ΤΟ ΧΘΕΣ, ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΚΑΚΙΕΡΑ

 

Τούρκοι, πολιτικοί και λαός, δεν αντιλαμβάνονται την έννοια του δικαίου,  αλλά μόνο την έννοια της ισχύος – Παγκοσμιοποίηση

 

Ανάρτηση    9η

 

ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Γράφει: Ο Ιωάννης Σπ. Λαζαράκος                                              
Email: jlazarakosdim@yahoo.gr

 

 

Έχει παρατηρηθεί όταν μιλούν ή γράφουν οι ειδικοί επιστήμονες της Γεωπολιτικής, πολίτες ή στρατιωτικοί, πανεπιστημιακοί και μη, αναφέρονται με  όρους που βεβαίως ανήκουν στην ορολογία της επιστήμης τους.

Αυτές τις αναφορές τις ακούν ή τις διαβάζουν και πολλοί άλλοι που δεν έχουν σπουδάσει τις επιστήμες της Γεωπολιτικής. Άρα αντιλαμβανόμαστε τις έννοιες σύμφωνα με την παιδεία και γενικότερα τις όποιες ειδικές εγκυκλοπαιδικές μας γνώσεις. Όπως έχουμε γράψει, στις πρώτες αναρτήσεις μας, φιλοδοξούμε να μπορέσουμε, το κατά δύναμη, να οδηγήσουμε τους αναγνώστες/επισκέπτες του ΙΔΕΟΓΡΑΦΟΥ, που δεν είναι ειδικοί της Γεωπολιτικής, ανεξάρτητα από την εκπαίδευση και τις επαγγελματικές τους σπουδές, αλλά και τις εγκυκλοπαιδικές τους γνώσεις  να αντιλαμβάνονται τις γεωπολιτικές αναλύσεις από τους ειδικούς και παράλληλα την ειδησεογραφία ροής. Ελπίζουμε πως με τον τρόπο αυτό προσθέτουμε ένα λιθαράκι στη γεωπολιτική ενηλικίωση του Ελληνισμού. Πράγμα ιδιαίτερα αναγκαίο,  κατά την άποψη πολλών ειδικών.

Τις ημέρες που ζούμε. Τούρκοι, καθεστωτικοί πολιτικοί και μερίδα λαού που στηρίζει το καθεστώς, δεν αντιλαμβάνονται την έννοια του δικαίου,  αλλά μόνο την έννοια της ισχύος. Αυτό δεν  αποτελεί  μια  διαπίστωση περιορισμένου αριθμού αναλυτών, που πρωτοδημοσιεύεται σήμερα. Είναι μια διαπίστωση, πολλών Ελλήνων και ξένων, ειδικών και που την ακούμε ή τη διαβάζουμε πολύ τακτικά. Το ζητούμενο λοιπόν είναι, το πώς και το πόσο θα αντιληφθούν οι εκατοντάδες χιλιάδες, μη ειδικοί, το σύγγραμμα ή το άκουσμα των ειδικών της Γεωπολιτικής διαβάζοντας εφημερίδες, επισκεπτόμενοι τους ιστότοπους, ή ως τηλεθεατές, ή ως ακροατές ραδιοφώνου κ.λ.π.

 Για να κατανοηθεί σε ικανοποιητικό βαθμό ότι οι Τούρκοι πολιτικοί, του παρόντος καθεστώτος, και η μερίδα λαού που τους υποστηρίζει δεν έχουν καμία σχέση με την έννοια του Δικαίου, αλλά έχουν απόλυτη σχέση μόνο με την έννοια της Ισχύος. Άρα πρέπει να δούμε επιστημολογικά, έστω και απόλυτα περιληπτικά, τι σημαίνει Δίκαιο και τι Ισχύς, καθώς επίσης και μερικά άλλα περί Δικαίου. Βέβαια οι αναγνώστες/επισκέπτες  αν επιθυμούν μπορούν να αυξήσουν σε μεγάλο βαθμό τις ειδικές γνώσεις  τους.

