Επετειακό Ιστορικό Λεύκωμα

Οι Έλληνες εορτάζουν τον Άγιο Δημήτριο, την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και το Έπος του ‘40

 

ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Γράφει: ο Ιωάννης Σπ. Λαζαράκος

Email: jlazarakosdim@yahoo.gr

 

ΕΙΚΟΝΑ 1

Λίγα λόγια περί της Ιστορίας

 

Επικρατεί ευρύτατα η άποψη πως η ιστορία γράφεται, συνήθως, από ανθρώπους που διέπονται από εντελώς υποκειμενικά ελατήρια και κυρίως ιδεολογικά-πολιτικά. Δηλαδή ο δεξιός παρουσιάζει τα ιστορικά γεγονότα με λιγότερες ή περισσότερες «δεξιές πινελιές». επίσης το ίδιο κάνει και ο αριστερός. Αλλά την ίδια τακτική ακολουθούν, πολλές φορές, και οι ανθέλληνες, ή οι εχθροί της Τουρκίας, της Ρωσίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, των ΗΠΑ, της Κίνας κ.λ.π. Όλοι αυτοί είναι οι ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΟΙ της ΙΣΤΟΡΙΑΣ· ακούσιοι ή εκούσιοι. Θεωρώ ακούσιους όλους αυτούς που πιστεύουν πως αλλοιώνοντας τα ιστορικά στοιχεία, έστω και προσωρινά, προσφέρουν μεγάλες υπηρεσίες στην ιδεολογία τους για να διαιωνίζεται. Επίσης ακούσιοι είναι και οι ιστοριογράφοι που τα στοιχεία της καταγραφής τους προέκυψαν από μια ατελή έρευνα σε συγκεκριμένο χρόνο. Τέλος  τους εκούσιους τους θεωρώ ό,τι πιο αισχρό, πιο εφιαλτικό, πιο προδοτικό και απάνθρωπο για έθνη και λαούς που παράγει το παγκόσμιο ανθρώπινο είδος· συνήθως το ελατήριό τους είναι ο ανόητος πλουτισμός.

Λουκιανός: Μέγα τείχος χωρίζει την ιστορία από το εγκώμιο¹.

Τάκιτος: Η ωφέλεια της ιστορίας συνίσταται εις την ανακάλυψη των αιτίων, τα οποία προσδιορίζουν τα γεγονότα και τον ειρμό τους¹.

Γ. Καρατζάς: Η μελέτη της ιστορίας είναι για κάθε ανερχομένη γενεά ο καλύτερος προβολέας που μπορεί να φωτίσει το δρόμο της προς το μέλλον¹

Γ. Φιλάρετος: Δυσερεύνητη η ιστορική αλήθεια¹.

Λαμαρτίνος: Η ιστορία διδάσκει τα πάντα ακόμη και το μέλλον¹.

Με μία εκλαϊκευμένη, θα έλεγα, επιστημονική γνώση θα προσπαθήσουμε εντελώς συνοπτικά και το κατανοείτε αυτό, να δώσουμε στοιχεία ιστορικής γνώσης για την τριήμερο Επέτειο της 26ης, 27ης και 28ης Οκτωωρίου στους αναγνώστες μας, τουλάχιστον σε αυτούς που δεν τα έχουν· με τη φιλοδοξία πως θα τους παρακινήσουμε να ασχοληθούν ερευνητικά με το θέμα.

Σύμφωνα με τον καθηγητή της Ιστορίας ARTHUR MARWICK, ο όρος «ιστορία» σημαίνει: «Ο όρος έχει ουσιαστικά δύο διαφορετικές σημασίες. Η πρώτη καλύπτει το σύνολο των γεγονότων που συνέβησαν στο παρελθόν, είτε έχουν καταγραφεί είτε όχι. Τη σημασία αυτή τη συναντάμε σε σύνθετες εκφράσεις, όπως ¨αν κατέχαμε απόλυτα την ιστορία, θα γνωρίζαμε και τη σκέψη του Θεού¨ και σε πιο απλές εκφράσεις, όπως ¨αυτό ανήκει στην ιστορία¨. Θα ήταν ίσως πιο εύκολο να αντικαταστήσουμε τη λέξη ¨ιστορία¨ με τη φράση ¨το παρελθόν¨… Η δεύτερη σημασία της ¨ιστορίας¨ μας παραπέμπει στην καταγραμμένη ιστορία, δηλαδή στην ιστορία που πράγματι γνωρίζουμε… Η βασική διάκριση, λοιπόν, είναι αυτή που υφίσταται ανάμεσα στην ιστορία ¨ως ¨παρελθόν¨ και στην ιστορία ¨ως απόπειρα ανασύνθεσης του παρελθόντος από τον ιστορικό¨… »2.

