4 FTS pro (16)

https://www.youtube.com/watch?v=BJiR7jMM7Ro

Α

Έκθεση.
Θέμα: αξίζει αυτός ο πλανήτης;
– Κατ΄ αρχήν, το θέμα είναι λάθος. Κανονικά, θα έπρεπε να είναι το «αξίζει, τελικά, να αφήσουμε να επιζήσει το έμβιο είδος που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή στον πλανήτη;». Αλλά, ξέρω, είμαι πολύ μικρός ακόμα.
– Και όχι μόνο. Ακόμα μισείς τους ανθρώπους.
– ΟΧΙ. Έλα τώρα, παραδέξου το.
– Ίσως μου έχουν μείνει κάποια κατάλοιπα. Προσπαθώ. Οι απόψεις μου σου είναι γνωστές.
– Σε μένα, μπορεί. Αλλά πρέπει και αυτός που σε ακούει ή διαβάζει το γραπτό σου να τις καταλάβει.
– Τις αναφέρω λεπτομερέστατα παρακάτω. Λουμούμπα, έχεις πέσει κι εσύ στην παγίδα…
– Δηλαδή;
– Με θεωρείς προέκταση του εαυτού σου, έτσι;
– Όχι. Θεωρώ ότι κάποιος που έχει χαρίσματα πρέπει να τα δίνει στο «έμβιο είδος που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή στον πλανήτη». Στον άνθρωπο, όσο κι αν δεν σου αρέσει η λέξη.
– Θα ήθελες να έχεις εσύ τα χαρίσματα αυτά, έτσι;
– Μην είσαι αλαζόνας, νεαρέ. Μπορεί και να τα έχω. Και μάλιστα, σε μεγαλύτερο βαθμό από σένα. Όμως, ας πούμε ότι… γέρασα.

Κοιτάχτηκαν στα μάτια…
– Διάβασε παρακάτω…
– Όχι σήμερα, είμαι πολύ κουρασμένος. Πες τα μου προφορικά.
– Χα… ωραία, λοιπόν… Από τη στιγμή που έστω κι ένα παιδί πεθαίνει σε μια γωνιά της Γης από την πείνα, είναι άχρηστος ο «πολιτισμός», τα έχουμε ξαναπεί αυτά.
Τι ισχύει σήμερα και τι θα έπρεπε να συμβαίνει…
Σήμερα, λοιπόν, είστε όλοι σε καλούπια. Θαρρώ πως τα νήματα κινεί μια ομάδα ανθρώπων που δεν έχει μάθει να δουλεύει, οι πολιτικοί. Βλέποντας ένα κανάλι που μεταδίδει τις συνελεύσεις τους, δεν βλέπεις προσπάθεια λύσης των προβλημάτων, αλλά φτηνές κατηγορίες εκατέρωθεν. Στην καθημερινή ζωή δεν βλέπεις παρά μια προσπάθεια του οποιουδήποτε ανθρώπου να ξεκλέψει λίγο χρόνο διασκεδάζοντας. Μόνο που η διασκέδασή του δεν είναι παρά σαβούρα πεταμένη από το Σύστημα. Αυτό είναι ωραίο θέμα για έκθεση. Τι είναι το σύστημα και ποιοι το αποτελούν; Όλοι εσείς, ανθρωπάκια, που ανεβάζετε το εγώ σας με τη νίκη μιας ομάδας που επιλέξατε σε κάποιο άθλημα, με τον θρίαμβο του ήρωα σε μια σαπουνόπερα. Εσύ, που τώρα βλέπεις τηλεόραση μασώντας τροφή που έχει κιόλας μασήσει κάποιος άλλος. Εσύ, θνητέ, που νομίζεις πως κάτι κάνεις, ψηφίζοντας μια στο κάθε τόσο «ιδέες» άλλων, που κάποιος σου πάσαρε ότι σε εκφράζουν, ενώ στην πραγματικότητα οι δικές σου θα ήταν τελείως διαφορετικές, αν σε άφηναν να σκεφτείς αυτοί που «αντιγράφουν» ένα σύστημα που πολύ παλιά κάποιοι – που δεν δούλευαν αλλά είχαν υποχρέωση να θυσιαστούν –  ονόμασαν Δημοκρατία. Εσύ, βολεμένε, που αν είχες μάτια μπροστά σου θα έβλεπες τα παιχνίδια που παίζονται πίσω από την πλάτη σου. Μάτια μπροστά σου, κατάλαβέ το. Ο κόσμος είναι τόσο απλός όσο φαίνεται.
Βία; Χα- έχει τόσους ορισμούς σήμερα… Η χειρότερη βία είναι να γκρεμίσεις το παλάτι του κάθε φούσκα-φημισμένου… αναίμακτα.
Ο Λουμούμπα παρατηρούσε τον μικρό Μούκουλ Κούντου. Ήταν ένας έξυπνος και χαρισματικός μικρός. Ήταν γεννημένος ηγέτης.
Ηγέτης; Αλήθεια, ποιος θα πίστευε ότι ο Λουμούμπα, ο σύγχρονος φιλόσοφος της αναρχίας, θα έβρισκε και ίσως πίστευε έναν τέτοιο…
Συγκρατήθηκε. Έπρεπε να σβήσει από τον νεαρό κάποια ίχνη μίσους ακόμα. Δεν θα κατάφερνε ποτέ να τα εξαφανίσει τελείως, άνθρωπος ήταν άλλωστε… ο μικρός.