Βεβαίως και δεν μπορεί κανείς να επιρρίψει την παραμικρή ευθύνη στους ειδικούς επιστήμονες, που ατυχώς δεν διαθέτουν δικό τους τηλεοπτικό ή ραδιοφωνικό μέσο, ή έντυπη εφημερίδα, ώστε οι γεωπολιτικές θεωρίες και αναλύσεις τους να προσφέρονται στο κοινό με τη χρονική άνεση, που απαιτεί το θέμα για την ικανοποιητική και γόνιμη κατανόηση από το πλήθος. Σήμερα, ως γνωστό, σε έγκριτους σπουδαίους ερευνητές/αναλυτές τους δίδεται ένα ολιγόλεπτο τηλεοπτικό βήμα με μορφή διαλόγου με τον «επαΐοντα» δημοσιογράφο να διευθύνει τη διαδικασία και να διακόπτει τον ομιλητή για διαφημίσεις ή ό,τι άλλο. Ο ειδικός της Γεωπολιτικής προσπαθεί εναγωνίως να γίνει κατανοητός, αλλά τα κατεστημένα ΜΜΕ αντικειμενικά ή επιτήδεια υποκειμενικά,  στραγγαλίζουν την αγνή, επιστημονική αυτή προσπάθεια. Βέβαια υπάρχουν στο διαδίκτυο, δεν γνωρίζω για πόσο ακόμη, έγκυροι ιστότοποι που προσφέρουν πολλές και ωφέλιμες επιστημονικές γνώσεις στους επισκέπτες τους, χωρίς βεβαίως αυτό να αποτελεί πανάκεια.

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

Όταν χρησιμοποιείται ο όρος «ΔΙΚΑΙΟ» σε αναφορές γεωπολιτικών θεμάτων, διεθνών ή διμερών σχέσεων σημαίνει: το ΔΗΜΟΣΙΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ που διέπει τις σχέσεις ανάμεσα στα κράτη, και τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Επίσης το λήμμα «ΔΙΚΑΙΟ» χρησιμοποιείται ως σύνολο κανόνων που ρυθμίζουν τις σχέσεις μεταξύ πολιτών διαφορετικών χωρών. Αυτό ορίζεται με τον όρο: «ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ»¹.

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ.

Η Πίχου Μαρία Αθ. στο βιβλίο της «Η έννοια της επίθεσης στο Διεθνές Δίκαιο»2 επιχειρεί να απαντήσει κρίσιμα ερωτήματα, παρουσιάζοντας την εξέλιξη του ορισμού της επίθεσης μέσα από τις διαδικασίες που αναλήφθηκαν σε διεθνές επίπεδο αφενός για τη θεμελίωση της κρατικής ευθύνης και αφετέρου για τον καταλογισμό ατομικής ποινικής ευθύνης. Μας ενημερώνει η Συγγραφέας, πώς ορίζεται ο πόλεμος νομικά. Τι είναι η επίθεση και ποιός θεωρείται επιτιθέμενος κατά το Δίκαιο. Γνωρίζουμε λοιπόν, σε έναν πόλεμο μεταξύ δύο χωρών η μία χώρα είναι επιτιθέμενη και η άλλη αμυνόμενη. Αν καταδικαστεί διεθνώς η επιτιθέμενη χώρα. πέρα από τη θεμελίωση της κρατικής ευθύνης ενδέχεται να καταλογιστεί και ατομική ποινική ευθύνη. Στην Ελληνοτουρκική περίπτωση, κατά του Ταγίπ Ερντογάν ή άλλου Τούρκου Προέδρου.   

1            

Εικόνα 1: Ο Ταγίπ Ερντογαν  σβήνει το ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ οριστικά από τον πίνακα της Τουρκίας. Το ερμηνεύει με τα δικά του θέλω.  και τον επικίνδυνο ριζοσπαστισμό του.