 

Η μνήμη του Αγίου Δημητρίου, του μυροβλύτη και μεγαλομάρτυρα  Πολιούχου της Θεσσαλονίκης

 

Η μνήμη του εορτάζεται 26 Οκτωβρίου. Οι εικόνες τα τελευταία χρόνια τον παρουσιάζουν ακόμη καβαλλάρη σε κόκκινο άλογο, που εξοντώνει τον ειδωλολάτρη Λυαίο. Τον παρουσιάζουν πάνοπλο πολεμιστή γιατί ήταν στρατιωτικός και μεγάλος αξιωματούχος. Η πανοπλία του φανερώνει επίσης και την πνευματική του υπεροπλία, όπως λέγει και ο απόστολος των εθνών: «Ντυθείτε την αρματωσιά του Θεού, για να μπορέσετε να αντισταθείτε στα στρατηγήματα του διαβόλου».

«Ο Άγιος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 260  μ..Χ. Οι γονείς του ήταν επίσημοι άνθρωποι και ο Δημήτριος κοντά στη φθαρτή δόξα, που είχε από το γένος του ήταν στολισμένος και με χαρίσματα άφθαρτα και σπάνια…Εκείνο τον καιρό αυτοκράτορας στη Ρώμη ήταν ο χριστιανομάχος Διοκλητιανός…Στη Μακεδονία είχε ορίσει τον γαμπρό του. Μαξιμιανό ο οποίος όρισε το Δημήτριο άρχοντα της Θεσσαλονίκης  πόλη με γεωπολιτική και γεωστρατηγική σπουδαιότητα  αλλά ο Δημήτριος δεν υπολόγηζε τόσο τα κοσμικά αξιώματα, όσο την προσήλωσή του στο κήρυγμα του Ευαγγελίου, χωρίς κανένα φόβο».3

Συνεχίζοντας να διαβάζουμε το βίο του Αγίου πληροφορούμαστε επίσης: Όταν ο Μαξιμιανός πληροφορήθηκε τη χριστιανική πίστη του Δημητρίου τον φυλάκισε, σε υπόγειο βρωμερό λουτρό. Καταγράφεται και το εξής υπερβατικό γεγονός που συνέβη όταν κλείστηκε στο υπόγειο κελί του. Άκουσε μια φωνή που του είπε: «Χαίρε Δημήτριε, Στρατιώτα του Χριστού. Θάρσει, ενδυναμού και νίκα τους εχθρούς σου», άγγελος ήταν αυτός που μίλησε και στη συνέχεια στεφάνωσε τον Άγιο.

Στη φυλακή τον επισκέπτονταν και μαθητές του, μεταξύ αυτών και ο Νέστορας. Τότε επρόκειτο να γίνουν αγώνες (και μονομαχίες), τους αγώνες θα παρακολουθούσε και ο Διοκλητιανός, ο οποίος είχε σε μεγάλη τιμή έναν παλαιστή από τη Σκυθία, φοβερό σε όψη που τον έλεγαν Λυαίο, θεωρείτο αήττητος. Ο Λυαίος καυχιόταν πως τη δύναμη την είχε από το θεό Άρη. Το 291 μ.Χ. που έγιναν αυτοί οι αγώνες συνέβη ένα απίστευτο γεγονός. Ο Λυαίος, σύμφωνα με την περιγραφή, αφού χαιρέτησε τον αυτοκράτορα έκανε το γύρο της κονίστρας φωνάζοντας: «Ποιος θέλει να παλέψει μαζί μου;». Κανείς δεν τολμούσε και ο Λυαίος συνέχιζε πιο δυνατά  «Ποιος Χριστιανός θα τολμήσει να παλέψει μαζί μου; Εμπρός Χριστιανοί, που λέτε, πως ο ψευτοθεός σας  βοηθάει πάντοτε. Ελάτε. Βγείτε να παλέψετε μαζί μου, για να δείτε πόσο αξίζουν οι δικοί μου θεοί! Και πόσο ο δικός σας….». Εκείνη τη στιγμή ένα παλικαρόπουλο κατέβηκε από τις κερκίδες και έτρεξε στο λουτρό, που ήταν φυλακισμένος ο Άγιος Δημήτριος και του είπε «Δημήτριε ήρθα να πάρω την ευχή σου και την ευλογία σου. Θέλω να παλέψω με τον Λυαίο. Γιατί αυτός ο άπιστος βρίζει τους Χριστιανούς και την πίστη μας. Σε παρακαλώ, προσευχήσου στον Χριστό να μου δώσει δύναμη να το νικήσω». Ο Δημήτριος έπραξε όπως του είπε ο νεαρός Νέστορας. Έπειτα τον σταύρωσε στο μέτωπο και του είπε: «Ύπαγε και τον Λυαίον θα νικήσεις και υπέρ Χριστού θα μαρτυρήσεις». Έτσι και έγινε. Ο Λυαίος, ο αήττητος, έμπειρος παλαιστής, που τόσους είχε φονεύσει, φονεύθηκε από τον αδύναμο και άπειρο νεαρό Νέστορα. Ο Διοκλητιανός φόνευσε το Νέστορα που τον κατηγόρησε για μάγο. Ο Νέστορας ομολόγησε πως νίκησε τον Λυαίο με τη δύναμη του Χριστού και αληθινού Θεού.

