Τσαμπίκα [6/32]

Ρόδος, 6/9/2014

Ο Σέργιος Ζαχαριάδης ήταν  ο προϊστάμενος της ψυχιατρικής κλινικής του νοσοκομείου της Ρόδου.
Το κτίριο ήταν απέξω ένα κλασικό νοσοκομείο, χτισμένο πάνω σε ένα λόφο και βαμμένο με το χρώμα της ώχρας μεν, όπως όλα τα νοσοκομεία, ταιριασμένο με το εκεί περιβάλλον δε.

– Δεν σας άφησα να περιμένετε πολύ, έτσι;

Ο Θεοχάρης μόλις είχε διαβάσει τον πρόλογο από την πτυχιακή εργασία του Ζαχαριάδη. Αιφνιδιάστηκε, καθώς ο τελευταίος μπήκε στο γραφείο χωρίς ο ίδιος να τον αντιληφθεί. Έσπευσε να βάλει το βιβλιαράκι στη θέση του, στη βιβλιοθήκη, με προσποιητή επιμέλεια. Φρόντισε όμως οι κινήσεις του να μη δείξουν ένα μετανοημένο παιδί, αλλά έναν άνθρωπο κύρους που σέβεται τον κόπο κάποιου… υποδεέστερου.
Πάντως, γύρισε την να κοιτάξει τον αποστολέα της φωνής. Προσπάθησε, μάλλον με επιτυχία, να συγκρατήσει την έκπληξή του. Ένας νεαρός άντρας με τέλεια γυμνασμένο κορμί και σπινθηροβόλα ματιά. Από μια off the record κουβεντούλα που είχαν αργότερα, έμαθε πως ήταν πρωταθλητής στο kick-boxing και ψάλτης, θρησκευόμενος γαρ.

– Μα, όχι… όχι… ούτε κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα… Είστε καλά;
– Δόξα τω Θεώ. Ξέρετε, οι ανάγκες της πτέρυγάς μας είναι απρόβλεπτες. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πότε θα ξεμπερδέψεις από κάτι… αλλά, δεν πειράζει, την δουλειά μας να κάνουμε και να προσφέρουμε μια στάλα στοργής στους δυστυχισμένους ανθρώπους… Όσο για το βιβλιαράκι που κρατούσατε, το έγραψα στα 39 μου. Ξέρετε, άργησα να σπουδάσω… γεννήθηκα φτωχός και όλα έγιναν με καθυστέρηση. Ενδιάμεσα παντρεύτηκα, έχω δύο υπέροχα παιδάκια τα οποία λατρεύω… και η ζωή συνεχίζεται.
– Καταλαβαίνω, καταλαβαίνω…
– Ένας καφές ήδη ετοιμάζεται για εσάς. Σε τι πράγμα μπορώ να σας φανώ χρήσιμος;
– Είχατε πρόσφατα, φιλοξενήσει στην κλινική σας έναν ασθενή, τον Μιχάλη Γ…
– Α, Ο Μιχάλης… Ξέρετε, ήταν ο καθηγητής μου όταν έδινα κατατακτήριες κι αυτός που με βοήθησε στην εκπόνηση της εργασίας που διαβάζατε.
– Εχμ, ναι, δεν αντιλέγω, όμως… Επειδή ενδιαφέρομαι προσωπικά για το άτομο αυτό, τον άνθρωπο αυτόν εννοούσα, δηλαδή τυγχάνει να τον γνωρίζω… μπορείτε να μου πείτε λεπτομέρειες;
– Τι είδους λεπτομέρειες;
– Πότε νοσηλεύτηκε εδώ;
– Δεν πάνε παρά μερικές μέρες… ίσως 1-2 εβδομάδες…
– Ποιος γιατρός διέγνωσε την σχιζοφρένεια; Ποια θεραπεία ακολουθήθηκε; Και – το πιο σπουδαίο – τι είδους ήταν οι παραισθήσεις που είχε;

