4 FTS pro (22)

4 FTSpro 22

https://www.youtube.com/watch?v=jxNPuuWCdf0

# Βόρειος Ατλαντικός, κοντά στην Ευρώπη

Σύννεφα… πολλά σύννεφα…
– Αρχηγέ, κάθεσαι αναπαυτικά;
… άσπρα σύννεφα. Ήταν σπάνιες οι φορές που τα έβλεπε από ψηλά. Υπέθεσε ότι, το μαύρο μέρος τους, αν υπήρχε, θα ήταν στο κάτω μέρος, λόγω βαρύτητας. Γι αυτόν ήταν αθέατο πάντως. Κι ίσως να ήταν καλύτερα έτσι. Χρειαζόταν λίγη ηρεμία. Ίσως έφταιγε το ότι ήταν Μεγάλη Παρασκευή. Ίσως έφταιγε ότι είχε κάνει άνω-κάτω τον κόσμο, είχε ρίξει τις μισές κυβερνήσεις του πλανήτη, ο  Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν στα σκαριά και όλοι τον κυνηγούσαν.
Ποιον; Τον Ζαχαρία Ζαχαριά, που πριν λίγους μήνες είχε κάνει την πιο θαρραλέα πράξη της ζωής του, τολμώντας να πάρει, άκουσον-άκουσον, τη σειρά από μια γυναίκα στο ταμείο του σούπερ-μάρκετ της γειτονιάς.

Όταν ήταν μικρός και τύχαινε να χαζεύει τα σύννεφα στον ουρανό, προσπαθούσε να τα προσομοιώσει με φιγούρες, ζώα και τοπία κι έπλαθε τον δικό του μύθο. Συνήθως ήταν μια περιπέτεια πεντάλεπτης διάρκειας.
Το ίδιο προσπαθούσε και τώρα… για να ξεφύγει… αλλά, παρόλο που δεν είχε ξαναδεί τόσα πολλά σύννεφα μαζί, μιας και για πρώτη φορά είχε τέτοιο ορίζοντα, κάποιοι δεν τον άφηναν.
– Αρχηγέ, κάθεσαι αναπαυτικά;
– Μια χαρά είμαι. Μέσα σε ένα αεροπλάνο που έκλεψαν άγνωστοι για μένα. Πού το βρήκατε το σκάφος, σε ποιον ανήκει και… κυρίως… πού πάμε;
– Μην αγχώνεσαι. Βέβαια, είναι μεγάλη η ευθύνη που έχεις, αλλά πρέπει να μείνεις ήρεμος. Ποιος ξέρει, μπορεί αύριο κιόλας να χρειαστεί να πάρεις σημαντικές αποφάσεις για όλη τη Γη.
– Απάντηση στα ερωτήματα δεν ακούω. Σαν μαθηματικός…
– Καλά-καλά… Το αεροπλανάκι είναι το προεδρικό της Σουζάνδης. Με το χαμό που γίνεται στη χώρα, καταλαβαίνεις… έχουμε κι έναν δικό μας εκεί… ήταν εύκολο. Τι άλλο ρώτησες; Α! Πάμε Αμέρικα, να συναντήσεις την καλή σου.
– Είστε με τα καλά σας; Πάμε σε έναν χώρο που το κάθε κυβικό του χιλιοστό ελέγχεται ηλεκτρονικά και προσδοκάτε ότι δεν θα μας καταρρίψουν;
– Ε… έχουμε κι εκεί έναν γνωστό στον Πύργο Ελέγχου…
– Πόσους γνωστούς έχετε;
– Αρχηγέ, δεν μπορείς να φανταστείς τι ζυμώσεις έχουν γίνει τον τελευταίο μήνα. Υπάρχουν εκατομμύρια σαν και μας που πήραν θάρρος από σένα και τη Χίλαρυ.. εκατομμύρια που σκέφτηκαν την επόμενη μέρα… ξέρεις, χωρίς βία κι έτσι. Και σίγουρα είμαστε οι περισσότεροι στον πλανήτη που θέλουμε να πάμε στο επόμενο στάδιο.
– Το οποίο είναι;
– Κανείς δεν ξέρει… όπου μας βγάλει. Σημασία έχει ναπροχωράμε. Άλλωστε, «άνθρωπος» σημαίνει «κοιτάζω ψηλά»…
– Το ίδιο κάνουν και οι κότες…
– Έλα τώρα, Αρχηγέ… ξέρεις ότι μιλάω μεταφορικά.
– Γιατί με λες Αρχηγό;
– Διότι είχες τη μαγκιά να το πω, τον τσαμπουκά να το πω, το φάρδος να το πω, να ξεσκεπάσεις τους πάντες με ένα πρόγραμμα.
– Δεν ήταν δικό μου.
– Έλα τώρα…
# Βόρειος Ατλαντικός, κοντά στην Αμερική