Αφού ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε πως η εμψύχωση του Νέστορα έγινε από το Δημήτριο, διέταξε να φονεύσουν και τον Άγιο. Κατά την εκτέλεση του Αγίου περιγράφονται πολλά αξιοθαύμαστα γεγονότα που συνέβησαν. Έβγαζε από τον τάφο του μύρο που  έπαιρναν οι Θεσσαλονικείς και οι ξένοι που έρχονταν από μακριά και το οποίο δεν στέρευε. Το μύρο είχε ιαματική δύναμη.

Αναφέρεται από τον Ζώτο Μολοσσό στο λεξικό των Αγίων Πάντων: «Κι εγώ εις τον τάφον του εκ της στήλης έλαβα μύρον ευώδες εις τας χείρας μου μεταβάς προσκυνητής το 1860».

Πολλά είναι τα θαυμαστά που αφορούν το κτίσιμο του Ναού του Αγίου Δημητρίου, στη Θεσσαλονίκη. Ένας μικρός Ναός κτίστηκε από το χριστιανικό λαό στην αρχή και μετά το θάνατο του Διοκλητιανού, πάνω στον τάφο του Αγίου. όταν πλέον είχε αναλάβει ο Μεγάλος και Άγιος Κωνσταντίνος (312-313) και επί των διάδοχων του έκτισαν τότε το μεγαλύτερο Ναό των Βαλκανίων του Αγίου Δημητρίου. Σύμφωνα με την περιγραφή τον έκτισε ο στρατηγός Λεόντιος ο οποίος θεραπεύθηκε από τον Άγιο, βοηθούμενος από τον Μέγα Κωνσταντίνο.

Επί αυτοκράτορα του Βυζαντίου Μαυρικίου πολλές πόλεις κινδύνευσαν από το μαχητικό και βάρβαρο γένος των Αβάρων. Η Θεσσαλονίκη σώθηκε αρκετές φορές με την θαυμαστή παρουσία του Αγίου Δημητρίου. Πρώτη αναφορά γίνεται στην πολιορκία της πόλης από τους Αβάρους, το 538 μ.Χ. Ο Άγιος και Πολιούχος της Θεσσαλονίκης απέτρεψε την άλωση της πόλης, που επανειλημμένως επιχειρήθηκε από Αβάρους, Σκλαβίνους (θηριώδες γένος) και Βούλγαρους. Πάντοτε με  θαύματα τα οποία οι Θεσσαλονικείς τα ζούσαν, αυτό σαν  αποτέλεσμα είχε αφενός μεν τη σωτηρία της πόλης και αφετέρου δε να αυξάνεται η πίστη τους προς τον Χριστό και η αγάπη τους προς τον Άγιο Δημήτριο. Τα θαύματα αυτά του Αγίου θαύμασαν και οι εχθροί της Θεσσαλονίκης. (Τα στοιχεία είναι από την πηγή3).

Σύμφωνα με την παράδοση συνεχίζονται τα σωτήρια θαύματα του Αγίου για την πόλη του, η οποία για το λόγο αυτό ονομάζεται και «Σωζόπολις» μέχρι και σήμερα, καθώς επίσης πάρα πολλοί είναι αυτοί που μας διαβεβαιώνουν ότι ο Άγιος συνεχίζει να μυροβολεί..

Η Εκκλησία τιμάει τις μνήμες των Αγίων Δημητρίου και Νέστωρος 26 και 27 Οκτωβρίου αντίστοιχα.

