4 FTS pro 14

4 FTS pro 14

Α

ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΣΣΕΡΑ, έδειξε η οθόνη.

Ο Ζαχαρίας πήγε να απαντήσει με απροθυμία. Ποιος ήταν αυτός που αποκαλούσε τον εαυτό του ΤΕΣΣΕΡΑ; Ήταν άνθρωπος που έλεγε την αλήθεια ή κάποιος από τα εκατομμύρια κομπιναδόρους πίσω από το πληκτρολόγιο; Ήταν άνθρωπος που θα μπορούσε να εμπιστευθεί, έστω. Τα στοιχεία όμως που του έδινε ήταν αληθινά ή μήπως ήταν κι ο ίδιος παραπλανημένος; Αλλά, ακόμα κι αν ήταν αληθινά, πώς τα βρήκε;

Η λογική του Ζαχαρία έλεγε πως ο τύπος ή ψεύτης είναι ή ένας από τους κορυφαίους χάκερ της Γης. Μάλλον το δεύτερο, μιας και τα στοιχεία που έδινε φαίνονταν πέρα για πέρα αληθινά.
Αν ήταν όντως έτσι, αν δηλαδή ο τύπος ήταν χάκερ, μήπως θα είχε μπλεξίματα;
Αλλά, για μια στιγμή… δεν ήθελε να αλλάξει ο κόσμος; Δεν έπρεπε να αλλάξει ο κόσμος; Δεν επεδίωκε να κερδίσει την εκτίμηση της Χίλαρυ;
Αλήθεια, τι τον συνέδεε με την Χίλαρυ; Ήταν μια γυναίκα που γνώρισε μόνο από την οθόνη του υπολογιστή του. Δεν είχαν βγει ποτέ ραντεβού, δεν της είχε πιάσει ποτέ το χέρι, δεν φιλήθηκαν ποτέ, δεν ένιωσε το καρδιοχτύπι της, δεν μύρισε το δέρμα της, δεν γεύτηκε τους χυμούς της…
μόνο τα μάτια της… τα μάτια της που τον κοιτούσαν με λατρεία, που τον έκαναν να πιστέψει ότι είναι κάποιος, μόνο αυτά είχε δει, κι αυτά από χιλιόμετρα μακριά, πίσω από μια οθόνη.
Μήπως όλα όσα ένιωθε ήταν τελικά επιβολή του είναι του;
Μήπως ο έρωτάς του ήταν λανθάνων, μήπως ο έρωτας γενικά δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα εγωιστικό συναίσθημα που διατάζει τον νου να θεωρήσει κτήμα του κάτι;
Μήπως ο παχουλός Ζαχαρίας Ζαχαριάς, εν ολίγοις, έπεισε τον εαυτό του να ερωτευτεί μια επίσης παχουλή άγνωστη, στην άλλη άκρη της Γης;
Μήπως όλα αυτά περί ισότητας, δικαιοσύνης, επανάστασης και παγκόσμιας ειρήνης δεν ήταν τίποτε άλλο παρά αμπελοφιλοσοφίες (αχ!… αυτή η ρακή…) του κομπλεξικού εαυτού του ώστε να μπορεί να ανέβει ένα βάθρο αυτο-αναγνώρισης πριν πλασαριστεί σαν αυτονόητα ερωτεύσιμος;
Μαθηματικός ήταν ο Ζαχαρίας, καταλάβαινε ότι οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος του. Είχε μάθει και λίγη Φυσική, συνειδητοποιούσε τώρα αυτό που του έλεγε ο καθηγητής του στο πανεπιστήμιο: τίποτα δεν μπορεί να πάει ενάντια στη φύση του.

Με όλες αυτές τις σκέψεις πάτησα απρόθυμα το Enter.

Δεν μπορούσε να μαντέψει το μέλλον.
Δεν φαντάστηκε ότι η συνέχεια θα ήταν ακόμα πιο μπερδεμένη…

Β

Η Χίλαρυ πήγε μέχρι το ψυγείο. Το άνοιξε, αλλά με κλεισμένα τα μάτια της. Πήρε μια βαθιά αναπνοή και κοίταξε, τελικά, στο εσωτερικό του. Είχε μείνει μισό πακέτο ψωμί για τοστ, παρέα με ένα σχεδόν τελειωμένο βαζάκι μουστάρδας και ένα πλαστικό κουτί κέτσαπ του οποίου το καπάκι αγνοείτο.
Αναστέναξε όταν είδε πως υπήρχαν και τρία βραστά λουκάνικα. Θα έτρωγε και σήμερα, αλλά τα λεφτά της τέλειωναν…