Κοίταξε έξω από το μικρό παράθυρο του αεροπλάνου, ξανά. Αυτή τη φορά μπόρεσε να συγκεντρωθεί περισσότερο. Ίσως γιατί δεν μπορούσε να πείσει με την απάντησή του. Ίσως γιατί ο εγκέφαλός του δεν μπορούσε να τα χωνέψει όλα αυτά. Βρισκόταν σε ένα κλεμμένο σκάφος και μάλιστα προεδρικό… ή μήπως βασιλικό;… αυτοκρατορικό ίσως;
Μάλλον την είχε άσχημα, ε; Η καρδιά του χτυπούσε περίεργα… από τη μια ήθελε να χτυπά γρήγορα γιατί, όπως και να τον κάνουμε, κάποιοι τον ήθελαν σκοτωμένο… από την άλλη ήθελε να καλπάσει, τον έρωτα της ζωής του πήγαινε να συναντήσει για πρώτη φορά… ή μήπως έτσι νομίζουν όλοι οι ερωτευμένοι…; Ότι έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τον κόσμο…; Και προσγειώνονται ανώμαλα όταν συνειδητοποιούν ότι οι κολώνες πρέπει να είναι δύο, διαφορετικά η αυτοκρατορία γκρεμίζεται…
Γενικά, φοβόταν. Όχι τον φόβο του ξαφνικού, όχι τον φόβο του επικίνδυνου και άγριου… φοβόταν τον φόβο του τι μπορεί να σου φέρει το άμεσο μέλλον, τον φόβο που μια-δυο φορές στη ζωή του νιώθει κανείς και είναι μέσα στα μετρημένα στα δάχτυλα πράγματα που θα κρατήσει όταν αφήνει το κορμί του στη Γη, τα λίγα άξια λόγου που στάθηκαν ικανά να αφομοιωθούν με το Από Πάνω…

Από μικρός ήταν φοβιτσιάρης.
Φοβόταν τους σκύλους και τις γάτες, σε κλειστό χώρο αυτές.
Τουλάχιστον, δεν θυμόταν να φοβήθηκε ποτέ τους ανθρώπους… έστω κι αν αυτοί ήταν τελικά που οριοθέτησαν τα όνειρά του, που σημάδεψαν τη ζωή του.