Ο Σέργιος χαμήλωσε το βλέμμα. Φάνηκε ότι έσφιξε τα χείλη του… σήκωσε τη ματιά του στον ουρανό, πήρε μια βαθιά ανάσα και απάντησε:
– Λυπάμαι, δεν μπορώ να δώσω αυτές τις πληροφορίες. Ιατρικό απόρρητο.
Ο Θεοχάρης ανασυντάχθηκε:
– Εκπροσωπώ ένα μεγάλο γραφείο μιας εταιρείας, με έρευνες γύρω από την σχιζοφρένεια, στην οποία είναι φανερό ότι έχετε αδυναμία. Το γραφείο μας θα μπορούσε να σας αποζημιώσει για την… εχμ… πληροφορία που θα μας χορηγήσετε..

Όταν ο Σέργιος σήκωσε το κεφάλι στα ουράνια και άρχισε να ψέλνει, ο Θεοχάρης κατάλαβε ότι ένας από τους δυο ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Αργότερα έμαθε ότι αυτό ήταν το τροπάριο του Αγίου Νεκταρίου. Συγκράτησε την έκφραση «παντοδαπάς» χωρίς να καταλάβει γιατί.

¬ – Τουλάχιστον, είναι σίγουρο ότι νοσηλεύθηκε εδώ; Τα χαρτιά εισαγωγής υπάρχουν, υποθέτω. Ξέρω ότι είχε μια ανατριχιαστική περιπέτεια και θέλω να τον βοηθήσω…

Το άγριο βλέμμα του Σέργιου τον έκανε να σταματήσει την κουβέντα. Όχι διότι δεν μπορούσε να ελέγξει αυτόν τον προβλέψιμο τυπάκο, αλλά γιατί την ώρα που ο Ζαχαριάδης νόμιζε ότι ο Θεοχάρης ψηλάφιζε την πτυχιακή του εργασία, ο τελευταίος κατάφερε να φωτογραφίσει κείμενα του ασθενούς:
Αναστέναξε βαθιά. Μπορεί να μην έκανε ζάφτι τον Ζαχαριάδη, όμως, ο πειρατικός «ζωντανός» πομπός ήταν νοκ-άουτ…

Χαιρέτησε κι έφυγε.
Μέσα στο ταξί, διάβασε με την ησυχία του, καθώς ο οδηγός τον πήγαινε…

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας…
Ο οποίος, συγκαταλέγεται στους «εθνάρχες», διότι προσπάθησε για το καλό και την πρόοδο της χώρας, τον έφαγαν όμως πρόωρα, διότι δεν εξυπηρετούσε συμφέροντα.
Μια πιο παλιά φορά κι έναν πιο παλιό καιρό, ήταν ο Marco Polo.
Έφτασε μέχρι την Κίνα και μας έφερε την πατάτα.
Είναι γνωστό ότι ο Καπ έβαλε να φυλάνε τα πρώτα σακιά πατάτες που ήρθαν στην Ελλάδα, για να νομίζει ο νέο-τσολιάς ότι είναι κάτι σπουδαίο και να δώσει σημασία.
Ο Μάρκος έμεινε σαν όνομα στην ιστορία, έστω κι αν οι περισσότεροι δεν ξέρουν τι έκανε.
Ο Ιωάννης, έμεινε σαν όνομα στην ιστορία για τους παραπάνω λόγους, αλλά και σαν ανέκδοτο, επειδή κατάλαβε τη σημασία της πατάτας και θέλησε να την εξαπλώσει, ποιος ξέρει για ποιον λόγο…
Αν οραματίστηκε τη σημερινή κυριαρχία της σε καθημερινό τραπέζι, fast food και ότι θα γινόταν το φαΐ του φτωχού, ήταν Εθνάρχης, ΟΝΤΩΣ.
Καλά, δεν μιλάμε για τη υπερ-κυριαρχία της πατάτας στο Νέο Κόσμο…

