4 FTS pro [18]

μουσική

Α

Η λιμουζίνα σταμάτησε έξω από τον μουντό ουρανοξύστη. Ήταν ένα μελαγχολικό πρωινό. Προσπάθησε να συγκεντρωθεί στις σταγόνες που έπεφταν στο τζάμι του πολυτελούς αμαξιού. Εξ απαλών ονύχων του άρεσαν οι «σταγονοδρομίες». Μεγαλώνοντας κατάλαβε ότι μια μεγάλη σταγόνα πέφτει πιο γρήγορα, όμως η φυσική που μάθαινε σχολείο αρνιόταν πεισματικά να του εξηγήσει το γιατί.
Οι σταγόνες έμοιαζαν πολύ με τα δάκρυα. Τις έλεγε «το κλάμα του ουρανού». Κι ήξερε πια πως, δεν κυλάνε… όπως και τα δάκρυα. Απλά γλιστράνε κι αφήνουν σημάδια. Έστω και προσωρινά.

Ναι, ήταν ρομαντικός όταν ήταν μικρούλης. Μεγαλώνοντας όμως – και μεγάλωσε σημαντικά και στις τέσσερις διαστάσεις – κατάλαβε ότι το αληθινό νόημα της ζωής είναι αλλού: στην απόλαυση. Κι ελόγου της έρχεται μόνο με δύο όπλα: το χρήμα και την εξουσία.
Οι σταγόνες και το παιχνίδι μαζί τους ήταν το μόνο πράγμα που θύμιζε στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι κάποτε υπήρξε ένα αγνό παιδί. Το θυμόταν μόνο κάποιες κρύες νύχτες, δίπλα στο τζάκι – οι φλόγες έσβηναν νωρίς στον αέρα, δεν μπορούσαν να τρέξουν κούρσες.

Ήταν ένα συνηθισμένο αμερικάνικο πρωινό, αν και το μπέργκερ θα ερχόταν μετά τον τρίτο καφέ και την ανάγνωση των ειδήσεων.
– Φτάσαμε κύριε, τον πληροφόρησε ο σωφέρ.
– Φτάσαμε…
Περισσότερο μονολόγησε παρά απάντησε. Βαριόταν τα πρωινά. Έπρεπε να βρίσκεται στο γραφείο, σε σαχλές εκδηλώσεις με πρόσωπα που χαμογελούσαν μηχανικά, από υποχρέωση ή με την ελπίδα μιας υπόσχεσης… με γυναικείες ημίψηλες γόβες και κομψά ταγιέρ που υποδήλωναν κύρος… με παπιγιόν οι γραβάτες ασορτί με καλοραμμένα κοστούμια…
Τα είχε βαρεθεί όλα αυτά.
Μόνο τις νύχτες ήθελε. Δίπλα στο τζάκι με κονιάκ ή ουίσκι… δίπλα στην πισίνα με το παιχνίδισμα του νερού με το φως.
Φυσικά, με την παρέα μιας αιθέριας ύπαρξης. Τουλάχιστον μίας. Που να έχει και ένα λεξιλόγιο άλφα, να μπορεί να τον εκθειάζει, να του θυμίζει πόσο ισχυρός είναι, πόσο αρσενικός… έστω κι αν ήταν ένας μεσήλικας, πλαδαρός, με ελάχιστα μαλλιά…
Χρήμα και εξουσία… έτσι επιβίωσε η ανθρωπότητα…

