Aokigahara: Το μυστήριο δάσος στην Ιαπωνία

Η γαλήνια ομορφιά του Aokigahara, που βρίσκεται βορειοδυτικά του βουνού Fuji στην Ιαπωνία, με το μαγευτικό τοπίο και την τρομερή θέα, έρχεται σε αντίθεση με τις ιστορίες που συνδέονται με το όνομά του. Το πρώτο πράγμα για το οποίο είναι γνωστό αυτό το δάσος είναι η ανησυχητική σιωπή, το πολύ πυκνό φύλλωμα των δέντρων και ο αέρας που με τον ήχο του και το «σφύριγμά» του δημιουργεί μία απόκοσμη ατμόσφαιρα. 

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, το Aokigahara έχει γίνει γνωστό ως ένα μέρος όπου οι άνθρωποι πηγαίνουν για να βάλουν τέρμα στη ζωή τους, για αυτό και αποκαλείται και «Δάσος Αυτοκτονίας» ή αλλιώς «Θάλασσα των Δέντρων». Το Aokighara θεωρείται ένα παράξενο μέρος όπου τα κινητά τηλέφωνα και οι πυξίδες δεν λειτουργούν, εξαιτίας των κοιτασμάτων σιδήρου που υπάρχουν στο βουνό στο ηφαιστειογενές έδαφος της περιοχής.

Η πανίδα είναι σχεδόν ανύπαρκτη, ενώ το δάσος είναι τόσο πυκνό και σκοτεινό που κάποιος μπορεί πολύ εύκολα να χαθεί σε αυτό. Υπήρξαν αρκετοί ταξιδιώτες που εξαιτίας της έλλειψης προσανατολισμού δεν κατάφεραν να περιηγηθούν ούτε σε μικρές αποστάσεις με επιτυχία. Η περίεργη έλλειψη ζωής στον περιοχή επιτείνει ακόμα περισσότερο την αποπνική ατμόσφαιρα, αφού οι ήχοι των πουλιών και των ζώων είναι αρκετά υποτονικοί, σε αντίθεση με αυτό που θα περίμενε να συναντήσει κανείς με τόσο πυκνή βλάστηση.

Παντού υπάρχουν πινακίδες που λένε, «Γυρίστε πίσω» ή «Ακολουθήστε το μονοπάτι» ή «Σκεφτείτε τα αγαπημένα σας πρόσωπα.» Ο θρύλος λέει ότι υπάρχουν παντού σκορπισμένα μικρά αντικείμενα, όπως γράμματα αυτοκτονίας, παιδικές κούκλες και παράξενα μπιχλιμπίδια ανάμεσα στα δέντρα.

Παρ’ όλες τις παράξενες ιστορίες που το συνοδεύουν, αρκετοί τουρίστες επισκέπτονται το δάσος για να θαυμάσουν το μαγευτικό τοπίο και τις πολλές βραχώδεις σπηλιές που βρίσκονται διάσπαρτες σε όλο το δάσος και κρύβουν υπέροχες ομορφιές.

Παρά το φυσικό περιβάλλον, πρόκειται για μία από τις πιο δημοφιλείς περιοχές αυτοκτονίας και κάθε χρόνο ο αριθμός των ατόμων που κατευφεύγουν εκεί για να βάλουν τέρμα στη ζωή τους αυξάνεται. Είναι δύσκολο για την αστυνομία να εντοπίσει τα νεκρά σώματα που είναι κρυμμένα μέσα στο δάσος και να κάνουν μία οριστική εκτίμηση για το πόσοι ακριβώς έχουν πεθάνει στην περιοχή που αυτό εκτείνεται.

Σύμφωνα με μαρτυρίες των ντόπιων, οι κατηγορίες των επισκεπτών του δάσους είναι τρεις: Οι ταξιδιώτες που επιθυμούν να θαυμάσουν την υπέροχη θέα, αυτοί που κυνηγούν το μυστήριο και την επαφή με την περιπέτεια, αλλά δυστυχώς και αυτοί που δεν σκοπεύουν να γυρίσουν πίσω πότε πια. Τα μέτρα ασφαλείας έχουν αυξηθεί πολύ, με συχνές περιπολίες της αστυνομίας, κάμερες και πινακίδες με προειδοποιητικά μηνύματα, ωστόσο υπολογίζεται ότι τουλάχιστον εκατό άνθρωποι κάθε χρόνο βάζουν τέρμα στη ζωή τους στο συγκεκριμένο μέρος.

Παράλληλα, υπάρχουν δεκάδες μεταφυσικοί θρύλοι που συνοδεύουν τα συγκεκριμένα περιστατικά, όπως αυτός για την μακάβρια πρακτική της ubasute, σύμφωνα με την οποία ηλικιωμένοι και άρρωστοι άνθρωποι αφήνονται σε μία ερημική τοποθεσία για να πεθάνουν αβοήθητοι. Στην περίπτωση του Aokigahara, λέγεται ότι τα θύματα αυτής της πρακτικής έχουν γίνει εκδικητικά φαντάσματα που ψάχνουν τα θύματά τους ανάμεσα στα δέντρα. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει σε καμία περίπτωση, ωστόσο επιτείνει τους θρύλους γύρω από τις ιδιότητες και τη δύναμη του δάσους.

Τι είναι όμως αυτό που οδηγεί τους αυτόχειρες να συγκλίνουν  σε αυτή την σκιερή, ήσυχη ερημιά για να πραγματοποιήσουν την πράξη τους; Είναι απλά η γαλήνια ομορφιά του τόπου, ή η προστασία της ιδιωτικής ζωής που παρέχεται από τη μικρή πιθανότητα να συναντήσουν κάποιον άλλον σε ένα πυκνό και τεράστιο δάσος; Μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ…

Πηγή

Advertisements