Καθώς ετοίμαζε ένα – μόνο – χοτ ντογκ, ένιωσε την καρδιά της να χτυπά πιο γρήγορα. Όχι μόνο αυτό, αλλά και κάτι μέσα της να την γαργαλάει επίμονα. Προσπάθησε να θυμηθεί, αυτό το αίσθημα θυμόταν ότι το είχε ξαναζήσει, ήταν σαν… σαν…
Μα ναι, ήταν έρωτας. Θυμήθηκε παλιά, τότε που ήταν έφηβη.
Ραντεβού, ναι, το πρώτο ραντεβού, με τον Μάρτιν, την πρώτη της αγάπη.
Ήταν ένα μαμόθρευτο με κοντά παντελόνια και τεράστια στρογγυλά γυαλιά, που κάλυπταν και τα μάτια και τα φρύδια του. Α, ναι, είχε και φακίδες, αν και δεν είχε κοκκινωπό δέρμα, μάλλον μελαχρινός ήταν. Θυμήθηκε και το τεράστιο χαμόγελό του, που φανέρωνε τα λευκά αλλά στραβά δόντια του – δεν ήταν της μόδας τα σιδεράκια τότε.
Θυμήθηκε ότι πήγαν – πού αλλού – σε φαστφουντάδικο.
Ο Μάρτιν την είχε αφήσει να διαλέξει και εκείνη σκέφτηκε να πάρει κάτι πρωτότυπο, να μην φανεί κάποια συνηθισμένη. Ήταν χοντρή και άσχημη – έτσι τουλάχιστον ένιωθε – και είχε μεγάλη σημασία το γεγονός ότι κάποιος την είχε προσέξει… έστω κι αν ήταν ο Μάρτιν, το χαζοχαρούμενο με τις φακίδες.
Έκλεισε τα μάτια της και θυμήθηκε εκείνες τις στιγμές, σαν σε ταινία.
Έστριβε αργά και διακριτικά το βλέμμα της δεξιά κι αριστερά, για να δει αν τη βλέπουν. Ήθελε να δουν όλοι ότι ήταν μια γυναίκα με τις ίδιες απαιτήσεις με οποιαδήποτε άλλη, ας μην ήταν όμορφη. Και κυρίως, με τα ίδια θηλυκά όπλα: νάζι και συνεπαγόμενη γοητεία.
Ο Μάρτιν ήταν και κοντός. Μόλις ήρθε η σειρά του να διαλέξει το επιδόρπιο αποφάσισε αμέσως το αγαπημένο του παγωτό σοκολάτα, ποτισμένο με εκείνο το περίεργο γλυκό κόκκινο σιρόπι και το απόλαυσε μιλώντας και χτυπώντας ρυθμικά το κουταλάκι του στο γυάλινο μπολάκι του παγωτού, ενόσω της μιλούσε. Κουνιόταν ολόκληρος αμήχανα και, καθώς τα πόδια του δεν έφταναν στο πάτωμα, κτυπούσαν αμήχανα τα δροσερά, μεταλλικά πόδια της καρέκλας του.
Ήταν μια κίνηση περιοδική και σπαστικιά για όποιον την είχε στο μπακγκράουντ του οπτικού του πεδίου. Η Χίλαρυ ένιωσε τα βλέμματα των εκνευρισμένων πελατών. Όσα θέματα συζήτησης κι αν άνοιξε, συνειδητοποίησε τότε ότι ο Μάρτιν ήταν λίγος για εκείνην. Κι ας ήταν χοντρή. Και άσχημη. Και ερυθρόδερμη.

Πέρασαν τα χρόνια, μεγάλωσε η Χίλαρυ.
Με κανέναν άντρα δεν ένιωσε κάτι. Ούτε εκείνη ένιωθε επιθυμητή, ούτε για κάποιον ένιωσε ιδιαίτερη έλξη… Μέχρι που ήρθε ο Ζαχαρίας.
Ήρθε; Ένας άγνωστος ήταν, στην άλλη άκρη της Γης. Αν από κοντά ήταν τελείως διαφορετικός; Εδώ, έναν άνθρωπο γνωρίζεις από κοντά, αλλά αν δεν ζήσεις μαζί του δεν μπορείς να καταλάβεις τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Και ο Ζαχαρίας ήταν μακριά…

Πήρε μια ανάσα που της φάνηκε πικρή και έκανε μεταβολή στην πορεία της προς το φούρνο. Ήταν μια από τις σπάνιες φορές που δεν ήθελε να φάει. Ήταν η πρώτη φορά, μετά από πολλά χρόνια, που τα μέσα της φτερούγιζαν. Ήταν η δεύτερη φορά στη ζωή της που ένιωθε ερωτευμένη. Ξανά. Μάλλον η πρώτη φορά ήταν, καθώς τα φτερουγίσματα της εφηβείας λογικά δεν μετράνε και σχετίζονται απλά με την αναγνώριση του είναι από τον έξω κόσμο. Ή μήπως όχι;
Ήταν η ιδιαίτερη φορά που ανησυχούσε για το ηλεκτρονικό ραντεβού του Ζαχαρία με τον άγνωστο ΤΕΣΣΕΡΑ.

Σχεδόν ούρλιαξε, όταν είδε το μήνυμα στην οθόνη της.
ΤΡΙΑ: Βρες τον Λουμούμπα.
Τι ήταν πάλι αυτό;

Γ

Ο Λουμούμπα, στο μεταξύ, συνέχιζε να παρατηρεί τον μικρό Μούκουλ Κούντου.
Είχε εξυπνάδα, οξυδέρκεια, λογική κρίση. Υπήρχαν στιγμές που του θύμιζαν τον Μαχάτμα Γκάντι. Αν και γεννήθηκε και μεγάλωσε στη βία, που τελικά του σκότωσε και το «κορίτσι» του, έμοιαζε να την απεχθάνεται.
Αλλά, μια ερώτηση του μικροού, πραγματικά τον αναστάτωσε:
– Αλήθεια, Λουμούμπα, έχει ποτέ κάποιο πρόβλημα λυθεί με διάλογο;
Δ

Ο Ζαχαρίας ήταν έτοιμος να εξομολογηθεί στον ΤΕΣΣΕΡΑ… φοβόταν… ναι, αυτή ήταν η αλήθεια.
Όμως:
ΤΕΣΣΕΡΑ: Πρέπει να σου πω ότι είμαι πολύ ικανοποιημένος από τις δημοσιεύσεις σου.
Προσπάθησε να σκεφτεί… δεν είχε δημοσιεύσει το παραμικρό… ήταν δυνατόν να μην το ήξερε ο άλλος; Τι παιζόταν εδώ;

Advertisements