 

 

 

Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης 26 Οκτωβρίου 1912

 

Ας δούμε μερικά ιστορικά στοιχεία που συνδέονται άμεσα με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Θα περιηγηθούμε στις σελίδες του βιβλίου του Αντιστράτηγου Δημητρίου Βακά «ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΣ Ο ΕΛ. Κ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ». Μία έντονη στρατιωτική περίοδος βρίσκεται στα υψηλότερα επίπεδα. Μιλάμε για τις αρχές Οκτωβρίου 1912, υπουργός Στρατιωτικών είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος και αρχιστράτηγος ο διάδοχος του ελληνικού θρόνου Κωνσταντίνος. Τα σύννεφα στις σχέσεις των δύο ανδρών είναι συσσωρευμένα εδώ και καιρό…

ΕΙΚΟΝΑ 3

Ο διάδοχος Κωνσταντίνος και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, σε συνεργασία. (Φωνογραφία από το ιντερνέτ).

 

Ο πρωθυπουργός της χώρας και υπουργός Στρατιωτικών, Ελευθέριος Βενιζέλος αποστέλλει το εξής τηλεγράφημα προς τον αρχιστράτηγο και διάδοχο Κωνσταντίνο ο οποίος ευρίσκετο ήδη στη Θεσσαλία με τα στρατεύματα.

Αριθ. 165 Πολεμ. Εκθεσ. Γεν. Επιτ. Στρατού

Αθήναι 4 Οκτωβρίου 1912 ώρα 1 μ.μ.

Αρχηγόν Στρατού Θεσσαλίας. Λαρισσαν.

Κείμενον κυρήξεως πολέμου αποστέλλλεται απόψε εις Κωνσταντινούπολιν. Άμα επιδώσει ευρισκόμεθα εις κατάστασιν πολέμου, επομένως εχθροπραξίαι δύνανται επισήμως άρξωνται από της μεσημβρίας της αύριο Παρασκευής.

Αλλά εάν κρίνητε σκόπιμον επί προφάσει συγκρούσεως προφυλακών καταλάβητε αύριον από τα εξημερώματα επικαίρους πρώτας θέσεις παρά τα σύνορα προς διευκόλυνση προελάσεως του ημετέρου στρατού η κυβέρνησις ουδεμίαν θα είχεν αντίρρησιν κατά τοιούτων ενεργειών Υμετέρας Βασιλικής Υψηλόττητος.

Υπουργός Στρατιωτικών Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος.

Και συνεχίζει ο αυγγραφέας: «Μετά την κύρηξη του Πολέμου με αγωνία ο Βενιζέλος παρακολουθεί τις επιχειρήσεις του Στρατού. Με τα πολιτικά και πνευματικά του χαρίσματα υπεισέρχεται στις σκέψεις των αντιπάλων και των συμμάχων του. Πρέπει η Ελλάς στο τέλος του πολέμου να βρεθεί κατέχουσα το μεγαλύτερο μέρος των διεκδικουμένων εδαφών της Μακεδονίας και ιδίως την πρωτεύουσά της Θεσσαλονίκη».

Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης ύστερα από πέντε αιώνες δουλείας  βρίσκεται στο χάραμα της. Στις 25 Οκτωβρίου ο υπουργός Εξωτερικών Κορομυλάς ενημερώνει τον Αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο ότι οι Βούλγαροι έδωσαν διαταγές στο στρατό Νευροκοπίου, όπως τάχιστα καταλάβουν τις Σέρρες και από κει να σπεύσουν προς Θεσσαλονίκη για να εισέλθουν οι Βούλγαροι πριν του ελληνικού Στρατού και να καταλάβουν την πόλη.

Το μεσονύκτιο της 26ης  Οκτωβρίου η Θεσσαλονίκη παραδόθηκε στον ελληνικό Στρατό. Ύστερα από έντονους διπλωματικούς χειρισμούς και υπό τη σκιά των στρατευμάτων η Ελλάδα επεκτάθηκε, απελευθερώνοντας μεγάλα τμήματα της από τους Τούρκους. Η Θεσσαλο- νίκη και πάλι ελεύθερη ελληνική, παρόλες τις προσπάθειες των Συμμάχων Βουλγάρων και Σέρβων να κερδίσουν αυτοί τη Θεσσαλονίκη. 4   

 

ΕΙΚΟΝΑ 4

«Ωρα 4.39 εσπέρας, ο Ταχσίν πασάς μοι έστειλεν επιστολήν δι΄  αξιω- ματικού δηλών μοι ότι δέχεται τας προτάσεις μου. Όθεν διέκοψα αμέσως την προέλασιν και απέστειλα δύο αξιωματικούς προς σύνταξιν σχετικού πρωτοκόλ- λου καταθέσεως των όπλων και παραδόσεως της πόλεως, προ της οποίας ευρί- σκονται ήδη τα στρατεύματα ημών. Κωνσταντίνος». (τηλεγράφημα του αρχι- στρατήγου προς τον βασιλιά και τον πρωθυπουργό Ελ. Βενιζέλο το απόγευμα της 26ης Οκτωβρίου 1912).