Αποτέλεσμα εικόνας για earth eyes

Β

Ήταν ένα συνηθισμένο, ρουτινιάρικο πρωινό. Λίγο μελαγχολικό και βροχερό, αλλά έτσι ήταν.
Έτσι ήταν;
Ναι, έτσι θα ήταν, αν δεν πρόσεχε δυο λεπτομέρειες.
Πρώτη: η φωνή του σωφέρ. Είχε πιο «μέταλλο» σήμερα. Ίσως να το πρόσεχε πιο έγκαιρα, αν δεν τον αποσπούσαν οι σταγόνες της βροχής… Αν μέταλλο σημαίνει ειρωνική αποδοχή του τύπου, ναι, σωστά το μετάφρασε.
Δεύτερη: Η υγρασία άφησε ένα κενό, έτσι του φάνηκε τουλάχιστον. Και σε αυτό το κενό χώρεσε μια φάτσα. Ένα πρόσωπο, δεν μπόρεσε να καταλάβει αν ανήκει σε μαύρο ή λευκό, δεν είχε σημασία.
Το νόημα ήταν ότι η φάτσα δεν τον κοίταγε με υποταγή, δεν τον κοίταγε με περιφρόνηση. Τον κοίταγε περιμένοντας, αλλά όχι με το ανάλογο δέος…
Μια βροντή – η αστραπή δεν είχε γίνει αντιληπτή, πολύ μουντό το πρωινό – τον έφερε στα κανονικά του. Φοβίες… υπομονή λίγες ώρες και η αφεντομουτσουνάδα μου θα λάμπει στο τζάκι… έτσι θα μου λένε, τουλάχιστον.
Έτσι θα ομολογούν.
– Ξεχάσατε τον χαρτοφύλακα, κύριε γερουσιαστά…
Ναι… μια άχρηστη βαλιτσούλα, γεμάτη με έγγραφα που έπρεπε να υπογραφούν.
Άνοιξε την πόρτα της λιμουζίνας. Έβγαλε και το αριστερό του πόδι στο πεζοδρόμιο. Τότε, κτύπησε το κινητό.
– Έλα, μωράκι μου…
– Γεια, μωρό…
– Δεν μου φαίνεσαι χαρούμενος…
– Δουλίτσες, μωρό… τι θες;
– Τίποτα… να σου πω καλημέρα και, εμ… θυμάσαι;
– Τιιι;
– Αυτό…
– Αααα…
– Που μου έλεγες… το δαχτυλίδι…
– Ε… αφού το είπα… πότε;
– Μεσημεράκι… εσύ το είπες, μωρό. Γύρω στις μία…
– Ε, αφού το είπα…
Ανάθεμα κι αν θυμόταν πια ήταν η γουρουνίτσα…

Το ασανσέρ ανέβηκε.
– Καλημέρα, κύριε Μακ-Κάναμαν.
Τι διάολο, ίδια του φάνηκε η μεταλλική φωνή. Αν και περίεργος, ανταπέδωσε το γεμάτο κραγιόν χαμόγελο και προχώρησε προς το γραφείο του.
Η συρόμενη πόρτα άνοιξε αυτόματα.

Οι δύο – ευπαρουσίαστες, φυσικά – «γραμματείς» τον κοίταξαν.
Τα μάτια τους του φάνηκαν τρομαγμένα… ή μήπως έκπληκτα; Και σαν να μην έφτανε αυτό, δεν εμφανίστηκε το συνηθισμένο καθημερινό «καλημέρα σας».
– Καλημέρα κορίτσια. Τι νέα;
Δεν περίμενε ότι αντί για μια αναφορά εργασιών που έπρεπε να γίνουν, οι δυο γυναίκες θα έμεναν να κοιτάζουν η μία την άλλη με απορία.
– Τι έγινε, κοπελιές; Επέμεινε.
Αφού κοιτάχτηκαν για μια ακόμα φορά, η πιο γενναία πήρε το θάρρος να μιλήσει.
– Ξέρετε… γράφουν και για σας…
– Ποιοι;
-…
– ΠΟΙΟΙ;
– Να… όλοι.
Μπήκε στο γραφείο του και σωριάστηκε στην πολυθρόνα. Κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά σήμερα. Τα δευτερόλεπτα μέχρι να ανάψει ο υπολογιστής του φάνηκαν αιώνες. Ούτε που του πέρασε από το μυαλό να χρησιμοποιήσει το κινητό του.

Μπήκε στο πρώτο σάιτ ειδήσεων που του ήρθε στο μυαλό. Έσβησε τη σελίδα πριν εκείνη φορτώσει. Σκέφτηκε ότι θα έχανε πολύτιμο χρόνο έτσι.