 

«Παρόλο που η επίθεση έχει καθολικά καταδικαστεί ως το σοβαρότερο έγκλημα κατά της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας ήδη από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο ορισμός αυτής ως εγκλήματος επετεύχθη τελικά τον Ιούνιο του 2010 στην αναθεωρητική Συνδιάσκεψη του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Προσέτι, ενώ στο προοίμιο του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών αναγνωρίζεται ως κύριος λόγος ύπαρξης του Οργανισμού η προστασία των επερχόμενων γενεών από τη μάστιγα του πολέμου, έκτοτε και για τα επόμενη εξήντα πέντε χρόνια, η διεθνής κοινότητα δεν κατόρθωσε ή δε θέλησε να συμφωνήσει σε ένα νομικά δεσμευτικό ορισμό του επιθετικού πολέμου» 2.

Ανήκω στη Σχολή αυτή που πιστεύει  πως δεν θέλησε, όχι η διεθνής κοινότητα των λαών, αλλά οι Υπερδυνάμεις και ορισμένες Μεγάλες Δυνάμεις για δικά τους γεωπολιτικά συμφέροντα σε επίπεδο κράτους. Τελικά όμως, από το 2010 και εντεύθεν η πολεμική επίθεση είναι σοβαρότατο έγκλημα για το Διεθνές Δίκαιο και καταδικάζεται καθολικά. Στο προαναφερόμενο βιβλίο αναφέρεται διεξοδικά η κρατική ευθύνη της επιτιθέμενης χώρας. Η διαδικασία αυτή ολοκληρώνεται με την υιοθέτηση και την ανάλυση της απόφασης 3314 (ΧΧΙΧ)/14.12.1974 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών για τον Ορισμό της Επίθεσης.                                                      

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ

Εκ περισσού ίσως, αλλά οφείλουμε να επισημάνουμε τη διάκριση μεταξύ του Εσωτερικού  και Διεθνούς Δικαίου, Το εσωτερικό Δίκαιο ταυτίζεται με το εθνικό Δίκαιο: είναι το Δίκαιο που κατά κανόνα διέπει τις σχέσεις των προσώπων που ζουν στην κρατική επικράτεια. Αντίθετα, το Διεθνές Δίκαιο ρυθμίζει τις έννομες σχέσεις που εμπεριέχουν ένα στοιχείο  «εξωτερικότητας», που εμφανίζουν δηλαδή στοιχεία που την συνδέουν με περισσότερα από ένα κράτη, που εκτείνονται δηλαδή πέρα από την επικράτεια ενός κράτους.                                                                                               Την κλασική διάκριση εσωτερικού και Διεθνούς Δικαίου έρχονται να κλονίσουν οι μηχανισμοί περιφερειακής ολοκλήρωσης, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης. Οι μηχανισμοί περιφερειακής ολοκλήρωσης έχουν ως στόχο την υπέρβαση των κλασικών κανονιστικών δομών του διεθνούς χώρου, δηλαδή των κρατικών και των διακρατικών δομών και τη δημιουργία μιας νέας κανονιστικής δομής, που δεν είναι ούτε εσωτερική ή εθνική ή κρατική, ούτε διεθνείς ή διακρατική, αλλά ορίζεται ως υπερεθνική.  Στους μηχανισμούς περιφερειακής ολοκλήρωσης ανήκει κατ΄ εξοχήν η Ευρωπαϊκή  Ένωση.3                                                                                         

2   

Εικόνα 2: Το 77% των πολιτών 9 χωρών της Ευρώπης τάσσεται κατά της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσίευσε η Bild Μάιο 2017. Ειδικά στη Γερμανία, το ποσοστό ανέρχεται σε 86% και ήταν το υψηλότερο. Ακολουθεί η Ολλανδία με 84%, ενώ το μικρότερο είναι της Ισπανίας με 60%. Οι χώρες στις οποίες διεξήχθη η εν λόγω έρευνα ήταν η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιρλανδία, η Ολλανδία, η Πολωνία, η Ρουμανία, η Σουηδία και η Ισπανία.

