4 FTS pro 12

Α

«Το αφεντικό μου μου ρίχτηκε.»
«Ο άντρας μου… με την αδελφή μου… τι φρίκη, Θεέ μου»

Ο Ζαχαρίας Ζαχαριάς είχε αρχίσει να ανησυχεί σοβαρά πλέον.
Τα μηνύματα που λάμβανε δεν ήταν ακριβώς αυτά που θα επιθυμούσε όταν βάφτιζε το σάιτ «χωρίς απόδειξη». Εντάξει, πολλά φρικτά πράγματα γίνονταν πίσω από μια κοινωνία στην οποία είχε επιβληθεί το ψεύτικο προσωπείο της «τάξης» και της «ηθικής». Κυκλοφορούσαν πολλοί ανώμαλοι και ορεξάτοι τύποι στην πιάτσα, που έπαιρναν το ρίσκο της μη-καταγγελίας ακριβώς διότι, σε τέτοιες περιπτώσεις, το θύμα στιγματιζόταν περισσότερο από τον θύτη. Όμως, τέτοια κρούσματα θα υπήρχαν και στο μέλλον, όσο κι αν η κοινωνία γινόταν ολοένα και πιο ιδεατή.
Τα μηνύματα που λάμβανε δεν ήταν ενθαρρυντικά για το ξεκίνημα μιας ειρηνικής επανάστασης. Αντίθετα, ξεχείλιζαν από μίσος…
Μεγάλη δουλειά, τελικά, να μπορέσεις να μετατρέψεις τα συναισθήματα που σου προκάλεσε κάποιος ζημιώνοντάς σε, από αρνητικά σε δημιουργικά.

 

Ο Ζαχαρίας είχε κι άλλον σπουδαίο λόγο να ανησυχεί. Η Χίλαρυ, η γυναίκα της ζωής του, μήπως τον βαριόταν τελικά; Μήπως δεν είχε κάτι νέο να δείξει σε κάποια γυναίκα που δεν είχε δει ποτέ από κοντά, δεν είχε αγγίξει, δεν είχε κλείσει τα μάτια εισπνέοντας τη μυρωδιά της; Μήπως όμως, αντιστρέφοντας το συλλογισμό, η αληθινή επαφή μαζί της θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα, δεδομένου ότι δεν είχε αρρενωπό ελκυστικό κορμί;

 

Εκείνη την ώρα ήχησε ο messenger.
– Ζαχαρία;…
– Χίλαρυ, καρδιά μου… σε απασχολεί κάτι;
– Έχω ένα δυσάρεστο προαίσθημα. Δεν κοιμήθηκα καλά χτες το βράδυ… δεν παράφαγα… ορκίζομαι… στην αγάπη μας (ώπα… ειρωνικά το είπε αυτό;)
– Δηλαδή; Τι σου συμβαίνει;
– Δεν ξέρω ακριβώς. Τα φώτα από τα αμάξια στο δρόμο χορεύουν τόσο περίεργα πάνω στον τοίχο. Λες και… λες και θέλουν να ξεφύγουν από αυτόν, να αποκτήσουν ύψος, να έρθουν να μ’ αγκαλιάσουν και να με σφίξουν μέχρι να με πνίξουν.
– Ηρέμησε, καλή μου. Θα…
– Και πότε θα συναντηθούμε;
Δεν πρόλαβε να τελειώσει τα λόγια της. Ένα πελώριο (μάλλον) χέρι, της χτύπησε την πόρτα.
– FBI, ανοίξτε…
– Ζαχαρία, τώρα;
– Μη φοβάσαι, μικρούλα μου. Θα το παίξεις κουλ, όπως έχουμε πει. Θυμάσαι τον δίαυλο ασφαλείς, έτσι;
– Εννοείται…
– Κι άσε το λάπτοπ σε τέτοια θέση που να μην φαίνεται ότι είναι ανοικτό, ώστε να σε ακούω κι εγώ.

Είχε ανάγκη από ένα τοστ. Πετάχτηκε από τον καναπέ να το φέρει, μέχρι η Ινδιάνα να ανοίξει την πόρτα της. Ξαναπετάχτηκε για να ανοίξει και μια μπύρα, μικρό αλουμινένιο κουτί.
Όταν ξαναπήρε τη θέση του στον καναπέ, διάβασε στην οθόνη:
– Σε λίγο έρχονται να σε μπουζουριάσουν για τα καλά. Είναι μαθηματικά επιβεβαιωμένο. Πριν αναρωτηθείς ποιος είμαι, να αναρωτηθείς τι κακό έκανες και με ποιες αποδείξεις θα σε πιάσουν.
Απάντηση: είδες σε τι κοινωνία ζεις… και σε χώρα που η ηθική είναι εύπλαστη, για πολλούς λόγους.
Πρόβλημα: δεν θα μπορείς να έρθεις σε Επαφή με την έτσι, ούτε τα ωραία σου όνειρα να πραγματοποιήσεις.

Τα νεύρα και οι ορμόνες του Ζαχαρία έφτασαν στο ζενίθ. Απάντησε στον απαίσιο χάκερ που μόνο ένας αμούστακος του Ισθμού που μπάρκαρε μακρυά για να χωρέψει στα γόνατά του Βραζιλιάνα, μπορούσε να χρησιμοποιήσει. Μόλις όμως πάτησε το «να σταλεί»…
– Ξέρω πως με θεωρείς απατεώνα. Και ότι σίγουρα θα περιμένεις την καλή σου και το διάλογό της με τον  τυπά. Μαθηματικά επιβεβαιωμένο. Όμως, έχω προβλέψει την σίγουρη αυτή περίπτωση. Έχω σχέδιο διαφυγής. Μαζί σου είμαι, να με εμπιστευθείς.
Δεν πρόλαβε να διαβάσει περισσότερα. Η Χίλαρυ άνοιξε την πόρτα…

 

Β

Ο Λουμούμπα απόρησε για πολλοστή φορά τον τελευταίο μήνα, καθώς το παιδί τον διέταζε για ησυχία μισού λεπτού και φάνηκε να συγκεντρώνεται σε κάτι αόριστο.
– Δες πόσα πολλά σύννεφα, εκεί πέρα. Προσέχεις;
Το παιδί τέντωσε το δάχτυλο. Ο Λουμούμπα θεώρησε παιδική αφέλεια το πώς και το γιατί. Βέβαια, ήταν απίστευτος ο μικρός Μούκουλ. Έμαθε να διαβάζει και να γράφει σε ένα μήνα, είχε και άποψη (αυτό χωρίς το «έμαθε»).
– Βλέπε το δάχτυλό μου, είπε ξανά το παιδί.
Όμως, δεν ήταν εύκολο. Έχεις έναν έρωτα παιδικό, στα 12 σου περίπου, ένα θαύμα της φύσης απίστευτης ομορφιάς. Και βλέπεις το πρόσωπό του, το μόνο πρόσωπο που μπορεί να κάνει τη φαντασία σου να ταξιδεύει, στην οθόνη σου. Βλέπεις τα μάτια της να σε κοιτάνε. Μπορείς να δώσεις προσοχή σε ένα παιδικό δάχτυλο να διαλύει τα σύννεφα;
ΟΧΙ.
Όχι, όταν τα μάτια της Νίτας σε κοιτάνε και ζητάνε κάτι από σένα…

Advertisements