Λίγο πιο πριν, τα κακά χλωμά πρόσωπα είχαν ανακαλύψει την Αμερική και «ανακάλυψαν» και τον καπνό, που τα θύματά του ίσως να είναι περισσότερα και από όλους τους πολέμους μαζί.
Οι Ινδιάνοι σχεδόν αφανίστηκαν από ιλαρά, αλλά πήραν μαζί τους πολύ περισσότερους… εχμ… επενδυτές.

http://www.sansimera.gr/articles/62

Ηθικόν δίδαγμα: Ακόμα δεν τον είδαμε, σωτήρα τον εβγάλαμε…
Τουτέστιν:  από την ιδέα του Laplace to 1830 μέχρι την πράξη του 2014, μπήκε πολύ νερό στο αυλάκι…

Καθιερώθηκε ο όρος «πατάτα» για κάποια σαχλαμάρα ή κάποιον σαχλαμαρίζοντα, καθιερώθηκε όμως και το “hot potato” για την αλήθεια που καίει.

Ίδωμεν, άνευ παρωπίδων, ένθεν και τούμπαλιν.

Νομίζω ότι πρέπει να ωριμάσει το πράγμα.
Δύο στρατόπεδα σε άλλες γωνιές της Γης έβγαλαν κάτι που αποκαλούν καινοτόμο.
Με καμπύλωση του χωρόχρονου πας από τη μια άκρη της Γης στην άλλη, χωρίς να διανύσεις τη διαδρομή.
Σίγουρα έπαιξε ρόλο και ο πόλεμος των κατασκόπων για την σχεδόν ταυτόχρονη εξαγγελία.
Σίγουρα υπάρχουν πολλές υποσχέσεις.
Τι καλάθι να κρατάμε;
Μήπως όλα αυτά θα μας φαίνονται, σε ένα χρόνο, αυτονόητα δικαιώματα;

Ας μην γελιόμαστε… όποιος κι αν είναι ο πρωτοπόρος, η πρωτοβουλία θα περάσει μεριά του. Ίσως σε λίγα χρόνια τρίβουμε τα μάτια μας.

Ο Ζαχαριάδης άνοιξε μια πόρτα που δεν ήταν εύκολα ορατή στο δωμάτιο του προϊσταμένου.
– Ωραία του τη φέραμε, δεν νομίζεις… τρελέ;

Ρόδος, 6/9/2014

– Έχει ήλιο αφόρητο, λέεεεμεεεεε…
– Εμ, ήθελες και εσωτερικό φανελάκι, τρομάρα σου. Στη Ρόδο βρίσκεσαι.
– Ναι, όπου αμέσως πριν δεν παραδέχθηκες ότι είναι τροπική περιοχή.
– Για την ώρα, ένα κάστρο βλέπω μόνο…
– Ρε συ, το τείχος είναι όντως τεράστιο. Εκεί μέσα είναι η παλιά πόλη;
– Έτσι έχω διαβάσει και έτσι φαίνεται… Για στάσου, αυτός ο χοντρούλης στο λαχανί Φιατάκι σε μας γνέφει;
– Αν εννοείς αυτόν που είναι ο οδηγός του οχήματος που γράφει ότι είναι ενοικιαζόμενο, μάλλον…
– Γεια σας, είμαι ο Αποστόλης και έρχομαι εκ μέρους της Φασματικής κατασκευαστικής. Αποστολή του Αποστόλη είναι να σας ξεναγήσει στα αξιοθέατα του νησιού με ασφάλεια. Οι αποσκευές σας;
– Μόνο αυτές είν… ΑΟΥ! Μην κλωτσάς.
– Εμμμ… όχι. Ήρθαμε με το πρωινό αεροπλάνο και τις αφήσαμε στο ξενοδοχείο. Βρισκόμαστε εδώ γιατί είναι η καλύτερη θέση για να βλέπουμε τα τείχη της παλιάς πόλης, νομίζω.
– Χα-χα, πάκα έχετε. Υπάρχουν πολύ καλύτερα μέρη να δει κανείς. Θα περπατήσουμε για λίγο μέσα από τα τείχη και μετά θα σας κάνω το γύρο του νησιού. Θα περάσουμε και από την Μονή της Παναγιάς Τσαμπίκας που γιορτάζει μεθαύριο. Άλλωστε, γι αυτό ήρθατε…