Πηγή: thessmemory Η Θεσσαλονίκη του Χρ. Ζαφείρη

 

ΟΧΙ! 28η  Οκτωβρίου 1940. Το Έπος των Ελλήνων

Με την ενότητα αυτή τελειώνει το Επετειακό Λεύκωμα για τον τριήμερο εθνικό και θρησκευτικό εορτασμό μας. Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912 και το ΟΧΙ του 1940 είναι δύο ακόμη από τις τόσες άλλες χρυσές σελίδες δόξας και μεγαλείου της Ελλάδας. Όμως μετά από τα τρόπαια και τις δόξες τι; Η αιώνια συμφορά των Ελλήνων, η «Διχόνοια η δολερή», όπως την αποκαλεί ο εθνικός μας Ποιητής. Ο εθνικός διχασμός Βασιλικοί  Βενιζελικοί. Ο εμφύλιος, Κομμουνιστές  Δεξιοί. Ποιος φταίει; Οι Έλληνες φταίμε! Ναι εμείς. Ο εθνικός μας Ποιητής, Διονύσιος Σολωμός, μας τα λέει ξεκάθαρα. Τα προβλέπει, αλλά εμείς γυρίσαμε την πλάτη μας, τον αγνοήσαμε και πέσαμε στον όλεθρο και τη δυστυχία… Μυαλό δεν βάλαμε, τίποτα δεν διδαχθήκαμε και μετά από τριάντα μόλις χρόνια κάναμε τα ίδια και ακόμη χειρότερα…Θα είχε καμία αξία να σου πω ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο; Ναι για την ιστορία, όχι όμως και για την Ελλάδα, γιατί αυτή καταστράφηκε και καταστρέφεται.

Ας μη μιλήσουμε λοιπόν εφέτος για τις μεγάλες νίκες και θυσίες των Ελλήνων, ούτε για τη Δόξα και τις δάφνες, ας αφουγκραστούμε, τώρα με περισσότερη προσοχή τον εθνικό Ποιητή μας και ας χαράξουμε το μέλλον μέσα στον παγκόσμιο ζόφο που τυλίγει και συνθλίβει, σταθερά, όλα τα έθνη και τους λαούς. Αν οι Έλληνες ξεπεράσουν αυτή τη φορά το ελάττωμά τους, τότε η ανθρωπότητα θα επιζήσει και μαζί της θα επιζήσει και η Ελλάδα, ενώ η αράχνη της Νέας Τάξης θα έχει εξοντωθεί, όπως και τότε που εξοντώθηκε η αράχνη της Νέας Τάξης του Άξονα. Διότι οι Έλληνες, οι τάχα ασήμαντοι, γκρέμισαν τους μύθους των σιδηρόφρακτων αυτοκρατοριών και οι λαοί πίστεψαν πως η Νέα Τάξη δεν θα περάσει κι αυτοί θα ζήσουν ελεύθεροι.

 

Η Ελλάδα πριν το 1936 μαστίζεται από φτώχεια, πολιτική αστάθεια ενώ η Ιταλία με τη Γερμανία ετοιμάζουν τα νεοταξικά τους σχέδια σε βάρος της χώρας μας και του κόσμου. Την 4η  Αυγούστου 1936, ο Ιωάννης Μεταξάς καταλαμβάνει δικτατορικά την εξουσία της Ελλάδας με την ανοχή του παλατιού. Το Αμυντικό Δόγμα της χώρας είναι ο κίνδυνος από το Βορά (τη Βουλγαρία) και όχι από τα Δυτικά (την Ιταλία). Η Ευρώπη ετοιμάζεται για να αλληλοσπαραχθεί μία ακόμη φορά. Η πολιτική αστάθεια μπορεί στην Ελλάδα να δείχνει πως ξεπερνιέται, αλλά παράλληλα είναι και καζάνι που βράζει… 5

ΕΙΚΟΝΑ 5.