Έγραψε «Μακ-Κάναμαν» και περίμενε τη μηχανή αναζήτησης για κάποια δέκατα του δευτερολέπτου…

Αποτέλεσμα εικόνας για earth eyes

Γ

Το DEF news είχε αφιερωμένη σε αυτόν ολόκληρη τη σελίδα 47 της ηλεκτρονικής του έκδοσης – τόσο πίσω;
Μια μικρή δικιά του φωτογραφία βρισκόταν στο κέντρο της σελίδας.

Τίτλος: πώς ο Μακ-Κάναμαν έφαγε τα λεφτά της εθνικής ομάδας ιστιοπλοΐας
Το άρθρο μιλούσε για την κομπίνα που μόνο εκείνος ήξερε.  Επίσης, παρουσίαζε ένα έγγραφο που μόνο στον δικό του υπολογιστή βρισκόταν.
Πιο κάτω υπήρχαν δηλώσεις του μοντέλου Μάργκαρετ Φάτσερ:
«Φυσικά και πήγα μαζί του μόνο για τα λεφτά του. Είναι ένα άξεστο κήτος».
Ακόμα πιο κάτω υπήρχαν μικρές φωτογραφίες από τις βίλες του και τα αυτοκίνητά του.
Επίλογος: «Ακόμα ένας γερουσιαστής που πλούτισε και έκανε τη ζωούλα του από τους φόρους του κοσμάκη. Βέβαια, μπροστά σε όλα τα σκάνδαλα που έχουν εμφανιστεί εδώ και μια ώρα, αυτό δεν είναι τίποτα…»

Όλα αυτά τα σκάνδαλα; Εδώ και μια ώρα;
Πήγε στην πρώτη σελίδα… χαμός! Τουλάχιστον πενήντα κομπίνες βουλευτών είχαν αποκαλυφθεί.
Έβγαλε τα μάτια του από την οθόνη και κοίταξε τη θέα της Ουάσιγκτον από το τεράστιο παράθυρο του γραφείου του στον εικοστό όροφο. Αναστέναξε. Κάτι περίεργο γινόταν. Το πρώτο που έπρεπε να κάνει ήταν να φυλάξει το τομάρι του.
– Ο υπεύθυνος ηλεκτρονικής ασφάλειας να έρθει αμέσως στο γραφείο μου.

Περίμενε για λίγο, άσχετα αν του φάνηκε πολύ.
Η πόρτα άνοιξε. Ο Τομ φορούσε ανάποδα ένα τζόκευ και μασούσε τσίκλα.
– Για σουλουπώσου λίγο…
Ο Τομ τον κοίταξε για λίγο, έριξε μισό χαμόγελο, αλλά συμμορφώθηκε παρόλα αυτά.
– Υποτίθεται ότι είσαι ο υπεύθυνος ασφαλείας του γραφείου μου.
– Φυσικά.
– Άρα, είσαι ο υπεύθυνος της διαρροής από το απόρρητο προσωπικό μου αρχείο. Άρα, δεν έκανες καλά τη δουλειά σου.
– Η δουλειά μου ήταν να σας παρέχω τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια. Σημειώνω το «τη μεγαλύτερη δυνατή».
– Λοιπόν;
– Μέχρι σήμερα, όλοι οι ιοί και τα ύποπτα γενικά προγράμματα τα οποία ήταν πιθανό να κλέψουν στοιχεία από έναν υπολογιστή ή ένα δίκτυο υπολογιστών, εντοπίζονταν γιατί έπρεπε να είναι αναγκαστικά γραμμένα σε κάποια γλώσσα, κυρίως στο DOS.
– Και λοιπόν;
– Φαίνεται ότι αναπτύχθηκαν προγράμματα μέσα στο ίδιο το περιβάλλον του υπολογιστή και επικοινωνούν με τον… έξω κόσμο.
– Μπορείς να μου το κάνεις πιο λιανά;
– Φαίνεται ότι το πρόγραμμα δεν είναι γραμμένο όπως το εννοούμε. Η μόνη λογική εξήγηση είναι ότι το έφτιαξε ο δικός σας υπολογιστής, γι αυτό δεν έγινε αντιληπτό. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι το μηχάνημα φαίνεται να «ήθελε» να δώσει αυτά τα στοιχεία. Έψαξε και βρήκε μόνο του το πού θα τα στείλει. Με λίγα λόγια, η σύλληψη, η δημιουργία και η εκτέλεση δεν είναι έργο ανθρώπου…
– Μα… σταματήστε την επικοινωνία της παλιο-μηχανής.
– Τώρα είναι αργά… Εξάλλου, γίνεται χαμός έξω, σε όλον τον κόσμο. Δεν είσαι ο μόνος…
Ο ενικός τον τσάκισε. Κατάλαβε ότι όλα είχαν τελειώσει…