Γενική ασφάλεια Αττικής

Ο Μάριος κατέβηκε τα σκαλιά από το γραφείο του διοικητή του σκεπτικός. Ακόμα δεν μπορούσε να καταλάβει αυτά που ειπώθηκαν, μεταξύ αυτού και του προϊσταμένου του.
Ήταν πολύ περίεργο το γεγονός ότι ενώ υπήρχε κάτι παράξενο σε τούτη την υπόθεση, ο ανώτερος του ουσιαστικά του είπε να πάψει να ασχολείται με αυτή. Μια υπόθεση η οποία ούτως ή άλλως ήταν πολύ περίεργη.

Δεν μπορούσε να κατανοήσει ακόμα πώς είναι δυνατόν χιλιάδες οικιακά pc να στέλνουν δεδομένα σε μία-δύο διευθύνσεις, όχι απαραίτητα στην Ελλάδα, όχι απαραίτητα σε αυτό το κράτος και παράλληλα όλο αυτό να διαδραματίζεται σε παρελθόντα χρόνο. Όλα έδειχναν σε ημερομηνίες κατά την δεκαετία του 1970 και αυτό έμοιαζε ακατανόητο. Εν τω μεταξύ ακόμα δεν είχε εικόνα για το πλήθος αυτών των αρχείων που μετακινούνταν από τα PC στο server. Ήταν φωτογραφίες; ήταν βίντεο; ήταν αρχεία κειμένου; δεν το είχε ξεκαθαρίσει ακόμα και αυτό τον εκνεύριζε περισσότερο. Κάτι του έλεγε μέσα του να σταματήσει να ασχολείται με αυτήν την υπόθεση και να συμμορφωθεί με τα λόγια του ανώτερου του, Κάτι άλλο όμως και ήταν αυτό που τόσα χρόνια έκανε σε κάθε του έρευνα στον αχανή διαδικτυακό κόσμο του έλεγε όχι μόνο να συνεχίσει αλλά και να απευθυνθεί κάπου για βοήθεια. Εδώ συνέβαινε κάτι πολύ περίεργο, κάτι αλλόκοτο που έπρεπε οπωσδήποτε να μάθει.

Σκεπτόμενος και πάλι τα λόγια του ανώτερου του προσπάθησε να κατανοήσει για ποιο λόγο να του απαγορεύσει ουσιαστικά να ασχοληθεί με αυτήν την υπόθεση. Την θεωρούσε μειωμένης σημασίας; Την θεωρούσε ως λήξαν υπόθεση;

Όλα αυτά πέρασαν από το μυαλό του φευγαλέα από τη στιγμή που έκλεισε την πόρτα πίσω του στον επάνω όροφο μέχρι τη στιγμή που έφτασε στο γραφείο του. Μπήκε μέσα και βρήκε τον καφέ του παγωμένο, ουσιαστικά στο τέλος του. Άφησε το κινητό του τηλέφωνο πάνω στο γραφείο και κάθισε στην πολυθρόνα σχεδόν αποκαμωμένος.
Τέτοιες συζητήσεις, και τέτοιες συμπεριφορές από τους άλλους μπορούσαν να τον κουράσουν πάρα πολύ, σχεδόν να τον απογοητεύσουν. Παρόλα αυτά δεν είχε και καμία ένδειξη από τη δική του έρευνα για το τι ακριβώς συνέβαινε με αυτήν την υπόθεση.
Είχε αναλύσει τουλάχιστον επί τρεις ημέρες το είδος των αρχείων και δεν μπορούσε να το αποκρυπτογραφήσει. Τι ήτανε τόσο μυστικό και τόσο πρωτόγνωρο ώστε να μην μπορεί να το αποκωδικοποιήσει; Εδώ χρειαζόταν να αναλάβουν δράση ίσως περισσότερο εμπεριστατωμένα άτομα σε αυτήν την έρευνα και ο Μάριος ήξερε που θα τα βρει Σήκωσε το τηλέφωνο και σχημάτισε έναν αριθμό τηλεφώνου. Μετά το δεύτερο χτύπημα απάντησαν :