 

Σε όλους τους τομείς της πολιτικής, της κοινωνικής και της πολιτιστικής ζωής, τα κράτη αναπτύσσουν συνεχώς τη συνεργασία μεταξύ τους. όταν αυτή η συνεργασία είναι μόνιμη, δημιουργούνται Διεθνείς Πολιτικοί Θεσμοί. Τα κράτη Ελλάδα-Τουρκία από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τουλάχιστον,  δεν δημιούργησαν συνεργασία υπό τη μορφή του Διεθνούς Πολιτικού Θεσμού, παρ’ όλες τις μονομερείς, φιλότιμες προσπάθει- ες για να μην πούμε υποτελείς της Ελλάδας.

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΩΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ  ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟ- ΡΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Η Παγκοσμιοποίηση εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους μέσα από τη σύγχρονη ζωή όπως για παράδειγμα την αύξηση της κυκλοφορίας των προϊόντων, αύξηση χρήματος από χώρα σε χώρα, λειτουργία πολλών εταιρειών σε πολλές χώρες συγχρόνως, τύποι ελεύθερης μετακίνησης πολιτών από χώρα σε χώρα κ.λ.π. Όλα αυτά ήρθαν με την απελευθέρωση των Αγορών και την επανάσταση  στις τηλεπικοινωνίες και την ηλεκτρονική επικοινωνία (διαδίκτυο, ηλεκτρονικά ταχυδρομεία κ.λ.π.) ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα ή φτωχά σημεία του Πλανήτη. Βέβαια η Παγκοσμιοποίηση έχει συνέπειες και σε πολιτικό επίπεδο. Ήδη σιγά-σιγά αλλάζει η μορφή των εθνικών κυβερνήσεων, οι κρατικές εξουσίες, κυρίως στην οικονομική διαχείριση, ατονούν συνεχώς και τείνουν να εκμηδενιστούν. Οι κυβερνήσεις των κρατών συνεχίζουν να έχουν σημαντική διοικητική, οικονομική και πολιτική εξουσία. Ο τρόπος όμως που ήδη ασκούνται αυτές οι εξουσίες επηρεάζεται από συνεργασίες  που έχουν τα κράτη είτε με άλλα κράτη, είτε με Διεθνείς Οργανισμούς εις τους οποίους ανήκουν. Εδώ βρίσκεται και ο ριζοσπαστισμός της Τουρκίας που δεν θέλει συνεργασία με την Ελλάδα, η οποία ανήκει στην Ε.Ε. όπως τουλάχιστον απαιτεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως μηχανισμός περιφερειακής ολοκλήρωσης..  Αυτό οδηγεί την Τουρκία σε μια απομόνωση και η οποία την καθιστά απειλητική. Η Τουρκία προσπαθεί να εκμεταλλευθεί όσο το δυνατό περισσότερο τις  εσωτερικές διαμάχες της Ε.Ε. (με Βρετανία, Ιταλία κ.άλ.), καθώς επίσης να προσεταιριστεί στο μέγιστο δυνατόν τη Γερμανία,  την παλιά καλή της φίλη, από την αυτοκρατορία των Αψβούργων εδώ και 270 χρόνια περίπου. Αυτό βεβαίως οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία δεν το βλέπουν με καλό μάτι, αν σκεφθούμε και την έκδηλη προσπάθεια της Μέρκελ να πέσει ο Ντόναλντ Τραμπ και τη συμπεριφορά του τελευταίου στην πρόσφατη Συνδιάσκεψη G7 Και πολύ περισσότερο τη φορολογία που έβαλε στο χάλυβα και στο αλουμίνιο. Θα μπορούσε να θεωρηθεί παράδοξο η ιδιαίτερη εχθρότητα της Αυστρίας απέναντι στην Τουρκία, αν και  οι δύο χώρες έχουν ανοικτούς λογαριασμούς από το 16ο αιώνα, όπου οι Οθωμανοί πολιόρκησαν επανειλημμένα ανεπιτυχώς τη Βιέννη. Εδώ για το παράδοξο αυτό λέγονται και γράφονται πολλά. Το παράδοξο δεν προσδιορίζεται από το Γερμανικό λαό, αλλά από την πολιτική της Μέρκελ σε σχέση με την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. η οποία προσπαθεί να διατηρεί καλές σχέσεις με την Τουρκία, προσέχοντας ιδιαίτερα τα προσχήματα. Θα δούμε στο μέλλον το ζήτημα.