Αποτέλεσμα εικόνας για earth eyes

Δ

Ο Πρόεδρος δεχόταν αναφορές από παντού. Ήταν αδύνατον πια να τις μελετήσει όλες σε σύντομο διάστημα και να αποφασίσει. Έπρεπε όμως να κάνει κάτι.
Κάλεσε τον Αρμάντο, τον ξύπνιο και γρήγορο, το αστέρι του Λευκού Οίκου, όπως τον αποκαλούσαν τα ΜΜΕ.
– Λοιπόν;
– Η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή, αλλά εξηγείται απλά. Φαίνεται ότι κάποιοι βρήκαν τον τρόπο να υποκλέψουν τα αρχεία των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων σε όλη τη Γη. Εξουδετέρωσαν όλα τα συστήματα ασφαλείας.
– Στρατιωτικά μυστικά;
– Δεν έχουν ακόμα δημοσιευτεί, μάλλον δεν τους ενδιαφέρουν. Για την ώρα, ξεκίνησαν από απλούς βουλευτές ή και πολιτευτές και προχωρούν αργά, αλλά με σταθερό ρυθμό.
– Μα, ποιος διάολος το έκανε αυτό;
– Η πηγή εντοπίστηκε σε ένα άσημο μέχρι τώρα σάιτ, που ονομάζεται FTS.
– FTS;
– Ντρέπομαι να εξηγήσω τι σημαίνει…
– Το εξουδετερώσατε;
– Ναι, αλλά είναι αργά πια. Τα στοιχεία έχουν μοιραστεί παντού. Αφορούν όλα τα καθεστώτα σε όλη τη Γη. Και, καθώς λίγα πρόσωπα είναι αθώες περιστερές, καταλαβαίνετε…
– Μα… τι θέλουν;
– Αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του σάιτ. Να γκρεμίσουν τα πάντα.
– Βρείτε τους και πιάστε τους.
– Η καταδίωξη έχει ξεκινήσει εδώ και ώρα…
– Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι θα δημιουργηθεί αναρχία και ο όχλος θα κάνει ότι θέλει;
– Κάθε φορά έχουν και οδηγίες να διαμαρτύρονται οι πολίτες χωρίς βία.
– Πότε ξεκίνησαν όλα;
– Πριν μια ώρα… σε όλον τον πλανήτη ταυτόχρονα.
– Ειδοποίησε τα ΜΜΕ να σταματήσουν. Είναι θέμα εθνικής ασφάλειας. Σε μια ώρα θέλω έτοιμη τηλε-διάσκεψη με όλους τους ηγέτες των ανεπτυγμένων χωρών. Εφαρμογή κόκκινου σχεδίου.

Ο Αρμάντο έκανε μεταβολή κι έτρεξε.
Ο Πρόεδρος έμεινε μόνος.
Περίεργο… τι απλό που είναι τελικά να αλλάξει ο κόσμος…
Όποιος κι αν τα σχεδίασε όλα αυτά, δεν είχε προβλέψει το απλό: ο άνθρωπος είναι βίαιος…

 

 

 

 

 

 

Advertisements