Τελευταίο Θύμα

Βγαίνει απ’ το γραφείο. Κατευθύνεται διστακτικά προς τις σκάλες. Νιώθει το σώμα της να παγιδεύεται από κάποιο ενοχλητικό βλέμμα. Κοιτάζει δεξιά. Αριστερά. Κανείς. Είναι μόνη στον σκοτεινό όροφο. Ανοίγει το βήμα της και πατάει το κουμπί του ασανσέρ. »Είναι πιο ασφαλές», σκέφτεται. Ανοίγει η πόρτα και μπαίνει βιαστικά, πατώντας επίμονα το κουμπί του ισογείου. Η κάθοδος απ’ τον 3ο όροφο της φαίνεται αργή και βασανιστική. »Επιτέλους», παραμιλά και πετάγεται έξω απ το κτίριο.

Το ίδιο αργά σχολάει κάθε βράδυ τα τελευταία πέντε χρόνια. Ποτέ, όμως, δεν έχει φοβηθεί τόσο, όσο τώρα. Γυρίζει το κλειδί στην κλειδαριά και μπαίνει στ’ αυτοκίνητο. Ακουμπάει το κεφάλι της πίσω στο κάθισμα και παίρνει βαθιά ανάσα, προσπαθώντας να βρει το ρυθμό στην αναπνοή της. »Μαρίλια, ηρέμησε. Είσαι ασφαλής. Δε συμβαίνει τίποτα», καθησυχάζει τον εαυτό της. Βάζει μπροστά τ’ αυτοκίνητο και ξεκινά για το σπίτι της.

Επτά λεπτά μετά παρκάρει στην πυλωτή της πολυκατοικίας. Κατεβαίνει απ’ τ’ αμάξι και αισθάνεται ξανά το ίδιο αδιάκριτο βλέμμα να την ακολουθεί. »Ιδέα σου είναι κορίτσι μου, όλα είναι καλά. Ανέβα γρήγορα πάνω, είναι ώρα για ξεκούραση.» Κάνει ένα βήμα και..

»Ξύπνα κοριτσάκι. Εμπρός, αρκετά σε περίμενα. Μπράβο. Για δες.. Σα να μην πέρασε μια μέρα. Τι λες και ‘συ;» Βρίσκεται ημιαναίσθητη, φιμωμένη και δεμένη στην καρέκλα της κρεβατοκάμαρας της. Απέναντι της στέκεται ένας νεαρός που αμυδρά κάτι της θυμίζει. »Με θυμάσαι Μαρίλια; Με θυμάσαι; Λέγε σκρόφα», της φωνάζει και το βλέμμα του βγάζει σπίθες. Το αίμα της έχει παγώσει. Ποιός είναι αυτός και γιατί έπρεπε να τον θυμάται; Βουρκώνει. Φοβάται. Γνέφει στον άγνωστο υποδηλώνοντας πως δεν τον γνωρίζει. »Όχι ε; Ε βέβαια. Τόσο αδιάφορος σου ήμουν απ την πρώτη στιγμή που σε πλησίασα», μονολογεί σε ήρεμο πλέον τόνο.

»4 Αυγούστου ήταν, θα σου θυμίσω εγώ. Ήταν σ’ ένα μπαράκι στο Χαλάνδρι Ήσουν με τη φίλη σου, την Κατερίνα. Φορούσες ένα λευκό, μακρύ, στενό φόρεμα που αγκάλιαζε τόσο όμορφα τις καμπύλες σου. Τα μαλλιά σου ήταν πιασμένα ψηλά, αφήνοντας εκτεθειμένο το γλυκό σου λαιμό. Αχ.. πόσο ήθελα να δαγκώσω αυτό το λαιμουδάκι..», περιγράφει πλησιάζοντας το πρόσωπο του στο λαιμό της και περνώντας τα δάχτυλα του γύρω απ αυτόν. »Καθόμουν απέναντι σου και σε κέρασα ποτό. Strawberry daquiri έπινες, θυμάσαι; Θυμάσαι;» τη ρωτάει ξανά με έντονο ύφος, ταρακουνώντας την επίμονα. Δάκρυα γεμίζουν το πρόσωπο της και χιλιάδες σκέψεις περνούν στιγμιαία απ’ το μυαλό της.

»Θ αναρωτιέσαι, πως βρέθηκα εδώ. Δύο χρόνια σε παρακολουθώ. Δύο ολόκληρα γαμημένα χρόνια. Από ‘κεινο, κιόλας, το βράδυ. Ξέρεις…δε μ αρέσει η απόρριψη. Εάν είχες έρθει μαζί μου τότε, δε θα φτάναμε εδώ. Επέλεξες όμως να μ’ αγνοήσεις. Και ήταν η χειρότερη σου επιλογή. Παραμόνευα κάθε βράδυ, ώσπου επιτέλους βρήκα τη σωστή στιγμή. Δεν ήταν δύσκολο να σε παγιδέψω. Λίγο χλωροφόρμιο μου χρειάστηκε μόνο, ώστε να πέσεις αναίσθητη. Σου πήρα τα κλειδιά και… να μαστε», σηκώνει τα χέρια και χαμογελάει. »Λοιπόν…θυμήθηκες;; Ή να συνεχίσω;» Δεν απαντά. Ξέρει πως ό,τι κι αν κάνει, το πάνω χέρι το ‘χει εκείνος.