Όσο για τους υπόλοιπους ανθρώπους, μήπως τελικά δεν είχαν την ωριμότητα να είναι τελείως ελεύθεροι; Μήπως χρειάζονταν έναν Ηγέτη; Δίκαιο;
Προσπάθησε για μια στιγμή να θυμηθεί πότε η ιστορία ανέδειξε κάποιον κυβερνήτη δίκαιο και έξυπνο μαζί. Έπρεπε όμως, ταυτόχρονα, να δώσει και ερεθίσματα στον μικρό.
– Πολύ ενδιαφέρουσα η άποψή σου. Αναίμακτη τρομοκρατία. Μέσω διαδικτύου.  Μάλλον πρέπει να βαφτίσεις την ιδέα σου «κυβερνο-τρομοκρατία» ή «e-τρομοκρατία»
– Να διορθώσω. Ο όρος «τρομοκρατία» αναφέρεται στον απλό λαό. Εγώ, ονειρεύομαι να τρομάξουν αυτοί που έχουν τις καρέκλες. Οι κυβερνήτες. Θα μου άρεσε λοιπόν το «e-κυβερνο-τρόμος»
– Δεν το βλέπω πιασάρικο το όνομα, αλλά τέλος πάντων… κάτι τέτοιο δεν κάνουν οι Ανώνυμοι;
– Ναι, αλλά τους εμποδίζουν τα συστήματα ασφαλείας. Μακάρι, μονάχα για ένα λεπτό, να μπορούσαν όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη να έχουν πρόσβαση σε όλα τα μυστικά έγγραφα. Όλα θα άλλαζαν.
– Δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Θα επικρατήσει χάος. Θα κυριαρχήσει η βίαια φύση του ανθρώπου.
– Τα λέει αυτά ένας αναρχικός;
– Αναρχικός σημαίνει ότι πρέπει να διαγραφεί αυτό που λέμε «χρήμα». Δεν σημαίνει ότι πρέπει, με βανδαλισμούς, να περιορίζεται η ελευθερία του άλλου και να καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματά του. Ξέρεις κανέναν που αν του δώσεις μια μέρα απόλυτης εξουσίας δεν θα προβεί σε πράξεις εκδίκησης και απωθημένων και μόνο;
– Ναι. Εμένα… «πατερούλη».
Προσπάθησε να κρύψει το φτερούγισμα της καρδιάς του. Όχι για το «πατερούλη», αλλά γιατί ο μικρός ήξερε για τα απωθημένα του και είχε μάθει να τα διατάζει!
– Νεαρέ, δεν υπάρχει δικαιοσύνη πουθενά στον κόσμο. Ούτε κάποιος μπορεί να την πλασάρει με τρόπο που να μην υπάρξει χάος.
– Δηλαδή, να μείνουμε έτσι;
– Δεν εννοούσα αυτό. Ίσως με κάποιο προγραμματισμό…
– Κάποιοι είναι πιο αισθηματίες. Ετοιμάζουν το χάος χωρίς να σε ρωτήσουν.
– Αλήθεια; Και, παρακαλώ, ποιοι είναι οι άφρονες;
– Ιδού. Δες στην οθόνη: ΚΕΑ = Κίνηση Ενοποίησης Ανθρώπων. Υπόσχονται αληθινή επανάσταση στις 19 Μαρτίου. Εγώ θα τους έλεγα… LFTS
– Δηλαδή;
– Μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις…
– Για φέρε να δω…
 