Τώρα μπορούμε πιο εύκολα να αντιληφθούμε, τουλάχιστον μέχρι κάποιο βαθμό, γιατί η Τουρκία  δεν υπολογίζει το Διεθνές Δίκαιο και παίζοντας όλα για όλα, μιλάει  απροκάλυπτα πλέον για πολεμική σύγκρουση με Ελλάδα και Κύπρο. Θα τολμούσα να πω ότι έφθασε η στιγμή που η Τουρκία έχει αντιληφθεί ότι ο διαμελισμός της σε 4-5 κομμάτια εξυπηρετεί τη Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων, δηλαδή τη Δύση, όπου το Ιράκ, το Κουρδιστάν και νέα κράτη που θα προκύψουν και θα δοθούν στις ήδη υπάρχουσες εθνικές μειονότητες στη χώρα θα προσκολληθούν στη Δύση με το αζημίωτο βέβαια της Ρωσίας και ίσως και της Κίνας. Ο αστάθμητος παράγοντας είναι το Ιράν, ενώ ο Άσαντ δείχνει να σταθεροποιείται με  την υποστήριξη της Ρωσίας. Το μεγάλο ζήτημα των αγωγών, τουλάχιστον όπως παρουσιάζεται, θα το εξετάσουμε σε επόμενη ανάρτηση.

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ

Η έννοια της ισχύος στο σύγχρονο κόσμο, ήταν το θέμα της διάλεξης που πραγματοποίησε 30 Μαΐου 2018 στην αίθουσα του περιφερειακού συμβουλίου ο επίκουρος καθηγητής του πανεπιστημίου Αιγαίου κ. Σωτήρης Ντάλης.

 

3

 

Η διάλεξη πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των σεμιναρίων για την ασφάλεια και τη συνεργασία στη Μεσόγειο,  τα οποία διοργανώνονται από  τη μονάδα έρευνας για την ευρωπαϊκή και διεθνή πολιτική του τμήματος Μεσογειακών Σπουδών του πανεπιστημίου Αιγαίου και το Τμήμα δια βίου μάθησης της περιφέρειας νοτίου Αιγαίου. Όπως υπογράμμισε ο κ. Ντάλης η ισχύς είναι ένα μείζον θέμα της διεθνούς πολιτικής σήμερα και τα μοντέλα ισχύος είναι τουλάχιστον τρία. Το ένα μοντέλο είναι αυτό της ισχυρής ισχύος, της στρατιωτικής δύναμης και υπεροπλίας, το άλλο είναι η ήπια ισχύς που έχει επιλέξει η ευρωπαϊκή ενοποιητική διαδικασία να εμπεδώσει στην πολιτική ζωή των χωρών, ενώ υπάρχει και ένα τρίτο μοντέλο, η έξυπνη ισχύς

Συνεχίζοντας το ρεπορτάζ η «ΡΟΔΙΑΚΗ» γράφει: «Σύμφωνα με τον ίδιο, πολλές φορές τίθεται το ερώτημα «γιατί δεν απαντά η Ευρώπη στις προκλήσεις της Τουρκίας» , για να δώσει την απάντηση ότι «η Ευρώπη επιχειρεί να ενοποιηθεί μέσα από ένα μοντέλο στο οποίο θα κυριαρχεί η ήπια ισχύς, η διπλωματία και ο διάλογος». Ο κ. Ντάλης έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην τακτική και το ρόλο του Κωνσταντίνου Καραμανλή γύρω από την ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ παρά την αρνητική γνωμοδότηση που υπήρχε για αυτήν καθώς,  όπως είπε,  πίστευαν ότι η χώρα  δεν ήταν  έτοιμη».