»Με πλήγωσες πολύ, Μαρίλια. Με πλήγωσες όσο δεν φαντάζεσαι, Μαρίλια», της φωνάζει, αστράφτοντας της ένα δυνατό χαστούκι. »Πόσο ζήλευα εκείνο το τυπάκι..» συνεχίζει κατεβάζοντας τον τόνο της φωνής του. Γιάννη τον είπαμε; Ναι, Γιάννη. Ε, Μαρίλια; Ναι, ναι. Κάθε δεύτερο βράδυ ήταν εδώ. Ξάπλωνε δίπλα σου. Σε άγγιζε. Σου ‘κανε έρωτα. Και ‘συ βογκούσες από ηδονή. Θυμάσαι, Μαρίλια; Θυμάσαι; Χάθηκε όμως ξαφνικά, ε;» τη ρωτάει γελώντας δυνατά. »Φυσικά χάθηκε ξαφνικά», σοβαρεύει. »Έτσι έπρεπε να γίνει. Ξέρεις που βρίσκεται, Μαρίλια; Ε; Ξέρεις; Σε ρωτάω!!! Απάντα μου όταν σε ρωτάω!! Μη με κάνεις να θυμώσω παραπάνω!» Γνέφει αρνητικά. Η καρδιά της πάει να σπάσει.

Ο Γιάννης.. Πόσο τον αγάπησε. Πόσο την αγάπησε και ‘κεινος. Τη μέρα όμως που εξαφανίστηκε είχαν τσακωθεί. Θεώρησε πως αυτό ήταν το τέλος της σχέσης τους. Δεν τον ενόχλησε ποτέ ξανά. Κι ας υπέφερε. Μόνο εκείνη ήξερε πόσο υπέφερε. Είχε κάνει όνειρα γι αυτούς. »Φυσικά δε ξέρεις. Βόλεψε πολύ η διαφωνία σας εκείνο το βράδυ. 25 Απρίλη ήταν, θυμάσαι; Θες να μάθεις τελικά που βρίσκεται; Θέλεις να μάθεις τι του έκανα;» Πλέον το βλέμμα της έχει θολώσει τελείως απ τα δάκρυα. Κουνάει νευρικά το κεφάλι δεξιά κι αριστερά, αρνούμενη ν ακούσει οτιδήποτε. »Οκ, εντάξει, κατάλαβα. Δε θα σου πω. Να ξέρεις ότι κράτησα κάτι απ αυτόν. Κρίμα που δε θα μπορέσω να στο δώσω. Αν και.. τι λέω. Σε λίγο θα πας να τον βρεις. Θα ‘στε και πάλι μαζί, Μαρίλια. Στον άλλο κόσμο πλέον», λέει γελώντας δυνατά και νευρικά.

»Λοιπόν..πες μου» τη ρωτά, βγάζοντας το μαντήλι που είχε χρησιμοποιήσει για να της κλείσει το στόμα. »Ποιά είναι η τελευταία σου επιθυμία;» »Είσαι τρελός.. ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΟΣ!» φωνάζει με όσο κουράγιο της είχε απομείνει. Εκείνος, ατάραχος της βάζει ξανά το μαντήλι στο στόμα. Κάθεται απέναντι της, την κοιτάζει και ανάβει τσιγάρο. »Τζάμπα φωνάζεις, Μαρίλια. Σε λίγο όλα θα ‘χουν τελειώσει.» Παίρνει μια γερή δόση καπνού και ξεφυσάει στο πρόσωπο της. Αφήνει το τσιγάρο στο τασάκι δεξιά του και αρπάζει το δοχείο που είχε αφήσει δίπλα της. Την κοιτάζει μες τα μάτια,ενώ την περιλούζει με το σκουρόχρωμο υγρό. »Σου υπόσχομαι πως σε λίγο θα ‘χουν όλα τελειώσει.» Κάθεται απέναντι της και παίρνει μια ακόμα ρουφηξιά απ το τσιγάρο του. »Λοιπόν; Τελευταία επιθυμία;» Σηκώνεται και την πλησιάζει. Στέκεται από πάνω της και την κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια γεμάτα απάθεια. »Τίποτα; »Καλώς, Μαρίλια. Κρίμα που τελικά δε με πρόσεξες όταν έπρεπε.» Πετάει το τσιγάρο του πάνω της και απομακρύνεται. Βλέπει το σώμα της να τυλίγεται στις φλόγες και ‘κεινη να βρυχάται ζητώντας βοήθεια. Κλείνει την πόρτα της κρεβατοκάμαρας και βγάζει ένα μπλοκάκι απ τη δεξιά του τσέπη.

Ευτυχία +

Θάλεια +

Μαρίλια

Βάλια

Συμπληρώνει ένα σταυρό δίπλα στ’ όνομα της, κλείνει το μπλοκάκι, το ξαναβάζει στην τσέπη και φεύγει απ το διαμέρισμα, σα να μην είχε συμβεί ποτέ τίποτα.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.