«Γεια σου Άρη είμαι ο Μάριος. »
« Βρε καλώς τα παιδιά! » αποκρίθηκε μια πρόσχαρη φωνή «πως και έτσι, πως και μας θυμήθηκες; »
«Μη με παρεξηγείς» του αποκρίθηκε ο Μάριος, «ξέρεις ότι το πρόγραμμα μου είναι πάντα πολύ φορτωμένο, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν θέλω να σε δω και σένα και την παλιοπαρέα από κοντά. Υπόσχομαι δε, ότι οι πρώτες τρεις μπίρες όταν συναντηθούμε θα είναι χρεωμένες σε μένα. »
« Κατάλαβα κάτι χρειάζεσαι από μένα πάλι» του απάντησε ο Άρης.
«Η αλήθεια είναι ότι μια σχετική βοήθεια την χρειάζομαι από σένα» του απάντησε ο Μάριος, «για κάτι που με ταλανίζει αυτές τις ημέρες και λύση δεν μπορώ να βρω. »
«Είναι τόσο σοβαρό; » τον ρώτησε ο Άρης.
«Δεν ξέρω ρε παλιόφιλε, κάτι πολύ μυστήριο συμβαίνει και θέλω να το ψάξω και αν γίνεται να βρω και μια λύση πάνω σε αυτό. »
« Όπως; »
«Όπως πολλά χιλιάδες δεδομένα, εκατομμύρια θα έλεγα, που ταξιδεύουν από πολλά προσωπικά PC προς έναν ή δύο το πολύ, μεγάλους server και μάλλον εκτός Ελλάδος. »
«Και που είναι το περίεργο σε όλο αυτό; » τον ρώτησε ο Άρης.
«Το περίεργο Άρη είναι ότι δεν μπορώ να αποκωδικοποιήσω τα αρχεία με καμία από τις γνωστές μεθόδους ούτε και να βρω τι είδους αρχεία είναι. Αλλά το πιο παράξενο είναι ότι αποτυπώνονται σε παρελθόντα χρόνο περίπου στη δεκαετία του 70. Πως σου φαίνεται αυτό;»
«Κάτι τέτοιο, η αλήθεια είναι πως πρώτη φορά το ακούω» αποκρίθηκε ο Αρης. «Κλείσε Μάριε να κάνω κι εγώ την έρευνα μου και θα σε καλέσω κάποια στιγμή, πιστεύω σύντομα»
« Σ ευχαριστώ προκαταβολικά» αποκρίθηκε ο Μάριος, φανερά ανακουφισμένος.
«Άστα και δεν με κόβεις με κάτι τέτοια, θα σου στοιχήσει ο κούκος-αηδόνι σε ποτά, όταν θα μας βγάλεις έξω» του απάντησε γελώντας ο Αρης και έκλεισε την γραμμή.

Κάθισε συλλογισμένος στην ανατομική καρέκλα του και έμεινε να αντικρίζει αφηρημένα τις τρεις οθόνες που ήταν τοποθετημένες στο γραφείο του. Μα την αλήθεια, σκέφτηκε, πολύ περίεργη υπόθεση. Ώρα για δραστικές λύσεις μουρμούρισε και άρχισε την διαδικασία σύνδεσης του με το βαθύ ίντερνετ, έναν σκοτεινό, απρόβλεπτο και απρόσιτο δικτυακό κόσμο, άγνωστο στην πλειοψηφία των χρηστών του διαδικτύου.
Εκεί μάλλον θα έβρισκε κάτι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.