Ο Βασιλιάς Γεώργιος και ο Πρωθυπουργός Ιωάν. Μεταξάς έμελλενα διαχειριστούν τις τύχες του Έθνους. Οι φήμες οργίαζαν. «Ο Γεώργιος αγγλόφιλος, ο Μεταξάς γερμανόφιλος»… 

(Φωτό από viketos.ar@gmail.com)

 

ΕΙΚΟΝΑ 6

Θερμή παράκληση να προσέξετε αυτούς τους στίχους του εθνικού μας Ποιητή από το  σπουδαίο έργο του «ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», που μας χάρισε τον Εθνικό μας Ύμνο. 6

 

Στις 30 Οκτωβρίου 1940, σύμφωνα με αρκετούς ερευνητές, ο Ιωάννης Μεταξάς πραγματοποίησε μια ομιλία στους δημοσιογράφους και τους ζήτησε να δώσουν όλη την ψυχική τους δύναμη για να εμψυχώσουν το λαό και κυρίως τους στρατιώτες, που ήδη πολεμούσαν στην Πίνδο. Η ομιλία του αυτή σήμερα κυκλοφορεί από πολλούς ιστότοπους και αποτελεί ένα μνημειώδες γεωπολιτικό κείμενο. Πέρα όμως από το κείμενο αυτό ιστορικά καταγράφηκε πως ο δικτάτορας, Ιωάννης Μεταξάς αν και με γερμανικές σπουδές κάθε άλλο παρά γερμανόφιλος ήταν. Θα τολμούσα να πω πως ήταν πιο αγγλόφιλος και από τον Γεώργιο. Μερικά αποσπάσματα της ομιλίας του, όπου  εξηγεί την απόφαση του να απορρίψει   το  ιταλικό  τελεσίγραφο, αποκαλύπτει το καθαρό βλέμμα αυτής της ιστορικής προσωπικότητας απέναντι στις γεωπολιτικές ισορροπίες εκείνου του καιρού… παρότι κατηγορείται για «φασιστικές εκλεκτικές συγγένειες», αλλά και το γεγονός της στρατιωτικής του εκπαίδευσης στη Γερμανία, δεν στάθηκαν ικανά να τον παρεμποδίσουν να διακρίνει, ότι το μέλλον της χώρας ήταν με τις ναυτικές δυνάμεις. Αποσπάσματα:

«Ομολογώ, ότι εμπρός στη φοβερή ευθύνη της ανάμιξης της Ελλάδας σε τέτοιο μάλιστα πόλεμο, έκρινα πως καθήκον μου ήταν να προφυλάξω τον τόπο από αυτόν, έστω και με κάθε τρόπο, ο οποίος όμως θα συμβιβαζόταν με τα γενικότερα συμφέροντα του Έθνους. Σε σχετικές βολιδοσκοπήσεις προς την κατεύθυνση του Άξονα, μου δόθηκε να εννοήσω σαφώς ότι μόνη λύση ήταν η εκούσια προσχώρηση της Ελλάδας στην «Νέα Τάξη». Προσχώρηση που θα γινόταν λίαν ευχαρίστως δεκτή από τον Χίτλερ ως «εραστή του ελληνικού πνεύματος.

Συγχρόνως όμως, μου δόθηκε να καταλάβω ότι η ένταξη στη «Νέα Τάξη» προϋπέθετε προκαταρκτική άρση όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονές μας. Και ναι μεν αυτό θα συνεπάγονταν φυσικά κάποιες θυσίες για την Ελλάδα, αλλά οι θυσίες αυτές θα έπρεπε να θεωρηθούν απολύτως ασήμαντες μπροστά στα «οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα,

Νέα Τάξη» στην Ευρώπη και στη Βαλκανική.

Φυσικά με κάθε περίσκεψη και ανεπισήμως επεδίωξα με κάθε τρόπο να κατατοπισθώ συγκεκριμένα ποιες θα ήταν οι θυσίες αυτές, με τις οποίες η Ελλάδα θα πλήρωνε την ατίμωση της, με την δική της θέληση προσφοράς υπαγωγής της στη «Νέα Τάξη». Με καταφανή προσπάθεια αποφυγής σαφούς καθορισμού μου δόθηκε να καταλάβω ότι η προς τους Έλληνες στοργή του Χίτλερ ήταν η εγγύηση ότι οι θυσίες αυτές θα περιορίζονταν στο ελάχιστο δυνατό.

Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσο επιτέλους θα μπορούσε να είναι αυτό το ελάχιστο, τελικώς  δόθηκε να κατανοήσουμε ότι αυτό συνίστατο σε μερικές ικανοποιήσεις προς την Ιταλία, δυτικώς μέχρι την Πρέβεζα και προς τη Βουλγαρία, ανατολικά μέχρι την Αλεξανδρούπολη. Δηλαδή θα έπρεπε για να αποφύγουμε τον πόλεμο να γίνουμε εθελοντές δούλοι και να πληρώσουμε αυ- τή την τιμή με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδας προς ακρωτηριασμό από την Ιταλία και του αριστερού προς ακρωτηριασμού από τη Βουλγαρία.

Φυσικά δεν ήταν δύσκολο να προβλέψει κανείς ότι σε μια τέτοια περίπτωση οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδας. Και με το δίκιο τους. Κυρίαρχοι πάντοτε της θάλασσας δεν θα παρέλειπαν, υπερασπιζόμενοι τους εαυτούς τους, έπειτα από μια τέτοια αυτοδούλωση της Ελλάδας στους εχθρούς τους να καταλάβουν την Κρήτη και τα άλλα μας νησιά τουλάχιστον. Το συμπέρασμα αυτό δεν προέκυπτε μόνο από την πιο απλή λογική, αλλά και από ασφαλείς βέβαιες πληροφορίες από την Αίγυπτο, όπου είχε ήδη προμελετηθεί και αντιμετωπισθεί η ενέργεια που θα έπρεπε να γίνει ως φυσικό επακόλουθο κάθε τυχόν εκούσιας ή ακούσιας συνεργασίας της Ελλάδας με τον Άξονα, στα ελληνικά νησιά, ώστε να εμποδιστούν οι δυνάμεις του Άξονα να τα χρησιμοποιήσουν.

Δεν μπορώ αφετέρου να μην παραδεχθώ, ότι σε μια τέτοια περίπτωση το δίκιο δεν θα βρίσκονταν με το μέρος της κυβέρνησης, η οποία για να προφυλάξει τον λαό από τον πόλεμο θα τον καταδίκαζε σε εθελούσια υποδούλωση, μετά εθνικού ακρωτηριασμού. Αυτή η δήθεν προφύλαξη θα ήταν για την τύχη, στο μέλλον, της ελληνικής φυλής, πλέον ολέθρια και από τις χειρότερες έστω συνέπειες του πολέμου. Το δίκαιο, λοιπόν, δεν θα ήταν με το μέρος της κυβέρνησης της Αθήνας, αν η τελευταία ενεργούσε κατά τις υποδείξεις του Βερολίνου που ανέφερα.

Το δίκαιο θα ήταν με το μέρος του ελληνικού λαού, ο οποίος θα την καταδίκαζε, και με το μέρος των Άγγλων οι οποίοι, υπερασπιζόμενοι την ύπαρξή τους, επίσης δικαίως θα λάμβαναν τα μέτρα που φέρονται να έχουν μελετήσει, εισακούοντες άλλωστε τις δίκαιες αιτιάσεις των Ελλήνων, που θα προέκυπταν εν καιρώ αν δινόταν η εύλογος αυτή αφορμή. Θα δημιουργούνταν έτσι όχι δύο, όπως το 1916, αλλά τρείς αυτή τη φορά Ελλάδες.

Πρώτη θα ήταν η επίσημη της Αθήνας, η οποία θα είχε φτάσει στην πώρωση και στο κατάντημα για να αποφύγει τον πόλεμο να δεχτεί να γίνει εθελοντής δούλος, πληρώνοντας μάλιστα την τιμή αυτή και με την συγκατάθεσή της να αυτοακρωτηριασθεί τραγικότατα, παραδίνοντας στη δουλεία πληθυσμούς αμιγώς ελληνικούς και μάλιστα μπορώ να πω τους ελληνικότερους των ελληνικών.

Δεύτερη θα ήταν η πραγματική Ελλάδα. Δηλαδή η παμψηφία της κοινής  γνώμης του Έθνους, το οποίο ποτέ δεν θα αποδεχόταν την εκούσιά του υποδούλωση πληρωμένη μάλιστα με εθνικό ακρωτηριασμό αφόρητο, που θα ισοδυναμούσε με οριστική ατίμωση και μελλοντική σίγουρη εκμηδένιση του Ελληνισμού ως έννοια και οντότητα, πρώτα ηθική και δεύτερον και υλική. Το Έθνος

ουδέποτε θα συγχωρούσε στον Βασιλιά και στην Εθνική Κυβέρνηση της 4ης Αυγούστου τέτοια πολιτική.