Φοβόταν τα βεγγαλικά του Πάσχα, ιδιαίτερα από τη χρονιά που, υγρός ήταν ακόμα ο καιρός, έβαλαν φωτιά στο καλσόν της αγαπημένης του δασκάλας. Τα φοβόταν κι όταν ήταν έφηβος και σχεδόν νέος. Γι αυτό και, την ώρα της Ανάστασης, φρόντιζε να είναι πάντα μέσα στον ναό.
Φοβόταν τα μηχανάκια και τα δίκυκλα, αυτά ιδιαίτερα. Κυρίως από τη στιγμή που η μικρή αδελφή του κόντεψε να σκοτωθεί καβαλώντας ένα από δαύτα. Θεώρησε μάλιστα ότι τέτοια πρωτόγονα μηχανικά τέρατα κυκλοφορούσαν μόνο στην Ελλάδα, την Αίγυπτο, το Πακιστάν και την Ινδία, αν εξαιρέσουμε τις ιταλικές βέσπες μιας συγκεκριμένης εποχής. Δεν ήταν εικόνες αυτές που έμειναν στη μνήμη, με τη μάνα του να οδύρεται και τον πατέρα του να γρονθοκοπεί τοίχους, ήταν ανάγλυφα χαραγμένα με ψυχομάχαιρο, καθώς δάχτυλο Απάνθρωπου γλυπτοποιούσε το αίμα του είναι του, πριν εκείνο προλάβει να πήξει.

Θυμήθηκε την τελετή της Ανάστασης, όταν έκλεινε σχεδόν τα είκοσι…
… η αδελφή, στην πρώτη προσπάθεια να βάλει ψηλοτάκουνα, σε ένα κρας-τεστ να σταθεί όρθια…
… η μάνα, με τα τότε ρόλεϋ να στολίζουν τον Μεγαλο-Παρασκευιάτικο ύπνο της, στην προσπάθειά της να βγει μια καθώς πρέπει κυρία στο πεντάλεπτο της «λειτουργίας» τα μεσάνυχτα του Μ. Σαββάτου…

… ο πατέρας, με την κόκκινη γραβάτα δεμένη τόσο σφιχτά ωσάν το δέσιμο αρβύλας νεοσύλλεκτου, να χαμογελά σαν πολιτικός σε μέρα εκλογών, προσποιούμενος ότι όλα πάνε τόσο πρίμα στην μικρή οικογένεια που του έλαχε να διοικεί – πφφφ… ήταν γεννημένος για να κυβερνήσει τουλάχιστον την Ελλάδα – που το μόνο μέλημά του ήταν μήπως και κάποιο δάκρυ «ρετσινιού» από την καιόμενη λαμπάδα προκαλούσε πρόβλημα σε κάποιο από τα ψηλότερα από αυτόν βλαστάρια του.

Η θεία Λένα τελευταία. Ουδεμία σχέση με την προϊστορική ραδιοφωνική εκπομπή, απλή συνωνυμία. Η θεία Λένα, η άτεγκτη. Με το ταγιεράκι της, βρέξει-χιονίσει-καεί ο τζίτζιξ, με το αυστηρό της ύφος… η θεία Λένα η καθωσπρέπει, με τη χρυσή καρδιά.
Παντρεύτηκε μικρή το θείο Νώντα, από προξενιό – δύσκολες οι εποχές μετά τον εμφύλιο κι άντε να υπάρξει κοινωνική συνοχή. Υπάλληλος στο δικαστήριο, γιατί ζήεψε τη δόξα της δικιάς της θείας, της Δωροθέας, που έκλεισε τα μάτια πάνω στη γραφομηχανή. Η θεία Λένα, η αυστηρή δημόσια υπάλληλος για τους έξω, για τους μέσα όμως το καταφύγιο των νέων και άπειρων δικηγόρων και το λημέρι κάθε κατατρεγμένου από το Δημόσιο φουκαρά… αρκεί να είχε πιει τον καφέ της το πρωί, φτιαγμένο από τα χέρια της Ρηνούλας του κυλικείου και να είχε φάει το τοστ της, ομοίων προδιαγραφών.
Η θεία Λένα, που κράτησε τα πρακτικά της δίκης για το ατύχημα της αδερφής του Ζαχαρία Ζαχαριά. Αυτή που διάβασε ξεκάθαρα την απόφαση για υποχρέωση του υπαίτιου οδηγού να δώσει αποζημίωση 5 μύριων δραχμών. Η γυναίκα που έδωσε και την επιταγή του δικηγόρου στην οικογένεια του Ζαχαρία, των 2 μυρίων.
Ας απορούσε ο Ζαχαρίας πού πήγαν τα υπόλοιπα 3 μύρια, ας σμίλευε γκριμάτσες περηφάνιας στη μούρη της η μάνα, ας έκανε όνειρα η μικρή αδερφή για το πόσες κρέμες ομορφιάς είναι 2 μύρια, ας έστελνε αξιώματα «σιγά μην αλλάξουμε εμείς τον κόσμο», «αυτά θα πάρουμε, ας τα αξιοποιήσουμε» ο γραβατοσκλαβωμένος…
… η θεία Λένα εκεί, απρόσωπη και λειτουργική…
… έστω κι αν η ματιά του ενός δεκάτου του δευτερόλεπτου, που έστειλε στο Ζαχαρία, ερμηνευόταν από τα ραδιο-τηλεσκόπια της ψυχής σαφώς ως «δίκιο έχεις απόλυτο, ανίψι, αλλά παίζουμε στην πίστα ε34Ε»…