Σύμφωνα με το χρηστικό Λεξικό το λήμμα «ΙΣΧΥΣ» σημαίνει: Δύναμη, ικανότητα άσκησης εξουσίας, ελέγχου επιρροής. Επίσης θέση ισχύος που προσδίδει πλεονέκτημα σε αυτόν που την κατέχει.4.

Τελειώνοντας την 9η  Ανάρτηση και σύμφωνα με όσα αναφέρμαε η Ισχύς βρίσκεται στην καρδιά της διεθνούς Γεωπολιτικής. Αποτελεί δηλαδή ένα κρίσιμο και σημαντικό στοιχείο της γενικής συμπεριφοράς των κρατών στο διεθνές περιβάλλον και καθορίζει σε μεγάλο ποσοστό τις διεθνείς σχέσεις. Ειδικοί εκτιμούν πως το Διεθνές Σύστημα θα είναι εντελώς αγνώριστο το 2025 εξ’ αιτίας της Παγκοσμιοποίησης, δηλαδή της ανάδυσης Νέων Δυνάμεων της Οικονομίας.(Βλέπε 5).

Σήμερα ζούμε αυτή τη μεταβατικότητα, πολλές φορές χαοτική. Συντελείται μια πρωτόγνωρη μεταβίβαση πλούτου από τη Δύση στην Ανατολή, που επηρεάζει ουσιαστικά τα δρώμενα των κρατών. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Παρίση «Είναι αυτονόητο ότι, προκειμένου τα κράτη να επιβιώσουν, να ευημερήσουν, και να διασφαλίσουν τα εθνικά τους συμφέροντα, μέσα σε ένα άκρως ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον, αναγκάζονται να επιζητούν την απόκτηση ισχύος, ενώ παράλληλα να παρακολουθούν την ισχύ των άλλων κρατών.». Ασφαλώς ο προβληματισμός είναι δικαιολογημένος γιατί μέσα από μια στρατιωτική και οικονομική ισχύ τι ευημερία μπορεί να ελπίζει ένα φτωχότερο και λιγότερο ισχυρό κράτος; Μήπως αυτή η ισχύς δεν θα επηρεάσει έναν οποιοδήποτε πόλεμο; Από το μοντέλο «ισχυρής ισχύος» των ΗΠΑ και Ρωσίας (στρατιωτική και οικονομική) και το μοντέλο «ήπιας ισχύος» της Ευρω- παϊκής Ένωσης τι οφέλη εθνικά, λαϊκά  έχουν τόσο οι ανίσχυροι λαοί που ανήκουν ή είναι ενταγμένοι σε αυτές τις Δυνάμεις ἠ είναι ξένοι προς αυτές; Είδαμε και οι Έλληνες την ευημερία και τη λαϊκή και εθνική κυριαρχία και εξασφάλιση ως μέλη της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ κ.λ.π. Άρα δίκαιος είναι και κάθε προβληματισμός γύρω από την Παγκοσμιοποίηση, αφού βλέπουμε όχι αφοπλισμούς, αλλά υπερ εξοπλισμούς. Επίσης ανεργία στη Δύση και απάνθρωπη εκμεταλλευτική εργασία στην Ανατολή (για ένα πιάτο φαί}.

 Πιστεύουμε πως αξίζει οι αναγνώστες μας να ασχοληθούν με τη μελέτη της Παγκοσμιοποίησης  και για το λόγο αυτό θα αναφερθούμε περιληπτικά, σύντομα, συμπεριλαμβάνοντας και  γραφόμενε του Noam Chomsky.6 Εξ’ άλλου έχουμε ανα- φερθεί στις «ΝΕΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ» του Alvin Tofler7 σε παλαιότερη Ανάρτηση.