Τρίτη, τέλος, θα προέκυπτε μια ακόμη Ελλάδα, η Ελλάδα την οποία δεν θα παρέλειπαν να δημιουργήσουν, φυσικά με την επίκληση του δημοκρατισμού, οι δημοκρατικοί Έλληνες υπό την κάλυψη του βρετανικού στόλου, στην Κρήτη και στα άλλα νησιά. Η τρίτη αυτή Ελλάδα, η «Δημοκρατική» θα είχε με το μέρος της όχι μόνο την πρόθυμη υποστήριξη της Αγγλίας, στην οποία θα έδινε το δικαίωμα να καλύψει τα νησιά μας, καλυπτόμενη και η ίδια στη βόρειο Αφρική, αλλά θα είχε με το μέρος της και το εθνικό δίκιο. Η ηθική δύναμη λοιπόν θα απορροφούσε μοιραίως την επίσημη Ελλάδα, γιατί θα διέθετε η τρίτη αυτή Ελλάδα, την ανεπιφύλακτη έγκριση και ενίσχυση της ανεπίσημης δεύτερης Ελλάδας, την εθνική δημόσια γνώμη εν τη παμψηφία της.

Έζησα κύριοι την περίοδο του εθνικού διχασμού, που δημιουργήθηκε το 1916 όταν από την κατάσταση εκείνη προέκυψαν δύο Ελλάδες, η της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Τον κίνδυνο από μια νέα διαίρεση της Ελλάδας, μια νέα διαίρεση μάλιστα κατά πολύ τραγικότερη, διότι όπως την σκιαγράφησα δεν θα ήταν καν διχασμός, αλλά τριχοτόμηση, τον κίνδυνο αυτό τον θεωρώ για το Έθνος και για το μέλλον του ασύγκριτα χειρότερο από τον πόλεμο, έστω και αυτόν τον πόλεμο, από τον οποίον είναι δυνατό και υποδουλωμένη να βγει προσωρινώς η Ελλάδα.

Λέγω προσωρινώς γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι τελικώς η νίκη θα είναι με το μέρος μας. Γιατί οι Γερμανοί δεν θα νικήσουν. Δεν μπορούν να νικήσουν. Υπάρχουν πολλά εμπόδια. Η Ελλάδα είναι αποφασισμένη να μην προκαλέσει μεν, με κανένα τρόπο κανέναν, αλλά και με κανέναν τρόπο να μην υποκύψει. Προ παντός είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει τα εδάφη της, έστω και αν πρόκειται να πέσει. Ήδη η απόφασή της αυτή και η πολιτική της αυτή, χάρις στην οποία απρόκλητα προσβλήθηκε, χάρισε στον τόπο και στον λαό μας το πλέον ανεκτίμητο των αγαθών και το μεγαλύτερο στοιχείο της δύναμής του. Αυτή η πολιτική έδωσε στον λαό την απόλυτη ψυχική και πανεθνική ένωσή του…».7

 

Ευχόμαστε Χρόνια Πολλά και πιστεύουμε για να μπορούμε να είμαστε Δεξιοί ή Αριστεροί, πρέπει να είμαστε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ.

ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ!

 

ΑΡΧΕΙΟ-ΠΗΓΕΣ

  1. ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ: XL442/ Πηγή: ΚΑΝΙΣΚΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΔΗΜ. Ν. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ  ΓΛΩΣΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΠΑΥΛΟΥ Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ  ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ 1973.
  2. ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ: XL642/ Πηγή: ARTHUR MARWICK THE OPEN UNIVERSITY – ΕΚΔΟΣΕΙΣ Π. ΚΟΥΤΣΟΥΜΟΣ Α.Ε. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ 1985. Σελίδα 11.              
  3. ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ: XL188/ Πηγή: ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ  ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Δ. ΒΑΣΙΛΟ ΠΟΥΛΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ  ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ  ΑΘΗ- ΝΑ 1990 ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ.                                                       
  4. ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ: XL1498/ Πηγή: Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΣ Ο ΕΛ Κ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ – ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΒΑΚΑ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΠ. ΔΑΡΕΜΑ ΑΘΗΝΑΙ 1965.
  5. ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ: XL 655/ Πηγή: ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ – ΕΚΔΟΣΕΙΣ 4 Ε.
  6. ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ: XL73/ Πηγή: ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ ΑΠΑΝΤΑ– Εκδόσεις Γ. Μέρμηγκα. ΑΘΗΝΑΙ.

 

  1. ΛΑΖΑΡΑΚΟΣ: XL73/ Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΝΤΥΠΗ & ΨΗΦΙΑΚΗ.

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.