντάς τες αυτόματα στο master-book του. Είχε πλάκα όταν το έβγαζε από την κωλότσεπη του τζιν που συνόδευε το λευκό κοντομάνικο μπλουζάκι.
Ε, αυτό ήταν που του την έσπαγε… Το κοντομάνικο… στους μείον είκοσι…
Πήγε να του φωνάξει αλλά δεν βρήκε το κουράγιο. Συνέχισε να συμπληρώνει τις καρτέλες…
– Γκοτ μάι αίζ εντ… ρε δικέ μου, πολύ κουλτούρα απόψε.
Δεν άκουσε και πολλά και γύρισε να τον κοιτάξει. Ο Τομ έδειξε στον Άλεξ το μόνιτορ από το εξωτερικό του «φρουρίου».  Μια μαύρη λιμουζίνα σταμάτησε. Μαύρα ήταν και τα τζάμια της, ερμητικά κλειστά. Άνοιξε η πίσω αριστερή πόρτα. Ένα ζευγάρι κυριλέ μπότες ετοίμασαν το έδαφος για να αποβιβασθεί ένα μαύρο, δερμάτινο, κυριλέ παντελόνι.
Δεν ρπρόλαβε να ψάξει τον φορέα τον ανωτέρω…
– Ρε συ, κυβερνητική πινακίδα ρε…
– Σκάσε και βάλε κάτι πάνω σου…
– Γιατί, τι έχω;

Δεν πρόλαβαν να κάνουν και πολλά. Ο Άλεξ έκανε μια μέτρηση ακόμα και ο Τομ έπεισε μπέργκερ και κόκα-κόλα ότι θα ήταν καλύτερα για την αρμονία του Σύμπαντος να συμφιλιωθούν με έναν πορτοκαλο-πράσινο κάδο σκουπιδιών στο διάδρομο.
Φορούσε και γούνα και μάλλινο σκούφο… φαινόταν ενημερωμένος και χωρίς πολλά-πολλά ρίσκα για την υγεία του.
«Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα…» σκέφτηκε ο Άλεξ.
– Έμαθα ότι κάνει κρύο εδώ… Ρεξ, από τα κεντρικά, δήλωσε δείχνοντας μια κάρτα που κανείς δεν μπορούσε να διαβάσει, ωστόσο…
«βγάλε το σκασμό, αν θες μπέργκερ και κόλα» μετάφρασε ο Τομ,
«σκάσε και υπάκουε», μετάφρασε ο Άλεξ.
– Θέλω άμεση ανάλυση από την περιοχή Tw, διέταξε ο κεντρικός.
– Ώστε, υπάρχουν και πιο κεντρικά, ε; ρώτησε ο Τομ, την ώρα που ο Άλεξ ολοκλήρωνε τις μετρήσεις.
– Δεν θα θέλαμε για κεντρικό κάποιον που το παίζει γούνινο σωβρακάκι του Κόναν και πετά λίπη και τυριά στο πρώτο καλαθάκι του διαδρόμου…
– Λάβαμε αναφορά για τη μέτρηση, δαγκώθηκε ο Άλεξ. Η ανάλυση έχει σχεδόν ολοκληρωθεί.
– Βιάσου, μανάρι…
– Ιδού… δραστηριότητα πάνω από οποιοδήποτε φυσιολογικό «άνω όριο».
– Αχά! Κι έπρεπε να λάβετε αναφορά γι αυτό, ε; Ξέρετε τι σημαίνει αυτό, κυρίες; Ότι κάποιος πάει να διαταράξει την τάξη. Θα τον αφήσουμε έτσι;
– Ποιος;… από πού;…
– Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα…
Έφυγε, σε άγνωστη κατεύθυνση.
Ο Άλεξ ήταν περίεργος… όπως και ο κάθε Άλεξ θα ήταν περίεργος στη θέση του (όχι οποιαδήποτε θέση). Έριξε μια ματιά…
«Χωρίς απόδειξη…»
Μια απλή σελίδα στο φβ διατάραξε τη θερμοδυναμική ισορροπία του συστήματος…
Γ

ΕΝΑ: Ο χρόνος τελειώνει. Τελευταία σύσκεψη. Παρατηρήσεις:
ΔΥΟ: Σε ότι αφορά τον τομέα μου, τελείωσε. Άλλωστε, ήταν τόσο πρωτόγονος ο πολιτισμός, τόσο απλό το πρόβλημα… δεν πιστεύουν στις ικανότητές μας;
ΤΡΙΑ: Εντάξει κι από μένα.
ΤΕΣΣΕΡΑ: Είχα τον κύριο όγκο εργασίας… Όλα πήγαν καλά, σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα. Διάλεξα τέσσερα άτομα που να συνδυάζονται, αυτοί ήταν οι όροι…
ΟΙ μελλοντολογικές σταθερές δείχνουν ότι κάτι θα ξεκινήσει. Η κατάληξη δεν αφορά εμάς, αλλά το ποιόν των… «ανθρώπων», αυτούς κληθήκαμε να υπηρετήσουμε.
Game over κι από μένα.

ΕΝΑ: Ωραία, λοιπόν. Το τερματίζω και περιμένω αξιολόγηση για την επόμενη φάση.
ΔΥΟ: Με την άδειά σου… το πρόβλημα εδώ ήταν πολύ απλό. Κάποιος μας δοκιμάζει… και μας έχει ξεκινήσει από τα πολύυυυ εύκολα. Προφανώς θεωρούν αυτονόητο από εμάς την ακούσια προώθησή μας στο πιο πάνω επίπεδο.
ΤΡΙΑ: Συμφωνώ κι εγώ.
ΤΕΣΣΕΡΑ: Κι εγώ. Οι οδηγίες-εντολές είναι έτοιμες και τα αντικείμενα θα λάβουν γνώση την κατάλληλη στιγμή. Από εδώ έχουμε τελειώσει, αρκεί – ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ – να αφήσουμε ένα ίχνος.
ΕΝΑ: Εντάξει, λοιπόν. Αναφέρω ότι τελειώσαμε από εδώ με το είδος «άνθρωπος». Αντί για αίτηση νέας αποστολής, ανοίγω το ανώτερο επίπεδο. Καλή μας τύχη. Από εδώ και πέρα, μάλλον θα χρειαστεί να δουλέψουμε.
ΤΕΣΣΕΡΑ: Άφησα ίχνος. Φεύγουμε !!!

 

Δ

Ο Λουμούμπα παρατηρούσε τον Μούκουλ, τάχα απορημένος.
– Και τι θα μπορούσες να κάνεις γι αυτό;
– Μόρφωση. Παιδεία… αντικειμενικότητα… Ίσες ευκαιρίες για όλους. Ξέρεις, τα δύο κινήματα του 20ου, κομμουνισμός και φιλελευθερισμός καταποντίστηκαν γι αυτόν ακριβώς το λόγο. Τα ψυχολογικά πειράματα μόνο κάτω από τις ίδιες συνθήκες δεν διεξάχθηκαν. Καλή η επιστημοσύνη, αλλά να φαίνεται και τίμια…
Προσπάθησε να κρατήσει τα δάκρυά του. Αυτά ήταν τα λόγια ενός παιδιού που πριν δυο μήνες δεν ήξερε καν να διαβάζει. Θα ρωτούσε ποια μοίρα του τον έστειλε, αλλά θα διέγραφε έτσι όλη τη ζωή του.
– Μπορείς να ορίσεις τις συνθήκες;
-Πρόσβαση, απλά. Δεν έχουν όλοι; Ιδού μερικοί απλοί τρόποι… μισό λεπτό…

Advertisements