Ε, ο δικηγόρος ήταν εκεί, στην τελετή της Ανάστασης. Δήμαρχος πια, το μαρτυρούσε η στενοδεμένη κόκκινη αριστοκρατική γραβάτα, πάνε πια οι μπλε σοβαροφανείς που ήταν μελετημένα δεμένες ώστε να πετάγονται σαν κόμπρες όταν το λαρύγγι του συνήγορου υπερασπιζόταν το πνιγόμενο δίκιο του πελάτη τους.
Αγκομαχούσε η γραβάτα στο ζυγό του λαιμού, αλλά χρώμα δεν μπορούσε να αλλάξει. Μόνο να διευκολύνει τη στροφή του προσώπου του Δημάρχου προς τον Επίσκοπο, για κάποιες ψιθυριστές κουβέντες.

Τα έβλεπε όλα αυτά ο Ζαχαρίας, αλλά φοβόταν… Τι;
Ένα σύννεφο πήρε την μορφή του Δία και τον απείλησε με κεραυνό, το γιγάντιο άσπρο, αλά δεν τον βρήκε σε κατάλληλη στιγμή.

Ένα τίποτα είναι ο κόσμος, μια στιγμή είναι η ζωή.
Δεν μας αναλογεί μια γυναίκα, όπως μας δίδαξαν.
Μια Επανάσταση μας αναλογεί.
Χτύπησε τη γροθιά του στο τραπεζάκι…

# Αθήνα

Ο Χάμιλτον ήταν το νέο αφεντικό της διεθνούς ιντερνετικής αστυνομίας, γεγονός που δεν ενδιέφερε καθόλου τον Δίκαιο Φράγκα. Απλά, ήταν υποχρεωμένος να ακούσει τις δηλώσεις του για τα τελευταία γεγονότα.
– Βρισκόμαστε σε πολύ καλό δρόμο. Μέσα στην επόμενη ώρα θα μπορέσουμε να εντοπίσουμε την πηγή των μεταδόσεων.
Τώρα, καλό ήταν αυτό;
– Κάναμε λάθος εκτίμηση στην αρχή. Η πηγή δεν είναι η Αθήνα.
Αυτό ήταν σίγουρα καλό.

# αεροδρόμιο Ουάσιγκτον, ένα από τα…

Οι τροχοί τσίριξαν ελαφρά, καθώς τρίβονταν στο έδαφος.
Ο Ζαχαρίας έχασε τα σύννεφα και τον προσανατολισμό του.
Ήταν ένα αεροδρόμιο όπως όλα τα άλλα. Εκτός…
– Φτάσαμε, Αρχηγέ. Προσωρινή στάση.
… εκτός από το περίεργο φορτηγάκι που πλησίαζε.
«Κρέας Βούβαλου ο Ινδιάνος»
– Αμάν!!!

[συνεχίζεται]

Advertisements