Β

Αισθανόταν άνετα… σχετικά.
Είχε βάλει μια τεράστια πίτσα σε ένα μεγάλο, στρογγυλό δίσκο. Δηλαδή, τρόπος του λέγειν πίτσα. Μια λεπτή ζύμη ήταν, σκεπασμένη από μπιφτέκια και λουκάνικα. Η κάμερα έδειχνε μόνο τα λουκάνικα… έτσι, να εντυπωσιαστεί η Χίλαρυ, να δει πόσο ταιριαστοί ήταν. Κρυφή από την οθόνη της έμενε η ρακή, αλλά σε περίωπτη θέση στο οπτικό της πεδίο ήταν ένα τεράστιο κομμάτι μισοβρασμένο μπρόκολο – να δείξουμε ότι προσέχουμε και τη γραμμή μας.
– Εμ… γιατί χώρισα… ε;
– Ε… ναι.
– Εσύ;
– Εγώ ρώτησα πρώτη… τέλος πάντων… γιατί πάντα είχα την υποψία ότι ο άλλος δεν ήταν ενθουσιασμένος με το κορμί μου – για χαρακτήρα και ηθική έκανα ό,τι μπορούσα, αυτή ήμουν. Αλλά το κορμί…
– Γυναικεία ματαιοδοξία…
– Μην το λες… Μια γυναίκα πρέπει να προκαλεί τον πόθο, όσο κι ένας άντρας…
Προσπάθησε να μεταφράσει αν αυτό ήταν ειρωνεία ή όχι… πράγματι, η πρώην γυναίκα του δεν τον έβλεπε σαν άντρα από τότε που πάχυνε…
– Λοιπόν, γιατί χώρισα… απλό… ήταν προγραμματισμένο. Τίποτα δεν με συνέδεε με τη μητέρα των παιδιών μου. Πες το χημεία, πες το αταίριαστοι χαρακτήρες, όπως θες πες το… αλλά, πληρώνω το τίμημα της δικής μου, ανδρικής ματαιοδοξίας.
– Τι εννοείς;
– Έκανα παιδιά με εκείνη τη γυναίκα μόνο και μόνο γιατί ήταν πολύ έξυπνη. Δες το από τη σκοπιά ενός άντρα; Πώς επιβίωσε η ανθρωπότητα; Οι γυναίκες διάλεγαν πάντα αυτούς που έχουν εξουσία, όχι τους σωματαράδες. Γιατί; Για να μεγαλώσουν τα μικρά τους με ασφάλεια. Έτσι κι εγώ. Θεώρησα ότι στη νέα εποχή μόνο το μυαλό μετράει. Ήξερα πάρα πολύ καλά ότι το μόνο που ήθελε από μένα ήταν η διατροφή, οι νόμοι της Ελλάδας βλέπεις. Ήξερα όμως και ότι τα παιδιά μου θα βγουν πανέξυπνα και αυτόνομα.
– Άρα, θεωρείς και τον εαυτό σου έξυπνο.
– Μεγάλη κουβέντα…
Θα μπορούσε να μιλάει γι αυτό αρκετά.
Αλλά, ένα μήνυμα φάνηκε στην οθόνη και των δύο.
«επικοινωνήστε με τον Λουμούμπα. ΕΠΕΙΓΟΝ…»