Η Τουρκία λοιπόν δεν μπορεί να συμπεριληφθεί σε κανένα μοντέλο ισχύος της θεωρίας του καθηγητή κ. Ντάλη. Πρόκειται για μία χώρα-κράτος ασφαλώς πολύ ισχυρότερης κάποιων γειτονικών χωρών, όχι όμως της Ελλάδος και βεβαίως πολύ ανίσχυρης έναντι των Υπερδυνάμεων και των Μεγάλων Δυνάμεων. Σήμερα μάλιστα η οικονομία της βαδίζει γοργά στην κατιούσα ενώ ο εμφύλιος πόλεμος στο εσωτερικό της χώρας δημιουργεί απρόβλεπτες καταστάσεις πολιτικής αστάθειας, ανεξάρτητα από το επικείμενο εκλογικό αποτέλεσμα. Όπως αναφέραμε στις προηγούμενες αναρτήσεις, μη δυνάμενη να ακολουθήσει καθημερινές απρόσμενες εκπλήξεις της Παγκοσμιοποίησης, παρωχημένη στο στείρο ναρκισσισμό και μεγαλοϊδεατισμό  της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επιτίθεται (βρυχάται), αναγκαστικά, σύμφωνα με την πολιτική της και ειδικά για εσωτερική κατανάλωση προς πάσα κατεύθυνση. Παλιούς φίλους τους έχει απέναντι και νέους φίλους τους κάνει εχθρούς (βλέπε Ρωσία- ζήτημα Κριμαίας) κ.λ.π.  Πέρα λοιπόν, από οποιονδήποτε αστάθμητο παράγοντα, ανήκω κι εγώ σε αυτούς που πιστεύουν ότι, το απονενοημένο βήμα της Τουρκίας είναι να εμπλακεί σε πόλεμο με την Ελλάδα και την Κύπρο. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για εμάς έχει η πολυσυζητημένη επέκταση των χωρικών υδάτων από τα 6 ναυτ. μιλίων στα 12.  Από χρόνια η Τουρκία έχει δηλώσει πως είναι αφορμή πολέμου (Casus belli). Η Αθήνα δείχνει να μην παίρνει στα σοβαρά τους βρυχηθμούς της Άγκυρας και επίσημα ανακοίνωσε πως θα προβεί στην επέκταση και η οποία νομιμοποιείται από το Διεθνές Δίκαιο.

Με αυτό το μείζονος  γεωπολιτικής σημασίας ζήτημα θα ασχοληθούμε στη 10η  Ανάρτηση.

ΑΡΧΕΙΟ – ΠΗΓΕΣ
  1. ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ/924/Πηγή-Βιβλίο: ΧΡΗΣΤΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗ- ΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ ΤΟ ΒΗΜΑ 2016 Δ.Ο.Λ. ΑΕ
  2. ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ /88R/Πηγή-Βιβλίο: Η έννοια της επίθεσης στο Διεθνές Δίκαιο. Συγγραφέας: Πίχου Μαρία Αθ. Εκδόσεις: Σάκκουλα.
  3. ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ/88B/πηγή: ΤΜΗΜΑ ΔΙΕΘΝΩΝ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪ- ΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ Εισαγωγή στο Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο Α΄ εξάμηνο 2015/2016 Ν. Αθ. Κανελλοπούλου-Μαλούχου
            Aναπλ. Καθηγ. Συνταγματικού Δικαίου
  1. ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ/89Β/ Πηγή; 100 ΧΡΟΝΙΑ Η ΡΟΔΙΑΚΗ
  2. ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ/925/ Πηγή-ΒΙΒΛΙΟ: ΧΡΗΣΤΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ ΤΟ ΒΗΜΑ 2016 Δ.Ο.Λ. ΑΕ ΤΟΜΟΣ 3.
  3. ΒΙΒΛΊΟ: ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΙΣΧΥΟΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ
ΠΑΡΙΣΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΙΣΗ.
  1. ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ /931/ Πηγή-Βιβλίο: ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙ- ΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΤΑΞΗ NOAM CHOMSKY ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ Α ΛΙΒΑ- ΝΗΣ
  2. ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ /439/ Πηγή-Βιβλίο: ΤΙΤΛΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ ΝΕΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΑΛΒΙΝ ΤΟΦΛΕΡ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΚΤΟΣ.